środa, 26 września 2018

MOON'S TRAIN - Moon's Train /Recording 1964-67/









  • 1.   The Life I Lead
  • 2.   Wait For Me
  • 3.   You Got Me
  • 4.   Say What I Mean
  • 5.   Loving, Sacred Loving
  • 6.   Bakerman
  • 7.   Telephone Talker
  • 8.   My Town
  • 9.   I'm Not The Marrying Kind
  • 10. I Get Excited
  • 11. I love for You
  • 12. Shades of Orange
  • 13. Home and Dry
  • 14. Nervous
  • 15. Moanin'
  • 16. Memories Of You

  • Peter Gosling 'Moon' - vocals and keyboard
  • Ken Leaman - sax
  • Peter Frampton - guitar
  • Ian dibbon - guitar
  • Alex Brown - trumpet
  • Peter Atwood - bass
  • Malcolm Penn - drums
  • Tony Chapman - drums

  • To były złote lata sześćdziesiąte. Włosy młodych mężczyzn nagle swobodnie sobie urosły do ramion, dziewczyny miały na sobie spódniczki mini a muzyka była wszędzie, trwała w całym powietrzu i nie sposób było nią nie oddychać. Modny wiatr dmuchał dźwięki z Wysp Brytyjskich na cały świat-dźwięk, który był nowy i budził niepokój, a także był bardzo elektryzujący.
    Trudno jednoznacznie stwierdzić z jakich elementów składał się ten dźwięk. Może słusznym jest stwierdzenie, że była to sprytna synteza bluesowych korzeni i brytyjskiej staroświeckiej świadomości życia. Ale było tam coś więcej. To energia, która zaburzyła relacje między pokoleniami i płciami, oczekiwania młodych ludzi a nawet moralne idee zachodnich społeczeństw.
    To było więcej niż muzyka, chociaż nigdy wcześniej nie było tak dużo muzyki. Na początku entuzjazm dla afroamerykańskich odmian bluesa i rhythm and bluesa był ograniczony do małego kręgu koneserów, a pierwsze emulatory wykonywane były w Liverpoolu, a także w Manchesterze i Londynie. Potem nastąpiła masowa euforia. Nazwano ją „Beatlemanią”, ale równie dobrze mogła przejść do historii jako „Stones-Sensation”. The Rolling Stones nie tylko mieli talent aby zaistnieć na scenie jako „Źli Chłopcy Brytyjskiego Rocka”. Operowali ostrzejszymi środkami wyrazu, byli mniej kompromisowi i ostatecznie nie mniej ambitni niż John, Paul, George i Ringo. „Glimmer Twins” czyli Mick Jagger i Keith Richards zwrócili uwagę publiczną na The Rolling Stones. Spokojna woda, basista zespołu Bill Wyman był chyba najbardziej otwarty na nowe wydarzenia, na nowe trendy i różne ciekawostki.
    Nie stronił też od sporadycznych występów z innymi grupami najczęściej w klubach w Londynie. Pisałem już wcześniej o zespole The End, to teraz czas na kolejną grupę do której podczas występu pewnego wieczoru dołączył basista The Rolling Stones. Moon’s Train tak bardzo podobała się Wymanowi, że postanowił zostać ich managerem i producentem. A dodatkowo Bill zaczął niezwykle produktywne partnerstwo pisania piosenek z główno dowodzącym tej księżycowej, wysokoprężnej machinerii, z klawiszowcem i wokalistą Peterem Goslingiem.
    Wszyscy wiemy, że Moon’s Train nie stał się największą perełką lat sześćdziesiątych. Ale spotkanie na scenie i w studiach na fajnych sesjach nagraniowych w latach 1964 i 1967/68 przyniosło szesnaście nagrań, które zostały wydane na płycie zatytułowanej „Moon’s Train”. Na płycie, która wyróżnia się cholernie dobrym, ponadczasowym dźwiękiem. W trakcie nagrywania tych utworów przez studio przewinęło się siedmioro muzyków. Gosling i jego kompani zawarli w tych utworach entuzjazm do eksperymentów, poczucie humoru i przytłaczającą przyjemność z tworzenia tego co możemy usłyszeć. Praktycznie nie ma stylistycznej finezji ani koloru, którego by nie próbowali.
    Posłuchaj już otwierającego „The Life I Lead”, który pchają do przodu potężne karaibskie rockowe rytmy. Niepokojąco pulsująca baza utworu „I Get Excited” to ekscytująca panorama miejskiego amerykańskiego rhythm and bluesa. A do tego zwróć uwagę na te refrenowe chóry. „Home and Dry” sięga głęboko do korzeni bluesa i gospel a „I Am Not The Marrying Kind” to piękna jazzowa kołysanka. Podczas gdy soulowe zapędy usłyszysz w „Telephone Talker” to „Shades of Orange” przeniesie cię w typowe klimaty swingującego Londynu.
    Ze względu na Billa Wymana, grupa Moon’s Train zatrzymywała się na każdej stacji klubowej w Wielkiej Brytanii – od legendarnego „Speakeasy” po słynny z występów The Beatles klub „Cavern”. Wraz z The Rolling Stones wystąpili w programie telewizyjnym „Ready Steady Go”.
    Teraz po latach słuchając tych nagrań nie sposób docenić jak wielkim talentem dysponowali muzycy Moon’s Train i tylko można się dziwić, że jest to kolejny zespół, który przepadł w otchłaniach czasu.







  • niedziela, 16 września 2018

    AGUATURBIA - Psychedelic Drugstore /1970/


    01. Somebody To Love
    02. Erotica
    03. Rollin' 'N' Tumblin'
    04. Ah Ah Ah Ay
    05. Crimson & Clover
    06. Heartbreaker
    07. Blues On The Westside
    08. Waterfall
    09. Evil
    10. I Wonder Who
    11. Aguaturbia


    - Ricardo Briones / bass
    - Willi Cavada / dr
    - Denise Corales / voc
    - Carlos Corales / gtr

    Twoje słowo jest pochodną dla nóg moich i światłem na mojej ścieżce.
    Aguaturbia jest zespołem wyjątkowym w historii rocka, pochodzący z dalekiego Chile zauroczony został hipisowską inspiracją, psychodeliczną charakterystyką i uznaną autentyczną imitacją stylu i wyglądu muzyków takich jak Jimi Hendrix i Janis Joplin. Te składniki dały życie kwartetowi, być może pierwszemu kultowemu lokalnemu zespołow. Grupa istniała pięć lat i nigdy nie osiągnęła ogromnego sukcesu, jednak zarówno jakość muzyczna, jak i siła tchnąca ze sceny doprowadziły do wstrząsu chilijską młodzieżą.
    Aguaturbia założona została w maju 1968 roku, w szczytowym momencie wprowadzania liberalnych tendencji w polityce kraju. Carlos Corales, jeden z najważniejszych gitarzystów lokalnego środowiska założył grupę wraz z Willym Cavada i Ricardo Brionesem spoglądając w stronę muzycznych wieści z USA i Anglii rozwinął własną formę blues rockowej i psychodelicznej wspólnoty doprowadzając do nagrania dwóch fajnych albumów. Wokalistką zespołu została młoda brazylijka Climene Puleghini Solis, pochodząca z wyższych warstw społecznych, zafascynowana R & B i rockiem, pomimo że nie miała żadnego wykształcenia muzycznego. Jej rodzice nie wyrażali zgody na założenie rockowego zespołu ani tym bardziej na śpiewanie w nim. Climene uciekła z domu i trafiła do sąsiedniego Chile gdzie poznała Carlosa za którego wyszła za mąż i pojawiła się w jego nowej grupie jako Denise Corales.
    Zespół rozpoczął od grania koncertów w małych kubach w Santiago, utwory śpiewane były po angielsku i związane były z miłością, pokojem i obroną swobód. Jednak największym szokiem pierwszego albumu grupy była okładka. Czterech nagich muzyków siedzących w kręgu z neutralnym wyrazem twarzy to było za dużo dla establishmentu i doprowadziło do bojkotu zespołu.
    Carlos: „Nastąpiło bardzo silne odrzucenie, wiele osób chciało nas wręcz ukamieniować. Nagle znaleźli się tacy, którym przeszkadzały nasze długie włosy i chcieli nam je obciąć. Wyzywali nas od pedałów i narkomanów. To był straszny czas. Wyobraźcie sobie kobietę na krzyżu. Tak właśnie reagowali”. I nic dziwnego w tym tak bardzo katolickim kraju taka okładka musiała wywołać wielkie kontrowersje. Sklepy płytowe odmówiły wystawienia płyty na półkę, a prasa i Kościół ją ocenzurowali. Na szczęście muzyka przetrwała. Surowa, z ciężkimi psychodelicznymi rytmami powodującymi wybuchy zniekształceń i sfuzzowanych dźwięków z fantastycznym kobiecym głosem wypełniło ponad pięćdziesiąt minut wydanych i zatytułowanych jako „Psychedelic Drugstore”. Jest to zbiór utworów pochodzących z pierwszej i drugiej płyty zespołu.
    Wielkie wrażenie robi gra gitarzysty Coralesa, jego umiejętności najbardziej widoczne są w erotycznej „Erotica” oraz w dziesięciominutowej epickiej „Crimson and Clover”.
    Płyta składa się z paru coverów i własnych kompozycji gitarzysty grupy. Na pierwszy ogień idzie pieśń „Somebody To Love” grupy Jefferson Airplane, zagrana z większym pazurem choć solówek gitarowych w niej brak ale riffy gitary oraz partie wokalne szalenie urozmaicają tą piosenkę. Nic dziwnego, że do zespołu przylgnął tytuł „South American Jefferson Airplane”. Ale nie bądźmy niesprawiedliwi. Już „Erotica” ukazuje inne oblicze zespołu. Kompozycja walijskiej grupy Man jest pełna imponujących erotycznych wokali Denise, które nie są prawdziwymi wokalami. To prawie pięciominutowa droga do raju, wysłuchaj to będziesz wiedział o co chodzi.
    Mocy gitarowy podkład, używający różnych przetworników kusi i kusi…
    Fantastycznie muzycy poradzili sobie z blues rockowym standardem „Rolling’n’Tumbling”. Ciężkie, toczące się niczym walec riffy atakują nas od początku i za szybko mijają, za szybko.
    Trwający ponad trzy minuty w wersji T.James & The Shodnells słodki, popowy kawałek „Crimson and Clover” tutaj diametralnie zmienia swoje upodobanie. Corales tworzy ponad dziesięciominutowe, pełne kwasowych odniesień zawirowanie. Jego gitara spełnia tu rolę potężnego wypełniacza atakujące co rusz nowymi dźwiękami i ostrą psychodeliczną jazdą. To naprawdę świetny cover. Posłuchaj.
    Trzeba dodać, że utwory „Heartbreaker”, „Evoll” i „Waterfall” szczególnie charakteryzują się fantastycznym wokalem Denise, a w „I Wonder Who” jestem pod wpływem bardzo pomysłowego kontrastu wywodzącego wokal jakby z zaświatów. I jeszcze chwila o „Evoll”-to ostra, psychodeliczna odsłona, złożona i napełniająca się niczym morderca, który zbliża się do ciebie. Tak wyglądają rewolucje nie te zbliżone do ideału Dzieci-Kwiatów, tylko krwawe i pełne tragedii.






    niedziela, 9 września 2018

    BOB DYLAN - Nashville Skyline /1969/


    1. Girl from North Country
    2. Nashville Skyline Rag
    3. To Be Alone with You
    4. I Threw it All Away
    5. Peggy Day
    6. Lay Lady Lay
    7. One More Night
    8. Tell Me That It Isn't True
    9. Country Pie
    10. Tonight I'll Be Staying Here With You
     W lutym 1969 roku Dylan poleciał do Nashville, żeby nagrać swoją następną płytę po „John Wesley Harding”. Od zakończenia pracy nad tamtym longplayem minęło piętnaście miesięcy, a Dylan przez ten czas ani razu nie wszedł do studia nagraniowego, nie napisał też więcej niż dwie-trzy piosenki.
    Płyta „Nashville Skyline” powstała szybko a to za sprawą całkowitej prostoty aranżacji utworów i tekstów, którymi Dylan rozporządzał. 
    Norman Blake:”On zaczynał, a Charlie McCoy kierował całą sesją. Charlie grał na gitarze basowej. On pokazywał nam poszczególne kawałki grając na swojej gitarze i harmonijce, a Charlie zapisywał je używając systemu cyfrowego, którego używają tam w Nashville. O ile pamiętam całość opanowaliśmy dość szybko”. Najwięcej komentarzy na temat płyty sprowokował jednak głos Dylana. To tajemniczy, pełen ciepłego tchnienia nowy głos wykazywał znaczne podobieństwo do głosu, którym śpiewał zimą i wiosną 1960 roku. 
    Bonnie Beecher: „ Byłam zaskoczona, kiedy usłyszałam Nashville Skyline. To wczesny głos Boba Dylana wypełnia te utwory”.
    Piosenka, którą spotkaliśmy na „Freewheelin’ Bob Dylan” zatytułowana „Girl From The North Country” rozpoczyna kolejną płytę Boba Dylana, utwór jest zagrany w mniej mroczny sposób, w rzeczywistości nie ma tego kontrastu między ciemnością nocy a jasnością dnia. Utwór ten został nagrany w duecie z Johnnym Cashem podczas całej sesji, która miała doprowadzić do wydania płyty tych dwóch muzyków. Tak się jednak nie stało. Dylan zasługiwał na szczęście i to pokazał album „Nashville Skyline”. To pewnie jeden z nielicznych longplayów, które tryskają optymizmem i które wytworzyły ciepło i poczucie bezpieczeństwa w umysłach słuchaczy jak i samego Dylana. Ta płyta jest do słuchania wtedy kiedy czujesz się źle. Ona naprawdę odpręża. Posłuchajcie choćby „Peggy Day”. To przecież lekka i radosna piosenka, stanowiąca portret całego albumu. Duże znaczenie na płycie mają piosenki o miłości. Trwałym klasykiem Dylana jest „Lay Lady Lay”. Romantyczna aura panująca nad tą piosenką sprawia, że słuchasz jej z wielka przyjemnością. Pierwotnie utwór ten miał być wykorzystany w filmie „Midnight Cowboy” ale Dylan spóźnił się z jego napisaniem. Kolejnym łagodnym numerem jest „Tonight I’ll Be Here With You” tym razem jest on o utraconej miłości a „To Be Alone With You” zmierza w kierunku country rocka zapoczątkowując to co potem robili The Eagles. Elementy soulu w muzyce country możemy usłyszeć w smutnej balladzie „One More Night” a prawdziwym zagubionym klejnotem tej płyty jest „I Threw It All Away”. Dylan próbuje znaleźć światło w najciemniejszym miejscu z wielu zakątków albumu. Wie, że je zgubił i że to całkowicie jego wina, ale coś – organy Hammonda, Boba Wilsona, ciągnięcie werbla Kenny Butreya nie pozwala mu odejść i z powodzeniem znajduje drogę ku jasności.
    Nagrywając wcześniej takie wielkie płyty jak „Highway 61 Revisited” czy „Blonde On Blonde” tytuł „Nadville Skyline” wypada inaczej na ich tle. Można powiedzieć, że nie pasuje do tych klasyków, ale o to Dylanowi chodziło. No cóż nagrał płytę, która i tak wciąż jest lepsza niż to, co większość artystów tworzy w swoim życiu.





    środa, 29 sierpnia 2018

    ELMER GANTRY'S VELVET OPERA - Elmer Gantry's Velvet Opera /1967/


    1. Intro (Gantry) - 1:00
    2. Mother Writes (Ford) - 2:07
    3. Mary Jane (Ford, Gantry) - 2:26
    4. I Was Cool (Brown Jr.) - 2:59
    5. Walter Sly Meets Bill Bailey (Cannon, Ford, Forster) - 3:10
    6. Air (Forster, Hudson) - 3:12
    7. Lookin' for a Happy Life (Forster, Hudson) - 3:01
    8. Flames (Terry) - 3:11
    9. What's the Point of Leaving (Ford, Gantry) - 2:11
    10.Long Nights of Summer (Gantry) - 2:35
    11.Dream Starts (Ford, Forster, Hudson) - 3:00
    12.Reactions of a Young Man (Ford, Gantry) - 2:38
    13.Now She's Gone (Ford, Gantry) - 2:26

    *Dave Terry ("Elmer Gantry") – Vocals, Guitar, Harmonica
    *Colin Forster - Lead Guitar
    *Jimmy Horrocks (Horovitz) – Organ, Flute
    *John Ford – Vocals, Bass Guitar
    *Richard Hudson – Vocals, Drums, Sitar


    Grzebiąc w różnych reliktach przeszłości muzycznej często trafiam na zespoły, które powinny odnieść sukces a przynajmniej działać przez kilka lat i nagrać kilka płyt. Nagrywając już na debiucie różnorodną muzykę, oczywiście utrzymaną w klimacie epoki wydawało się, że grupa o której dzisiaj napiszę ma pełne prawo do osiągnięcia sukcesu na scenie muzycznej. Tak się jednak nie stało. I nie jest to niestety odosobniony przypadek.
    Grupa Velvet Opera przy wsparciu muzyków Pink Floyd przez jakiś czas otwierała ich występy oraz była jakby protegowana przez bardziej znanych kolegów. Początkowa nazwa zespołu została zmieniona, gdy Dave Terry na jedną z prób przyszedł ubrany w czarną pelerynę i kapelusz kaznodziei w stylu tytułowej postaci Sinclaira Lewisa. Od teraz na scenie pojawił się zespół Elmer Gantry’s Velvet Opera.
    Gdy grupa zaczęła występować w klubach w Londynie, używając elektronicznych podkładów dźwiękowych, szybko została zauważona przez łowców talentów z wytwórni płytowych i już po krótkim czasie podpisała wprawdzie krótkoterminowy kontrakt z filią CBS Records.
    Ich pierwszym nagraniem był singiel „Flames” wydany w 1967 roku (różne źródła piszą, że The New Yardbirds lub Led Zeppelin mieli w swojej set liście ten utwór). Potem pojawiły się kolejne single, choćby usunięty z anteny radia BBC „Mary Jane”, mający za dużo odniesień do narkotyków. Oba utwory zyskały dużą  popularność w Wielkiej Brytanii co w połączeniu z dużym zainteresowaniem występami na żywo i niesamowicie entuzjastycznym przyjęciem przez publiczność rokowało sukcesem na przyszłość. To powinno doprowadzić do osiągnięcia sukcesu debiutanckiego albumu, jednak wiemy, że tak się nie stało.
    Praktycznie cała płyta „Elmer Gantry’s Velvet Opera” jest wspaniała. Nie ma tu wypełniaczy, a całość oferuje kilka stylów, które już wkrótce pojawią się w grze innych kapel. Posłuchaj „Walter Sly Meets Bill Bailey”, gdzie takie dźwięki usłyszysz? Mi to się kojarzy z Hawkwind. 
    To jest naprawdę bardzo fajny debiut. Każda piosenka posiada chwytliwe wokale i fantastyczną instrumentację. Jakość melodii w dużym stopniu oddaje psychodeliczne dźwięki ale też odciąga powoli w stronę podziemnej fali. Pomimo eklektyczności stylów grupa Velvet Opera świetnie porusza się w tej całej dekadzie dźwięków podobnych do The Zombies, The Pretty Things czy The Move. Zachowuje przy tym szczególny akcent wpinając swoje nuty i pokazując swoją tożsamość.
    Tak więc wraz ze wspomnianymi powyżej singlami, dostajesz trzydzieści parę minut doskonałej psychodelicznej aury wzbogacającej stan twojego umysłu o kolejne niezapomniane dźwięki. Jeszcze tylko na chwilę wrócę do „Mary Jane”. Po prostu linia melodyczna tego utworu powala mnie, to jest majstersztyk. Poczekajcie muszę dać repeat.
    „Mothers Writes” mocno ciągnie od początku a agresywne ataki basu Johna Forda wbijają w fotel. Tylko John Entwistle tak naparzał. „Air” odjeżdża w rejony hinduskiej ragi za sprawą sitaru a „Lookin’  For A Happy Life” osadzony jest w klimacie brytyjskiego wodewilu oblanego psychodelicznym sosem. Wokalne dźwięki w „I Was Cool” doprowadzą cię do wizyty u psychiatry ale czy dogadasz się z nim, no nie wiem. Jeszcze „Reactions of a Young Man” mający coś z mglistych podróży, po zakamarkach Londynu. Gdzie dojdziesz? Chyba na drugą stronę tęczy i tam odpoczniesz.

    Jednak sukces nagrania zespołu był ograniczony i Forster opuścił grupę a zastąpiony został, na krótko przez Paula Bretta. Gdy Terry wraz z Bruttem opuścili grupę pozostali muzycy skrócili nazwę na Velvet Opera i nagrali rockowy album „Ride a Hustler’s Dream”. Jednak upragniony sukces nie nadszedł i w 1970 roku zespół przestał istnieć. Ford i Hudson dołączyli wkrótce do The Strawbs.




    środa, 22 sierpnia 2018

    BOB DYLAN - John Wesley Harding /1967/


    1. John Wesley Harding
    2. As I Went Out One Morning
    3. I Dreamed I Saw St. Augustine
    4. All Along the Watchtower
    5. The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest
    6. Drifter's Scape
    7. Dear Landlord
    8. I Am a Lonesome Hobo
    9. I Pity the Poor Immigrant
    10. The Wicked Messenger
    11. Down Along the Cove
    12. I'll Be Your Baby Tonight
    Bob Dylan -  harmonica, piano, vocal
    Pete Drake - pedal steel (11, 12)
    Charles McCoy - gtr
    Kenny Buttrey - dr

    Kiedy w 1967 roku The Beatles wydali „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”-płytę pełną sztuczek technicznych maskujących nadmiar prostych melodyjek w muzyce rozrywkowej wiele rzeczy zaczęło iść innym rytmem. Rok 1967 stał się latem miłości, a mass media, zawsze szybko dostosujące się do mody zareagowały z dająca się przewidzieć skwapliwością.
    Dylan jednakże wiedział, że wcale nie musi się przyłączać do powszechnego trendu. Przeciwnie, to właśnie dzięki wyłączeniu się z ogólnej mody udało mu się znaleźć własną drogę. Jeśli nawet krążyło wówczas wiele spekulacji co do tego, jak Dylan będzie próbował pokonać album „Sgt Pepper…”, to sam Dylan nie był zainteresowany taką działalnością. 
    „Nie wiedziałem, jak nagrywać w taki sposób, w jaki robili to inni, i wcale mi na tym nie zależało”.
    No i powstała płyta, której brzmienie utworów zaskakuje przede wszystkim dlatego, że początkowo uznano je za krok wstecz. Było bardziej folkowe niż rockowe i miało niewiele wspólnego ze „współczesnym” brzmieniem, które można było znaleźć na płytach The Beatles, The Doors czy Jefferson Airplane. Po „Blonde on Blonde” fani oczekiwali kontynuacji tego samego. Być może i Dylan pierwotnie zamierzał uzyskać inne brzmienie niż to, jakie w końcu osiągnął na nowej płycie. 
    Robbie Robertson:”Bob pojechał do Nashville tylko na chwilę. Tam razem z paroma facetami nagrał te piosenki na taśmę. Potem rzeczywiście rozmawialiśmy o dograniu czegoś, ale mnie się podobało to, co usłyszałem. Więc w końcu weszło to na album w takiej postaci, w jakiej to przywiózł”. 
    Nagranie i wydanie nowej płyty Boba Dylana, „John Wesley Harding” odbyło się w 1967 roku. Album ukazał się pod koniec roku i błyskawicznie wspiął się na drugie miejsce list przebojów, plasując się między płytami Beatlesów i Rolling Stonesów. Jest to płyt pełna banitów, włóczęgów, imigrantów, heroldów i świętych. Jest to również album pełen obrazów religijnych, występujące tam postacie robiły wrażenie, jakby wyszły z kart Starego Testamentu, ale zagubiły się w kraju zbliżonym do upadłego moralnie amerykańskiego pogranicza, między przeszłością a teraźniejszością. Najbardziej jawne aluzje do Biblii  zawiera utwór „All Along the Watchtower” oparty w dużej części na fragmencie Księgi Izajasza mówiącym o upadku Babilonu. Jednak kiedy złodziej woła: „robi się późno”, odkrywamy, że jest to złodziej przychodzący nocą, zapowiedziany w Apokalipsie św. Jana – to znaczy Jezus Chrystus, który ponownie zstąpił na ziemię, bowiem On to mówi w Apokalipsie:”przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie przyjdę po ciebie”.
    Większość utworów na tym albumie została po raz pierwszy skonstruowana lirycznie, a muzyczne aranżacje zostały opracowane później. Początkowy utwór tytułowy charakteryzuje się jasną akustyka z dudniącym basem i rytmami. Opowiada historie prawdziwego, wyjętego spod prawa Teksasu Johna Wesleya Hardinga. „Był przyjacielem biednych/Podszedł z bronią w ręku/Otworzył wiele drzwi/Ale nigdy nie zranił uczciwego człowieka”(„John Wesley Harding”), podczas gdy historia oceniła Hardinga jako mordercę.
    Dylan zagrał w utworach na gitarze i harmonijce wraz z towarzyszącymi mu muzykami z Nashville, z którymi już wcześniej współpracował: Kenny Buttreyem i Charlie McCoyem, a w dwóch ścieżkach możemy usłyszeć grającego na gitarze pedal steel, Pete Drake’a. Już ten skład daje nam obraz muzyki jaka przewija się przez album. W pewien sposób ton płycie nadają dźwięki country and western ale są to bardzo osobiste dźwięki, które świetnie pasują do tekstów utworów. Atmosferą zagłębiają się w czasach, gdy w Ameryce grasowała para Bonnie i Clyde, wiesz co mam na myśli. Posłuchaj choćby „I Dreamed I Saw St.Augustine” to wielkie dzieło, to moralny dylemat zrodzony w rock and rollu i rytmach rhythm and bluesa a zagrany jako country and western. Wszyscy jesteśmy jednym, mówi pieśń i mówi nam, że nie ma wśród nas męczenników i że piękni ludzie, do których się zwraca, są utalentowanymi królami i królowymi. 
    Dwie piosenki o miłości, jakie Dylan zamieścił na płycie „Down Along the Cove” oraz „I’ll Be Your Baby Tonight”, nie dotyczą już osób, które nie  mogą się zjednoczyć, ale ludzi, którzy naprawdę się kochają. To bardzo pozytywne piosenki o szczęśliwych ludziach. Radosne pieśni.
    Głos Dylana na płycie „John Wesley Harding” jest pełniejszy i cieplejszy. Zniknął cynizm a pojawiła się radość. Zwodniczo proste piosenki urzekają i to dzięki nim życie rozbłyska światłem na nowo. Czarująca jakość spokoju, zachwyca i tylko można się dziwić, jak w czasie podróży narkotycznych i psychodelicznych odjazdów można było nagrać taki album.
    No ale na taki krok może sobie pozwolić tylko Artysta.







    środa, 8 sierpnia 2018

    THE HUMAN BEINZ - Nobody but Me /1968/


    1. Nobody But Me (Isley, Isley) - 2:16
    2. Foxey Lady (J. Hendrix) - 2:26
    3. Shaman (De Azevedo) - 2:14
    4. Flower Grave (Belley) - 2:14
    5. Dance on Through (Whittington) - 3:03
    6. Turn On Your Love Light (Malone, Scott) - 2:13
    7. It's Fun to Be Clean (De Azevedo) - 2:06
    8. Black Is the Color of My True Love's Hair (Trad. arr. by De Azevedo) - 4:24
    9. This Lonely Town (Leatherwood, Scheri) - 2:22
    10.Sueno (Belley, Markulin, Pachuta, Tatman) - 2:06
    11.Serenade To Sarah (De Azevedo) - 1:58

    *John "Dick" Belley - Vocals, Guitar
    *Joe "Ting" Markulin - Vocals, Guitar
    *Mel Pachuta - Vocals, Bass
    *Mike Tatman - Drums

    Piosenka „Nobody but Me” grupy The Human Beinz na zawsze zapisała się w umysłach każdego, kto żył w epoce lat sześćdziesiątych. W styczniu 1968 roku osiągnęła ona ósme miejsce na liście Bilboardu. Jest to nowa wersja utworu zespołu Isley Brothers ale jak posłuchasz ich obu…. Ja wracam z przyjemnością do tego co zrobiło czterech nastolatków z Youngstown, w stanie Ohio. 
    W książce „The New Book of Rock Lists” Dave Marsh i Dave Bernard twierdzą, że “Nobody but Me” jest najbardziej  negatywną piosenką wszechczasów. Muzycy The Human Beinz używaja słowa „nie” co najmniej sto razy a słowa „nikt” czterdzieści sześć razy i to wszystko w ciągu 2:16 sekund. 
    Zaczynający się od pulsującej, jednonutowej linii basu utwór wraz z natarczywymi uderzeniami perkusji, szybko dochodzi do rytmicznych powtórzeń słowa „nie”. Chryste, nie upłynęło jeszcze 30 sekund, a piosenka już mnie uzależniła. Bas i perkusja kontynuują pulsację a melodia przechodzi do bluesowych rytmów, podczas gdy wokalista dochodzi do refrenu i wyśpiewuje słowo „nikt” tam i z powrotem. Gitarowa solówka podburzona amfetaminowo-punkowym dźwiękiem dostarcza kąśliwego dostrojenia a bas przenosi większość melodycznej wagi. Jest prosty, chwytliwy i zwięzły jak cholera. Chcesz potańczyć, nie ma na co czekać, „Nobody but Me” daje ci taką możliwość jak żaden inny utwór w świecie. Uzależnia? Już to pisałem? Włączam repeat!!
    The Human Beingz rozpoczął działalność  muzyczną w 1964 roku, kiedy to czterech młodych chłopaków spotkało się i postanowiło założyć zespół. 
    M.Pachuta:”Graliśmy głównie w stylu zespołów z lat pięćdziesiątych wykorzystując kilka melodii brytyjskich grup rockowych. Od końca 1964 roku aż do wiosny 1966 roku zdobyliśmy pewną lokalną popularność. Występowaliśmy w nocnym klubie a nasze muzykowanie zyskało sympatię stałych bywalców tegoż klubu. Pozwoliliśmy urosnąć naszym włosom i już na całego pasowaliśmy do tego całego ruchu lat sześćdziesiątych”. The Human Beingz został w tamtym czasie fenomenem  w regionie Ohio. Wszystkie okoliczne kluby chciały aby grupa u nich występowała. George Rousher, przyjaciel zespołu a jednocześnie pracownik sklepu z płytami, ciągle powtarzał przedstawicielowi sprzedaży płyt Capitol, aby zainteresował się grupą. I stało się. Po ich wysłuchaniu zespół podpisał kontrakt z wytwórnią. Oburzeniem muzyków była dokonana przez wytwórnię samowolna zmiana nazwy grupy na The Human Beinz. I nie można było już tego zmienić!
    Nagrań na debiutancki lp dokonano w 1967 roku a płyta „Nobody but Me” ujrzała światło dzienne w 1968 roku. Utworów utrzymanych w klimacie tytułowego nagrania nie znajdziesz na niej wiele ale i tak mamy tutaj parę urokliwych i nader melodyjnych piosenek wartych poznania. Ot, choćby „Dance on through”, mający zabawny wstęp poparty melodią kojarzoną z poczynaniami Manfreda Manna. Prosta, zabawna i łatwo wpadająca w ucho piosenka na każdą porę roku. Masz chandrę? Źle się czujesz? Posłuchaj „Dance on through” a złe myśli odpłyną daleko. 
    Kolejne, melodyjne typowe dla lat sześćdziesiątych utwory „The Shaman”, „Flower Grave” czy „Sueno” wspaniale wypełniają dźwiękami kolejne rowki płyty. Pełne zadumy i melancholii „Sueno” miło sączy się, wpływając powoli i wypełniając otaczającą nas chwilę. Ale mamy tu też pełną zadziorności wersję „Turn on Your Love Light” zagraną z podobną werwą jak numer tytułowy oraz pełen psychodelicznych dźwięków „Black Is the Color Of My True Love’s Hair”. To tradycyjna melodia opracowana przez producenta płyty Lexa De Azevedo, który wypełnił ją orkiestrowymi, pełnymi niepokoju dźwiękami. Całość kończy „Serenade To Sarah”, psychodeliczna ballada mająca w sobie tęsknotę i czas utraconej miłości.
    „Nobody but Me”, to płyta jakich powstało w tamtych latach wiele, no przecież były to najlepsze lata dla muzyki i jestem bardzo zadowolony, że takie rzeczy leżą u mnie w szafie i mogą często gościć w moim odtwarzaczu.





    środa, 25 lipca 2018

    LE ORME - Ad Gloriam /1969/


    1. Introduzione (1:45)
    2. Ad Gloriam (5:31) 
    3. Oggi Verrà (2:32) 
    4. Milano 1968 (3:12)
    5. I Miei Sogni (3:00)
    6. Mita Mita (2:53)
    7. Fumo (3:39)
    8. Senti L'Estate Che Torna (2:47) 
    9. Fiori Di Giglio (3:07)
    10. Non So Restare Solo (5:28)
    11. Conclusione (1:42)

    - Aldo Tagliapietra / lead vocals, acoustic guitar, flute, celesta
    - Nino Smeraldi / lead guitar, sarangi, backing vocals, arrangements
    - Antonio Pagliuca / organ, harpsichord, electric piano
    - Claudio Galieti / bass, cello, backing vocals
    - Michi Dei Rossi / drums, timpani, bongos, tambourine

    Gdy w połowie lat osiemdziesiątych wpadła mi w ręce pierwsza płyta zawierająca muzykę rockową pochodzącą z Włoch, uderzyła mnie od razu wielka melodyka języka włoskiego. Zafascynowany tą śpiewnością zacząłem drążyć temat. I tak stopniowo moją płytotekę zasiliły, te bardzo znane kapele: Garibaldi, Premiata Forniera Marconi czy Le Orme, te mniej znane: Semiramis, Il Balletto di Bronzo i te prawie nie znane: Blocco Mentale, Errata Corrige, Panna Freda. Głównym stylem reprezentowanym przez włoskie kapele jest progresywny rock co nie jest dziwnym mając na uwadze tradycje muzyki włoskiej. Szybciej usłyszysz tu dźwięki rodem z opery niż bluesowe zagrywki Delty Mississippi. Ale oczywiście było parę płyt, na których możemy usłyszeć poszukiwania muzyków własnego stylu. Czasami są to rzeczy ciążące w stronę mocniejszej odmiany rocka, choćby Formula 3, a czasem są to nagrania, które jeszcze siedzą klimatem w latach sześćdziesiątych. Specyficzna melodyjność języka włoskiego oraz inna tradycja muzyczna od tej na Wyspach, zachowana jest w utworach lekkich i popowych, które bliższe są zachodom słońca nad morzem Śródziemnym niż mglistym porankom nad Tamizą.
    Jedną z płyt do których wracam często jest debiut grupy Le Orme, wydany w 1969 roku a zatytułowany „Ad Gloriam”. Jest to interesujący krążek zawierający dużo przyjemnego pop rocka mocno utrzymanego w klimacie muzyki lat sześćdziesiątych. Również dźwięki natury psychodelicznej kręcą się w poszczególnych utworach a gdy dodamy do tego zauważalną muzykalność muzyków to nie dziwmy się, że otrzymaliśmy muzykę nacechowaną wspaniałymi momentami, którymi możemy się cieszyć przez następne lata.
    Płytę wypełnia wiele instrumentów z będącymi na pierwszym planie organami ale nie obce są też dźwięki klawesynu, gitary, pianina elektrycznego czy fletu. Najbardziej ekscytujące są tu jednak głosy. Naprawdę podobają mi się te wokale. Pozytywne wrażenie robi głos Aldo Tagliapietry o wysokim tonie, będący na następnych płytach elementem rozpoznawalnym grupy. Muzycy są bardzo kompetentni, chociaż w utworach nie ma tak naprawdę bardzo wymagających sekcji instrumentalnych. No i fajny jest miks płyty, czysty, mający dobre miejsce w pejzażu dźwiękowym włoskiej sceny muzycznej.
    To po kolei:
    „Introduzione”- funkowy psychodelic, podłączony do wirującej gitary i organów w typie call and response.
    „Ad Gloriam” – tytułowy numer z melodią łatwo wpadającą w ucho. Po krótkim wokalu pojawiają się dźwięki psychodelizujące, lekko rockowe. Zwróć uwagę na melodię. Powtarza się w tle, jakby żyła w swoim własnym świecie. To świetna piosenka i byłem mile zaskoczony gdy ją pierwszy raz usłyszałem.
    „Oggi Verra” – kapryśny flet z uderzającym basem i kruchymi, przyjemnymi wokalami charakteryzują ten utwór. Sielankowa atmosfera.
    „Milano 1968” – to psychodeliczny taniec przy miłosnych słowach i jasnych dźwiękach organów.
    „I Miei Sogni” – gitarowe efekty wprowadzą nas w bardzo psychodeliczne klimaty umiejętnie łączone z popowymi wokalami. I te charakterystyczne chórki tamtej dekady. Uwielbiam to!
    „Mita Mita” – a tu pojawiają się egzotyczne instrumenty i świetny lekko infantylny refren. Prężna piosenka. Dla mnie przebój.
    „Fumo” – dalekie echo Pink Floyd. Tak. Ciężkie organy powoli sunące się po płaszczyźnie pokazują w którą stronę zmierza zespół. Wyróżniam ten numer, warto się wsłuchać.
    „Senti L’Estate Che Torna” – przyjemna piosenka. Za bardzo popowa?
    „Fiori Di Giglio” – pastoralne tekstury fletowe i błogi nastrój mijającego świata. Wszystko pędzi do przodu, jak dobrze się zatrzymać i złapać te ulotne chwile.
    „Non So Restare Solo” – tutaj mamy stosunkowo dynamiczną sekcję rytmiczną z płynącymi organami i lekkim wokalem. I znowu zachwyca nas przyjemna melodia. Utwór kończy się instrumentalnym segmentem gitarowo-perkusyjnym.
    „Conclusione” – to jak klamra wraz z pierwszym numerem spinająca płytę. Brzdąkanie gitary akustycznej, fortepianu honky-tonk i leniwego wokalu kończy melodia country lekko pijana w salonie.
    I to wszystko.
    „Ad Gloriam” to bardzo przyjemna płyta, z muzyką która została nagrana w kraju pełnym winnic i słonecznych plaż, z muzyką taką jak ten kraj.