Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jefferson Airplane. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jefferson Airplane. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 31 maja 2020

JEFFERSON AIRPLANE - Surrealistic Pillow /1967/


1. She Has Funny Cars (3:13)
2. Somebody To Love (2:57)
3. My Best Friend (3:03)
4. Today (3:00)
5. Comin' Back To Me (5:24)
6. 3/5 Of A Mile In 10 Seconds (3:45)
7. D.C.B.A.-25 (2:40)
8. How Do You Feel (3:35)
9. Embryonic Journey (1:52)
10. White Rabbit (2:32)
11. Plastic Fantastic Lover (3:44)


- Marty Balin / vocals, guitar
- Grace Slick / vocals, piano, organ, recorder
- Jorma Kaukonen / lead & rhythm guitars, vocals
- Paul Kantner / guitar, vocals
- Jack Casady / bass, fuzz bass, rhythm guitar
- Spencer Dryden / drums, percussion

With:
- Jerry Garcia / musical and spiritual adviser



Gitarzysta Grateful Dead, Jerry Garcia opisał brzmienie tego albumu jako tak surrealistyczne, jak opadająca w puchu miękka poduszka. I ma w dużej mierze rację, bo jak poznamy ten zestaw to z łatwością znajdziemy mnóstwo surrealistycznych nutek, które unosząc się w powietrzu, tworzą lekki krąg puchowego dymu. Na przykład „Comin’  Back to Me”, napisane przez lidera grupy, Marty Balina, brzmi jak spokojny, lekko wietrzny las delikatnie śpiewający hymn. Tylko gitara i towarzyszący jej flet ukazują nam przemyślane obrazy. „Spacerując po wzgórzach z widokiem na brzeg/Zdaję sobie sprawę, że byłem tu wcześniej/Cień we mgle mógł być kimkolwiek”.

Albo ”How Do You Feel” to kolejna perełka z wykorzystaniem fletu, który ciągle pobrzmiewa w tle numeru. Szczególnie ciekawe jest zastosowanie echa w wokalu i sposób w jakim dociera to do twojej głowy, zwiększając potrójność melodii. Środkowa część instrumentalnie nasila się, a wokaliści rozpadają się na boki. Marty Balin przejmuje wokal a Grace Slick przechodzi na zaplecze. I co ona robi?! Sposób w jaki używa swojego głosu jako instrumentu, trzymając pierwszą nutę stabilnie i dodając niezbędnych smaczków do sekcji instrumentalnej godny jest wysłuchania. Zresztą wokalne rozgrywki są na tej płycie wielkim smaczkiem. Posłuchaj „She Has Funny Cars” i tą wychodzącą z mgły pierwszą zwrotkę, ale to nie wszystko. Przy drugiej pojawia się dwugłos idealnie rozpracowany przez Grace. To działa i doprowadza do psychodelicznej odmiany ludowej harmonii.                                                                   

„Surrealistic Pillow” jest drugim albumem Jefferson Airplane i został nagrany w San Francisco w 1967 roku. Już wtedy słynne hasło „Turn On, Tune In, Drop Out” wyszło na ulicę a młodzież, która zaczęła tworzyć nowe społeczeństwo potrzebowała ścieżki dźwiękowej będącej nowym wyznacznikiem sztuki i stylu bycia. Jefferson Airplane był jednym z pierwszych zespołów ustawionych w kolejce na nowej scenie muzycznej. Byli gotowi zaspokoić tę nową nieprzewidzianą potrzebę a „Surrealistic Pillow” sprawił, że żadna tęcza nie dotknęła jeszcze ziemi. 
Nagle pojawiły się niezapomniane popowe melodie, a jednym z nich były dwa wielkie przeboje Jefferson Airplane: „Somebody to Love” i „White Rabbit”. Pierwsza to wielka wyprawa w namiętny wokal i melodię, która wciska wzmocnione końcówki nerwów jeszcze głębiej, w duszę pełną radosnych chwil. Ale kiedy usłyszysz „White Rabbit”, nigdy nie zapomnisz tej melodii. Ma rytm bolera i psychodeliczne teksty oparte na „Alicji w Krainie Czarów”; „jedna pigułka sprawia, że jesteś większy, a druga czyni cię małym, idź zapytaj Alicję, która ma dziesięć stóp wzrostu”. Inne postacie są wciągane w dziwaczne teksty, takie jak „nargile paląca gąsienica”, biały królik, biały rycerz, który „mówi do tyłu”, czerwona królowa, która „nie ma głowy” oraz koszatka. Grzybowe halucynacje otwierają wrota w które zanurzasz się ale „pamiętaj co powiedział suseł: Karm swoją głowę! Karm swoją głowę!”. To jest krzyk ruchu Flower Power a wszystko to zostaje uchwycone w dwie i pół minuty, idealne arcydzieło koncepcyjne. To jest kanon kontrkultury i psychodelii. Marty Balin i Paul Kantner są współautorami kilku utworów folk rockowych. Są one zagrane z wielkim wyczuciem. „Today” to taka piosenka. Jerry Garcia, który był aktywny w wielu aspektach nagrania tego albumu, tutaj gra na gitarze rytmicznej. Uwielbiam przestronność gitary, delikatnie kołyszącą się i dryfującą na środek oceanu. Ten wzruszający klimat doprowadza do stanu pełnej błogości. Mocniejszym akcentem jest „3/5 of Mile in 10 Seconds”, numer mający brzmienie kwasowo-rockowe i to potężne uderzenie werbla. „D.C.B.A.-25” brzmi bardzo przyjemnie a Balin i Slick znowu ładnie się wokalnie uzupełniają, a atrakcyjna solówka Kaukonena wprowadza po raz kolejny błogi nastrój. Jorma Kaukonen dużo dla grupy nie napisał, ale ten zaprezentowany przez niego piękny, melancholijny utwór idealnie wpasował się w ten krążek. Zagrany na gitarze akustycznej „Embryonic Journey” nie pozostawia nic innego. Usiądź i pozwól mu zabrać cię na wzgórza i daleko stąd. Płyta kończy się kolejną melodią Balina, kwaśnym hymnem „Plastic Fantastic Lover”. Surowe akordy gitarowe Kaukonena i wokalne krzyki Balina są w najlepszym stylu garażowego grania, a podobne dźwięki pojawią się ponownie dziesięć lat później na dziesiątkach albumów punkowych. Biorąc pod uwagę czas i pewnie swobodny przepływ różnych substancji poszerzających umysł w studio pełnym pobłażliwych muzyków Airpalne, nie wspominając o wspaniałym uczestniku, Jerry Garcia powstała płyta będąca przełomem w muzyce. Utrzymująca się siła „White Rabbit”, „Somebody to Love” a nawet „Embryonic Journey” pchnęła młodych ludzi na barykady do tej nierównej walki ze skostniałym światem mocarzy. 
Jefferson Airplane był zdecydowanie dużą częścią nonkonformistycznej, artystycznej rebelii, która wyrosła ze sceny w północnej Kalifornii, ale ich ciągłe zanurzenie w zbiorniku pełnym narkotyków pozbawiło ich perspektywy działalności na dalsze lata. Po nagraniu „After Bathing at Baxter’s” zaczęli skręcać ku prostszemu rockowemu graniu by z czasem przekształcić się z Samolotu w Kosmiczny Jefferson.








niedziela, 13 stycznia 2019

JEFFERSON AIRPLANE - Bless its Pointed Little Head /1969/



1 Clergy 
2 3/5 of a Mile in 10 Seconds
3 Somebody to Love
4 Fat Angel
5 Rock Me Baby
6 The Other Side of This Life 
7 It's No Secret
8 Plastic Fantastic Lover
9 Turn Out the Lights
10 Bear Melt


Marty Balin - voc
Jack Casady - bass
Spencer Dryden - dr
Paul Kantner - voc,gtr
Jorma Kaukonen - voc,gtr
Grace Slick - voc



Na przełomie lat 60-tych i 70-tych zaczęły powstawać albumy z nagraniami z koncertów, które z miejsca stały się popularne. Jaki fan danego zespołu nie chciałby usłyszeć tego co grupa ma do zaproponowania na scenie. Owszem, są to te same numery co na płytach studyjnych ale….
Inwencja twórcza muzyków, ich umiejętności oraz ta szczególna więź z publicznością działały tylko na korzyść tych występów. Minęły dni, gdy krzyczące dzieci opróżniały płuca u stóp The Beatles i ich dwuminutowych cudów. Teraz numery miały zmienione aranże oraz wprowadzone zostały czynniki improwizacji. Bez wątpienia najlepiej słychać to na takich albumach jak: „Happy Trails” zespołu Quicksilver Messenger Service, „Live Dead” Grateful Dead czy „At Fillmore East” Allman Brothers Band.

Dużą popularnością cieszy się też płyta z materiałem koncertowym jednej z najpopularniejszych grup Zachodniego Wybrzeża, Jefferson Airplane.
„Bless its Pointed Little Head” zawiera nagrania grupy dokonane w salach Fillmore East i Fillmore West w październiku i listopadzie 1968 roku.
Wkład Jefferson Airplane w Summer Of Love jest niezaprzeczalny, toteż dynamiczna wędrówka, którą grupa zaprezentowała na swoim koncertowym albumie, pokazuje co zespół potrafi zrobić na żywo ze swoimi numerami. Dotykając serc i umysłów kontrkultury swoimi ciepłymi odurzającymi piosenkami ukazuje, będąc na szczycie kwasowej dekady pełne pozytywnej energii hymny, które stały się podstawą i sygnaturą całego amerykańskiego pokolenia lat 60-tych.
Utwory legendy hippisowskiej kontrkultury, zespołu Jefferson Airplane okazały się naładowane politycznie, ciągnęły się w otchłanie narkotycznych podróży i dotknęły głębokiego akordu w sercach i umysłach kalifornijskiej młodzieży. Charyzma i piękno głównej wokalistki grupy, Grace Slick sprawiły, że Jefferson Airplane stał się być może wśród mediów najbardziej przyjaznym ze wszystkich kapel z San Francisco. Ich hity z 1967 roku „Somebody to Love’ i „White Rabbit” zostały należycie ocenione przez młodych ludzi. Wszak to było o ich życiu.

Ten koncertowy album uchwycił przewagę i energię tych utworów nad studyjnymi rzeczami. To właściwe nieskrępowane, otwierające drogę ku podróży cynamonowe arcydzieło, pokazujące talent muzyków do grania luźnych form oraz zgrabną grę wokalną Grace Slick i Marty Balina. Tutaj każdy jest bohaterem. Wokal Slick jest w najlepszym wydaniu co pokazuje np. „Somebody to Love”, w którym po zwrotce gdy zespół mocno odjeżdża w kwasowe klimaty, nagle deliryczny wokal wypełnia pozostałą część numeru, jak oszalała piosenkarka gospel z Południowych Stanów.
Piosenka jest mocno podekscytowana, bliższa wersji pierwszego zespołu Grace, Great Society. Podobne blaski wokalne usłyszysz w głosie Balina w „The Other Side Of This Life” czy „It’s No Secret”. Zaskakuje w mocno garażowej wersji „Plastic Fantastic Lover”, gdzie krzyczy nad ostrym rytmem, zrywając kajdany plastikowego kochanka. Improwizacje i luźne podejście do tematu zachwyca w utworze „Fat Angel”, utworze, który napisał Donovan. To niesamowita, pełna tajemnic i pełzających drogowskazów atmosfera, ulotna i prowadząca nas na wysokość ponad chmurami. Tutaj pierwsze skrzypce gra wokal i gitara Paula Kantnera. Potem wodze zostają przekazane gitarzyście Jormie Kaukonenowi i znakomitemu basiście Jackowi Casademu, którzy w bluesie „Rock Me Baby” rozpętują płynne solówki gitarowe w kiełkujące ziarna ery Muddy Watersa.
Ale ostateczne improwizowane osuwisko usłyszysz w „Bear Melt”, w którym na pierwszy plan powraca wokal Grace Slick. Przy powolnym, ciężkim bluesowym riffie, wokal zaczyna nabierać oddechu, porusza się w górę, gdy odwija dziwaczny tekst a Kaukonen rozpętuje za sobą burzę. Zespół przejmuje kontrolę, wyzwala wściekły, roztrzęsiony umysł a wszystko to trwa prawie dziesięć minut zanim ponowne nadejście głosu Slick doprowadzi do surrealistycznych dreszczy.

Surowy i nieokiełznany album „Bless its Pointed Little Head” jest klasycznym dziełem, które świetne prezentuje talent Jefferson Airplane do improwizacji, zapewniając wystarczająco mocne, poszarpane skały w połączeniu z czystszą, bardziej niewinną atmosferą.




czwartek, 4 lutego 2016

JEFFERSON AIRPLANE - Takes Off /1966/


01. Blues From an Airplane              2:10
02. Let Me In                                         2:56
03. Bringing Me Down                       2:22
04. It's No Secret                                 2:37
05. Tobacco Road                              3:27
06. Come Up the Years                      2:30
07. Run Around                                   2:36
08. Let's Get Together                       3:34
09. Don't Slip Away                            2:31
10. Chauffeur Blues                           2:25
11. And I Like It                                    3:15


Marty Balin: vocals
Signe Toly Anderson: vocals
Paul Kantner: vocals, rhythm guitar
Jorma Kaukonen: lead guitar
Jack Casady: bass
Alexander "Skip" Spence: drums




Trzy miesiące młodszy niż „Revolver” , cztery od „Pet Sounds” a dwa miesiące przed „Face to Face” powstał debiutancki album grupy Jefferson Airplane zatytułowany „Takes Off”.
Dla znających następne dokonania grupy może brakować charakterystycznego głosu Grace Slick , która pojawiła się już na następnej płycie ale trzeba zaznaczyć ,że „Takes Off” to pierwsza płyta psychodelicznego rocka wydana na zachodnim wybrzeżu Ameryki.
Porównać można ją z „Rubber Soul” The Beatles ,którzy na tym albumie ukazują już zmiany w swojej muzyce a Jefferson Airplane analogicznie ukazuje zmiany w muzyce amerykańskiej. Folk spotyka flower-power i z tego powstaje siła tego albumu.

Historia Jefferson Airplane sięga początku roku 1965 kiedy wokalista folkowy Marty Balin spotkał grającego na gitarze Paula Kantnera. Kantner chciał mieć zespół rockowy.
Poszukując kolejnych muzyków Kantner zarekomendował gitarzystę Jorme Kaukonena, natomiast Balin bardzo chciał aby wokalem prowadzącym w zespole był głos kobiecy.
Wybór padł na śpiewaczkę folkową Signe Anderson. Za perkusją zasiadł zupełnie nie mający
pojęcia gry na tym instrumencie Skip Spence a pierwszego składu grupy dopełnił bluegrassowy basista Bob Harvey.
Nazwa grupy wzięła się z utworu Donovana „Fat Angel”  z płyty „Sunshine Superman”  z tekstu „Fly Jefferson Airplane, gets you there on time”.
Jefferson Airplane był pierwszym zespołem z San Francisco , który podpisał kontrakt płytowy i we wrześniu 1966 roku wytwórnia RCA wydała debiut grupy .
Jedyną zmianą składu było odejście B.Harveya zastąpionego przez wirtuoza gitary basowej i przyjaciela J.Kaukonena ,Jacka Casady’ego.
Niespodzianką jest zestaw nagrań zaproponowanych przez grupę. Akustyczne, folkowe klimaty połączone z popowa stylistyką nadają ton tej płycie. Do tego dodajmy jeszcze krótkie ale sugestywne solówki Kaukonena .
„Don’t Slip Away” , „And I Like It” , „Run Around”  to urocze piosenki które po wysłuchaniu na długo goszczą w naszych głowach. Te ledwo ponad dwuminutowe perełki ukazują cały kunszt wokalny oraz instrumentalny muzyków. Głównym wokalistą grupy jest M.Balin z małymi wyjątkami. Pierwszym utworem skomponowanym przez P.Kantnera jest „Let Me In” .Utwór ten  to wyrafinowana piosenka w której gitara basowa robi Ci w mózgu potężny odlot w kosmos. Środki halucynogenne są tu zupełnie niepotrzebne i tak jesteśmy już gdzieś w okolicy pasu Oriona. Jedno z najlepszych nagrań w historii grupy. Główną linię wokalną prowadzi tutaj kompozytor. Na płycie mamy trzy covery. Słynny standard  „Tobacco Road” zagrany bardzo oszczędnie ze świetnym wokalem M.Balina wspomaganym przez  S.Anderson , utwór Dina Valente,  muzyka Quicksilver Messenger Service „Let’s Get Together” oraz „Chauffeur Blues” zaśpiewany w całości przez S.Anderson, której głos zbliża się momentami do wokali murzyńskich śpiewaczek ,jak choćby A.Franklin. Tak naprawdę utwór ten pokazuje jaki kawał głosu miała Signe i kto wie?, kto wie? Co byłoby dalej.
Debiut Jeffersona najczęściej gości w moim odtwarzaczu ,prawie dorównuje następnej pozycji „Surrealistic Pillow”  i współgra jeszcze z potężnym killerem koncertowym „Bless Its Pointed Little Head” .

Parę dni temu współzałożyciel Jefferson Airplane , Marty Balin wysłał w świat wiadomość :”Wyobrażam sobie , że Paul obudził się rankiem będąc w niebie , zobaczył Signe i zapytał ją  „Hej co ty tu robisz? Załóżmy zespół””.
Ostatni pożegnalny koncert grupy  z Signe Anderson odbył się 15.października.1966 roku. Wokalistka wróciła do Portland gdzie została szczęśliwą mamą ,śpiewała sporadycznie z big bandem Carla Smitha.  J.Cassidy tak ją wspomina „Miała wspaniały folkowy głos ,który wspaniale brzmiał pomiędzy Paulem i Martynem.” A Jorma Kaukonen tak napisał na swoim blogu „ Signe była jednym z najsilniejszych ludzi jakich w życiu spotkałem. Była naszą matką ,której głos rozsądku wiele znaczył w naszej wspólnej rodzinie”

Spoczywaj w pokoju
Signe Toly Anderson
/15.IX.1941 – 28.I.2016/