Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kaleidoscope. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kaleidoscope. Pokaż wszystkie posty

sobota, 18 marca 2023

KALEIDOSCOPE - White Faced Lady /1970/


Disc 1
1. Overture - 2:47
2. Broken Mirrors - 2:49
3. Angel's Song: "Dear Elvis Presley..." - 2:38
4. Nursey, Nursey - 3:47
5. Small Song - Heaven In The Back Row - 3:21
6. Burning Bright - 2:03
7. The Matchseller - 3:50
8. The Coronation Of The Fledgling - 2:14
9. All Hail To The Hero - 3:09
10. White-Faced Lady - 4:46
Disc 2
1. Freefall - 5:13
2. Standing - 1:47
3. Diary Song: The Indian Head - 4:24
4. Song From Jon - 7:51
5. Long Way Down - 4:05
6. The Locket - 2:58
7. Picture With Conversation - 3:38
8. Epitaph: Angel - 7:54



*Eddy Pumer - Lead Guitar, Keyboards
*Steve Clark - Bass, Flute.
*Dan Bridgman - Drums, Percussions.
*Peter Daltrey - Lead Vocals, Keyboards




Peter Daltrey: „Wraz z Edem napisaliśmy wiele piosenek i w pewnym momencie powiedziałem do niego: „Te piosenki, które piszemy mają jakiś nastrój, rodzaj połączenia. Może je połączyć i napisać więcej tej historii”. Rozmawialiśmy z Dave’em i był tym zachwycony. Więc Ed i ja przez następne sześć miesięcy siedzieliśmy i pisaliśmy dalszy ciąg. Napisałem historię do nich i połączyliśmy kawałki. Poszliśmy i nagraliśmy to z błogosławieństwem gościa z Vertigo, Olava Wypera. Jednak po nagraniu taśm, gdy całość miała być ruszona, Olav powiedział, że odchodzi z Vertigo i że nie ma tam nikogo kto chciałby się podjąć zaczętych jego projektów. Z tego powodu byliśmy spłukani i zespół rozpadł się. Wprawdzie Olav dawał nam nadzieję mówiąc: „Idę, do RCA. Przynieście ten album do RCA, kiedy już się zadomowię. Dajcie mi kilka tygodni. Tam załatwimy sprawę”. Dave poszedł zobaczyć się z Olavem w RCA, który powiedział: „Przykro mi. Nie mogę tego zrobić. Szefowie RCA nie pozwalają mi robić niczego, w co byłem zaangażowany w Vertigo”. Zostaliśmy złapani w pułapkę. Poszliśmy do Island, Warner Brothers ale według nich czas na tego typu albumy właśnie się kończył”. I tak po raz kolejny historia sobie zadrwiła. Przecież wszystkowiedzący spece od robienia szmalu wiedzą wszystko najlepiej. Album pozostał niewydany przez ponad dwadzieścia lat, kiedy materiał w 1991 roku wydała niezależna wytwórnia UFO.

Opłaciło się? Nie wiem. Ale wiem, że to kolejny zagubiony klejnot brytyjskiej psychodelii, za którym wręcz szaleję.

Najogólniej rzecz biorąc, „White Faced Lady” plasuje się gdzieś pomiędzy albumem koncepcyjnym a rockową operą. Zawiera symfoniczną uwerturę, ale nie ma operowego dialogu „Tommy’ego”. Pod tym względem jest dość zbliżona strukturą do „S.F. Sorrow” The Pretty Things. Piosenki są oszałamiające, a aranżacje bezbłędne, podkreślające zarówno proste folkowe zmiany akordów, jak i wspaniałe melodie i melancholijne teksty piosenek. Historia podąża za tragicznym życiem niespokojnej gwiazdy filmowej o imieniu Angel, desperacko poszukującej zarówno miłości jak i sławy, ale nie znajdującej żadnej z nich. Podobno historia ta została luźno oparta na tragicznym życiu Marylin Monroe.

„White Faced Lady” to miejsce, w którym wszystko się połączyło dla Kaleidoscope. Głos Petera Daltreya nigdy nie był tak podobny. Utwory to samoistne perełki, które tylko Kaleidoscope mógł stworzyć.

Od samego początku wiadomo, ze czeka nas coś innego. „Overture” zawiera najbardziej klasyczne momenty całego albumu i łączy je w jedną z wielkich wstępów do całości. Orkiestra poprowadzona jest bardzo przyjemnie a uważny słuchacz znajdzie tam nawiązania do wcześniejszych dzieł grupy. Ścieżka usiana jest skrzypcami i symfonicznymi impulsami (cały Daltrey) a inspirowana jest XVII-wieczną muzyką barokową. Pierwsza część albumu ma w sobie coś figlarnego, radosnego i młodzieńczego. Obracające się w okolicach wcześniejszych brzmień nagrania, pełne są świetnych melodii z dominującymi akustycznymi gitarami, fletami, pełną orkiestrą i chórem. Taki „Broken Mirrors” to perełka miękkości i dyskrecji. Trzeba by być szalonym, by zaprzeczyć pięknu tych całkowicie urzekających melodii, bo gdy tylko dasz się uwieźć tym sennym chwilom, przepysznym instrumentacjom czy najbardziej misternej finezji to wrota raju zastaniesz otwarte. I nie ma co się dziwić, Peter jest najbardziej hojnym artystą, jaki istnieje. Jego żarliwość, jego liryzm, jego romantyzm są wszędzie, ratując go cały czas przed kiczem. Wszystko co nagrywa, brzmi jak sen, jest czyste i szczere. Ten podwójny album ze swoim zróżnicowaniem całkowicie nie nuży a smaczki jakie nam serwuje pełne są delikatesów. Druga płyta brzmi mniej zabawowo, jest poważniejsza. Wypełniające ją numery są czasami ostrzejsze, czasami brzmią tak jasno i bąbelkowo jak szklanka musującej lemoniady. Złożone i zagmatwane aranżacje mieszają się z psychodelicznymi elementami. Muzyka staje się czymś innym niż muzyką, tworzy fale obrazów, urzeka w najwyższym punkcie. Trzy ostatnie numery, które przewyższają wszystko, są totalnym cudem ale dają nam też najbardziej ponure dźwięki, gdyż to właśnie w nich Angel szybko zmierza ku swojej śmierci.

„Long Way Down” to odpowiednie pożegnanie, mające wspaniałą początkową nutkę, która prowadzi do porywającego refrenu. Wokal Daltreya jest tu po prostu rewelacyjny. „The Locket” jest opisem śmierci Angel. Muzycznie wydaje się, że Angel wreszcie odpocznie a  wszelkie smutki i troski przeminą. „Picture With Conversation” służy przejrzeniu się w lustrze tylko po to, by zaraz dobić słuchacza w zamykającym album numerze „Epitaph: Angel”. Sama muzyka puchnie i opada wraz z emocjami, przechodząc od ciszy do chóru, przez akustyczne dźwięki do pełnej orkiestry i z powrotem do tych kilku ostatnich nut granych na gitarze, które dają ci znać, że właśnie wysłuchałeś czegoś niepodobnego do niczego, co znałeś wcześniej ani później.






 

środa, 13 czerwca 2018

KALEIDOSCOPE - Tangerine Dream /1967/


1. Kaleidoscope - 2:14
2. Please Excuse My Face - 2:11
3. Dive Into Yesterday - 4:46
4. Mr. Small, The Watch Repairer Man - 2:43
5. Flight From Ashiya - 2:40
6. The Murder Of Lewis Tollani - 2:47
7. (Further Reflections) In The Room Of Percussion - 3:19
8. Dear Nellie Goodrich - 2:46
9. Holiday Maker - 2:29
10.A Lesson Perhaps - 2:42
11.The Sky Children - 8:05


*Eddy Pumer - Lead Guitar, Keyboards
*Steve Clark - Bass, Flute.
*Dan Bridgman - Drums, Percussions.
*Peter Daltrey - Lead Vocals, Keyboards


Druga płyta zespołu Kaleidoscope należy do mojej pierwszej piątki najlepszych płyt brytyjskiej psychodelii.
A debiut?
Brytyjską psychodelię możemy podzielić na ostre, mroczne i dziwne dźwięki oraz na coś co w przybliżeniu jest psychodelicznym popem. Kaleidoscope pasuje zdecydowanie do tej drugiej kategorii, na co wpływ ma niewątpliwie kapryśna, melancholijna i subtelna dziwność dźwięków jaką zespół raczy nas na swoich płytach. Podobnie jak w przypadku The Beatles, Bee Gees czy The Zombies muzycy Kaleidoscope kładą bardzo duży nacisk na popowy, melodyjny śpiew, co tworzy bardzo urokliwą mieszankę dźwięków.
Pierwszy singiel jaki powstał pod nazwą Kaleidoscope to „Flying from Ashiya”, nie mający nic wspólnego z proponowanych wówczas przez wiele grup klasycznym rhythm and bluesem. Piosenka ilustruje ludzką samotność i bezradność i zyskuje wielkiego propagatora w postaci prezentera radiowego Johna Peela. 
Peel stwierdza, ze tylko utwory The Beatles są lepsze od tego co tworzy czterech chłopaków z Kaleidoscope. 
Niestety grupa nie ma managera i piosenki pomimo ciągłego nadawania w radiu nie przynoszą oczekiwanego sukcesu. Również trudno jest zespołowi zaistnieć wśród szerszej publiczności. Słynne londyńskie kluby skupiające grupy psychodeliczne dla Kaleidoscope są zamknięte.
Ale na szczęście jeszcze nie nadszedł czas aby rzucić ręcznik i podnieść ręce. Pewnego dnia roku 1967, grupa pojawia się w studio nagraniowym i rejestruje utwory na swój debiutancki album. 
„Tangerine Dream” ukazuje się i jest to jeden z wielu ukrytych skarbów 1967 roku. Dzieło to zachwyca od pierwszych sekund, wyróżnia się nienaganną produkcją, dzięki której utwory urzekają delikatnością i czułością, mają ten prawie nierealny sound, tak łatwo pozwalający słuchaczowi na spacer po kalejdoskopowych wzgórzach pełnych różnorodnych barw.
„Rozluźnij oczy/możemy tylko podzielić się tymi minutami”- tak zaczyna się pierwszy numer na płycie, ale zanim zacznie budzić się optymizm, najpierw napędzany przez fortepian, ciężkie bębny i przesterowaną gitarę znajdujemy kaskadowe harmonie wokalne, tworzące prostą melodię. Utwór podobnie jak cała płyta napędzany jest energią młodości o szerokich oczach i bez wątpienia ukrytym zachwytem nad przeżyciami narkotycznymi. Podobne motywy otwarcie podjęte są w innych utworach na płycie. Chyba najbardziej popularny „Dive into Yesterday” ujmuje aranżacją w której wciąż widać upodobanie do gitary z nylonowymi strunami co stwarza piękną, przygnębioną atmosferę. Równie ładnie słychać to w „Please Excuse My Face” czy „Mr.Small, the Watch Rapairer Man” oznaczonych dziecięcymi kolorami i zintegrowanych ze zdjęciem z okładki płyty. Twarze czterech młodych muzyków ukazanych jako chłopców dobrych, spokojnych i grzecznych choć ubranych według ówczesnej hipisowskiej mody.
Najbardziej psychodeliczne epizody na płycie jak: „Flying from Ashiya” inspirowany klimatem nagrań grupy Bee Gees czy „The Murder Lewis Tollani” wyróżniają się łatwymi do przechwycenia, zaraźliwymi refrenami, dzięki czemu beztroski nastrój równoważy nostalgiczny niepokój ducha. Wreszcie na zakończenie pojawia się opowieść o marzeniach, z dwunastostrunową gitarą i dzwoneczkami, trwający osiem minut „The Sky Children”, zawsze taki sam z tą sama eteryczną melodią powtarzaną bez końca. Czas wydaje się nigdy nie płynąć, a dla słuchacza piosenka mogłaby spokojnie trwać wiecznie. Nie będzie przesadą, by uznać „The Sky Children” za jeden ze szczytowych osiągnięć muzyki pop lat 60-tych. Słuchając płyty „Tangerine Dream” ocieramy się o niewinną pozytywność a zachwyt nad tą muzyką jest szczery i błyszczy pokazują piękno.

Debiutancki krążek Kaleidoscope pozostaje świadectwem niewinności. popu i poszukiwań, które wciąż brzmią czarująco.




sobota, 25 lutego 2017

KALEIDOSCOPE - Faintly Blowing /1969/


1. Faintly Blowing - 4:08
2. Poem - 2:53
3. Snapdragon - 2:42
4. A Story From Tom Bitz - 3:45
5. (Love Song) For Annie - 2:33
6. If You So Wish - 3:40
7. Opinion - 0:18
8. Bless The Executioner - 2:58
9. Black Fjord - 3:13
10.The Feathered Tiger - 5:09
11.I'll Kiss You Once - 0:57
12.Music - 6:08   

*Peter Daltrey - Vocals,  Keyboards
*Eddie Pumer - Guitar
*Steve Clark - Bass
*Danny Bridgman - Drums


To jest prawdziwie fantastyczny album, jedna z najlepszych „zaginionych” płyt w natłoku lat sześćdziesiątych. Niewiele lepszy od debiutu sprawia, że należy do mojej absolutnej trójki najlepszych płyt z brytyjską muzyką psychodeliczną. 
Brytyjski Kaleidoscope powstał w połowie lat sześćdziesiątych w składzie: Eddie Pumer, Steve Clark, Danny Bridgman oraz Peter Daltrey. W 1967 roku muzycy podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią Fontana Records. Już we wrześniu 1967 roku światło dzienne ujrzał debiut grupy „Tangerine Dream”. Płyta zawiera subtelne, pełne liryzmu folkowe ballady śpiewane przez Daltreya głosem bardzo czystym co tylko dodaje uroku poszczególnym utworom. Po wydaniu płyty zespół wyruszył w trasę po Europie gdzie towarzyszył m.in. amerykańskiej gwieździe Country Joe & The Fish. Dick Leahy, który był producentem debiutu grupy podjął się tej roli przy nagrywaniu drugiej pozycji w dyskografii Kaleidoscope.
„Faintly Blowing” został wydany w 1969 roku i jest to bardzo mocna pozycja w historii muzyki psychodelicznej. O wielkim atucie tej płyty świadczy jej melodyjność. 
Pomimo zastosowania różnych technik nagraniowych, mamy tutaj i kompresje i sfazowanie i wyciszanie dźwięków płyta jest zadziwiająco spójna i cholernie tajemnicza. Każdy utwór oddziałuje bardzo silnie na nasze zmysły i do tego każdy numer jest niezapomniany. 
Majestatyczne piękno z jakim obcujemy w „If You So Wish”  czyni z tej piosenki jedną z największych w swoim gatunku. Albo „Snapdragon” czy „Black Fjord” imponujące miniaturki mające taką siłę, że słuchając ich wchodzisz w głębię nieziemskiego nastroju prowadzącego ku zmartwychwstaniu planety z popiołów. 
W tytułowym  numerze folkowe odjazdy zmierzają do łąk zielonych poprzecinanych błękitnymi wstęgami falujących traw.
A taka króciutka balladka „I’ll Kiss You Once” z jakże uroczym tekstem:
I'll kiss you once, I'll kiss you twice
Won't you say it's very nice
I'll kiss you three, I'll kiss you four
Won't you let me through your door

I'll kiss you five, I'll kiss you six
By seven we can be in heaven
I'll kiss you eight, I'll kiss you nine
By ten we'll start all over again
kojarzy się od razu z pierwszą miłością i pierwszymi pocałunkami.
No i na zakończenie płyty pojawia nam się zagrany w konwencji rockowej utwór „Music” w którym końcowa część zawiera istną orgię psychodelicznych dźwięków.  

Dla mnie jest to pierwsza trójka płyt psychodelicznych z Wysp Brytyjskich a Ty jeśli chcesz posłuchać psychodelii z dodatkiem baśniowej aury nie powinieneś przeoczyć tej płyty.