Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Quicksilver Messenger Service. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Quicksilver Messenger Service. Pokaż wszystkie posty

środa, 29 maja 2019

QUICKSILVER MESSENGER SERVICE - Shady Grove /1969/


1. Shady Grove (P. O. Wands) - 3:00
2. Flute Song (Denise Jewkes) - 5:23
3. Three or Four Feet from Home (John Cipollina) - 3:05
4. Too Far (David Freiberg) - 4:30
5. Holy Moly (Nick Gravenites) - 4:25
6. Joseph's Coat (John Cipollina, Nick Gravenites) - 4:49
7. Flashing Lonesome (David Freiberg, Nick Gravenites) - 5:28
8. Words Can't Say (David Freiberg, Denise Jewkes) - 3:22
9. Edward, the Mad Shirt Grinder (Nicky Hopkins) - 9:22


*John Cipollina - Guitar, Vocals
*Nicky Hopkins - Organ, Piano, Celeste, Cello, Harpsichord, Keyboards
*Greg Elmore - Drums, Percussion
*David Freiberg - Viola, Bass, Guitar, Vocals



Przede wszystkim pozwólcie, że powiem wam, że jest taki jeden instrumentalny utwór, dziewięciominutowy jam, który kończy trzeci album grupy Quicksilver Messenger Service i że jest to prawdopodobnie najlepsza instrumentalna melodia jaka kiedykolwiek powstała w całym kalifornijskim rockowym duchu końca lat sześćdziesiątych. „Edward (The Mad Shirt Grinder)” to po prostu utalentowana, emocjonalna, nieskazitelna technicznie, olśniewająca ścieżka nie mająca swojego odpowiednika na studyjnych zapisach tamtych lat. Można określić ten twór zasadniczo słowem „jazz”, ale jest to rodzaj jazzu, który preferuje prawdziwą intensywność i melodyjność od pretensjonalnego bezsensownego makaronu, z pięknymi, ale potężnymi klawiszami i wrażliwymi, nastrojowymi gitarami w każdej sekundzie utworu. W rzeczywistości trzecia płyta herosów sceny kalifornijskiej różni się znacznie od dwóch poprzedzających ją dzieł.


Na „Shady Grove” mamy w składzie zespołu jedną zmianę, ale jakże istotną i jak się okazało brzemienną w skutki. Nie ma już tych słynnych podwójnych pojedynków gitarowych ponieważ nie ma już w składzie Gary Duncana. Jest za to przybyły prosto z Wysp Brytyjskich, prosto ze studiów nagraniowych w których akurat pomagał The Rolling Stones czy The Who, pianista Nicky Hopkins. I ta postać rzutuje w pełni na materiale zawartym na tym krążku. W tle tego instrumentalnego, dziewiczego jamu wzajemne oddziaływanie pomiędzy fortepianem Hopkinsa, gitarami Cippoliny i nadanych w tle organów potęguje oszałamiające dźwięki pełne przepływy krwi. Te wszystkie niewiarygodne riffy fortepianowe mogły być nagrane tylko przez Anglika, bo jest to bardzo brytyjski odłamek psychodelicznej podróży.

„Shady Grove” idzie w bardzo nieprzewidywalnym kierunku i wychodzi to zespołowi na dobre. Bo co można było zrobić po genialnym gitarowym „Happy Trails”? Nawiązać współpracę i polegać na nienagannych umiejętnościach klawiaturowych Nicky Hopkinsa.
I nie da się ukryć, że to właśnie Hopkins odgrywa kluczową rolę w pozostałych ośmiu utworach znajdujących się na tym albumie. I w rzeczywistości „Shady Grove” jest przyjemną i ujmującą płytą, począwszy od okładki. No bo czyż ona nie jest po prostu piękna? Ta aksamitna zieleń jak ryk leniwy górskiego wiatru otula nas swym odcieniem. A powóz z koniem na tylej stronie okładki, nie zapomnij o tym. Piękna zieleń. Te dziewięć piosenek jest… no cóż, piosenki też są trochę zielone. Wystarczy posłuchać „Flute Song”.
Tytułowy utwór to atrakcja innego rodzaju. Majestatyczny pseudoklasyczny wstęp Hopkinsa trwa ledwie chwilę bo po nim następuje dziwnie zaaranżowany beat w którym wokalista brzmi jak odrodzony Eric Burdon. A gitara Cippoliny kąśliwie uderza wspaniałymi wirami. 
Rhythm and bluesowe, rasowe granie można usłyszeć w „Three or Four Feet from Home” oraz „Too Far”. Błotniste uderzenia gitary poprzecinane psychodelicznymi riffami fortepianu doprowadzają do otwartych przestrzeni. To jak droga ku wolności. Otwiera się przed nami pełen niepokoju świat. 
No i... hmmm, zaraz gdzie ja jestem. To muzyka z Zachodniego Wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Przecież widzę spacemana ubranego na Piccadilly Street jak swobodnie maszeruje po Londynie. Swingujący Londyn? W Kalifornii?
Tak! „Holy Moly”. Wirujący hymn rhythm and bluesa pełen celeste, klawesynu i Bóg wie czego jeszcze. Hopkins naprawdę rozkoszuje się swoim instrumentalizmem i wirtuozerią. A potem piosenka przyspiesza powodując kolorowy zawrót głowy. Niektóre chemiczne substancje potrafią przenieść nas do gabinetu krzywych luster. Numer kończy się wspaniałą kaskadą dźwięków dorównującą najlepszej tradycji brytyjskich zespołów blues rockowych.
Senny, melancholijny i pełen nostalgii utwór „Flashing Lonesome” to fortepian i wokal pełen pogłosów i to nawiązanie do okładki. Powóz z koniem i może frywolną damą?
Mam w swoich zbiorach mnóstwo płyt z muzyką z San Francisco tamtych lat i tu muszę przyznać, że ten mariaż brytyjsko-amerykański osiągnął rzecz niespotykaną. Powstała płyta bardzo pomysłowa, godna polecenia i wielkiej urody ale też pewnie by jej nie było gdyby nie Nicky Hopkins.


środa, 21 marca 2018

QUICKSILVER MESSENGER SERVICE - Quicksilver Messenger Service /1968/


1. Pride of Man (Hamilton Camp) - 4:09
2. Light Your Windows (Duncan, Freiberg) - 2:36
3. Dino's Song (Valenti) - 3:06
4. Gold and Silver(Duncan, Schuster) - 6:42
5. It's Been Too Long (Polte) - 2:59
6. The Fool (Duncan, Freiberg) - 12:10


David Freiberg - Bass, Viola, Vocals
John Cipollina - Guitar
Greg Elmore - Drums
Gary Duncan - Guitar, Vocals


Grupę Quicksilver Messenger Service zalicza się do czołowych przedstawicieli tzw. brzmienia San Francisco. To obok Grateful Dead i Jefferson Airplane święta trójca psychodelii Zachodniego Wybrzeża. To właśnie w San Francisco narodził się ten niepowtarzalny, pociągający do stanu euforii koncertowy styl oparty w znacznej mierze na improwizowanych utworach trwających czasami bardzo długo, ale ten czas mija szybko, nie ma dłużyzn, jest za to niesamowita muzyka. Słuchając koncertowych nagrań grup z San Francisco jesteśmy poddani pewnej niesamowitej atmosferze, uczestniczymy  w tworzeniu muzyki rodzącej się na żywo, wręcz namacalnie czujemy te iskry wydobywające się z gitarowych uniesień i tylko żałujemy, dlaczego nas tam nie było?
Trzy płyty, wystarczą aby odjechać i zanurzyć się w brzmieniu San Francisco, to „Live Dead” zespołu Grateful Dead, „Happy Trails” Quicksilver Messenger Service oraz „Bless Its Pointed Little Head” grupy Jefferson Airplane.
Oczywiście zespoły te próbowały przenieść atmosferę nagrań koncertowych na swoje studyjne płyty. Najbardziej udało to się grupie Quicksilver Messenger Service. Łącząc instrumentalną wirtuozerię z folkowymi melodiami, pukającymi do bram jazzu grupa stworzyła psychodelicznego rocka, który nigdy nie brzmiał bardziej niesamowicie. Debiutancki album zespołu został wydany w maju 1968 roku.
Niestety grupa w trakcie nagrywania płyty poniosła poważną stratę. Otóż założyciel zespołu Dino Valenti został aresztowany i uwięziony za posiadanie marihuany. Wokalista powrócił do zespołu dopiero w 1969 roku. Ale przebywając w więzieniu Valenti skomponował utwór „Dino’s Song”, który został umieszczony na debiucie grupy. To bardzo fajna popowa piosenka idealnie pasująca do klimatu albumu. 
Płytę otwiera „Pride of Man” kompozycja ludowego artysty, Hamiltona Campa. Melodyjna gitara połączona z mocnym wokalem tryska energią a jak wchodzi pikantne mariachi to całość stanowi zabójczą psychodeliczną melodię. Ta sekcja trąbki jest tak wpasowana, że tworzy jedno z najważniejszych wydarzeń z końca lat sześćdziesiątych. Dwóch gitarzystów w zespole nie sposób nie zauważyć. Instrumentalny  utwór „Gold and Silver” ukazuje nam pracę Cippoliny i Duncana, którzy tworzą psychodeliczne solówki przy akompaniamencie fortepianu, czując ten free jazzowy feeling inspirowany sambą. Bardzo atmosferyczne nagranie oddające klimat występów na żywo.
„It’s Been Too Long” to kolejna piosenka trzymająca psychodeliczny feeling, to kolejny utwór ukazujący jak sprawni warsztatowo są muzycy Quicksilver Messenger Service.
Senna atmosfera ostatniego numeru na płycie „The Fool” zabierze cię w podróż z dołu do góry i dookoła, a gdy wchodzi wokal to sen rozszerza się w większą strukturę, choć nigdy nie wiesz dokąd zmierza. „The Fool” zaczyna się od dźwięków pojedynczej gitary, a ostatecznie perkusja i reszta zespołu powoli się wsuwają, delikatnie wypuszczając i robiąc miejsce dla pracy Cippoliny. Tu otwierają się wrota zielonych pejzaży, spokojnie oddaj się nastrojowi, weźmie cię daleko i nie porzuci, tylko utuli i poszerzy horyzonty świadomości. Wyznaczy tą długą białą ścieżkę zmierzającą ku wolności.

Grupa Quicksilver Messenger Service była bardzo wpływowa na scenie San Francisco w połowie lat sześćdziesiątych, co wyraźnie słychać w ich muzyce. Polecam ich dokonania wszystkim, a zwłaszcza tym, którzy lubią jamowe granie.




czwartek, 16 czerwca 2016

QUICKSILVER MESSENGER SERVICE - Happy Trails /1969/


1. Who Do You Love (Part 1)
 2. When You Love
 3. Where You Love
 4. How You Love
 5. Which Do You Love
 6. Who Do You Love (Part 2)
 7. Mona
 8. Maiden of the Cancer Moon
 9. Calvary
 10. Happy Trails

 Gary Duncan - guitar,voc
 John Cipollina - guitar,voc
 David Freiberg - bass,voc,piano
 Greg Elmore - drums,voc

W encyklopedii rocka Hardy’ego i Lainga możemy przeczytać taką opinię, że najwspanialsze gitarowe nagranie w historii muzyki rockowej utrwalone zostało na płycie grupy Quicksilver Messenger Service, „Happy Trails”. 
Gra J.Cippoliny i G.Duncana to niezwykle przejrzysty, pełen odlotów dialog gitar, który powoduje ,że słuchając go pozwalam swojej świadomości na pełne niespodzianek penetrowanie zwykle zamkniętych przestrzeni. 
Wszystko zaczyna się od tematu B.Didleya  „Who Do You Love ?” . 
Ten trwający ponad dwadzieścia minut utwór jest gitarową improwizacją utrzymaną w duchu psychodelicznego rocka. Niesamowita wyobraźnia muzyczna J.Cippoliny sprawia, że jego gra wgłębia się w nas i powoduje wręcz ekstatyczne doznania. Wraz z drugim gitarzystą G.Duncanem tworzą niezwykle wyrazisty gitarowy dialog. 
Inwencja twórcza G.Duncana zmierza bardziej w stronę psychodelii natomiast J.Cippolina popisuje się rockową werwą co słychać w danym utworze. 
Druga strona płyty zawiera cztery utwory płynnie połączone ze sobą. Najciekawszym z nich jest kompozycja G.Duncana „Calgary” nawiązująca do okładki płyty stworzonej przez G.Huntera.
Piękna Juanita żegna swojego amanta , który wyrusza na przygodę życia. Może chce dołączyć do oddziałów E.Zapaty  i wziąć udział w rewolucji? 
Nie dane to mu jest.
Trafia do opuszczonej kryjówki rewolucjonistów, gdzie w niesamowitej atmosferze przygnębienia tylko duchy poległych wyją, przemykają i zgrzytają. I to wszystko wygrywa nam duet Duncan – Cippolina. Żadnych skarbów nasz bohater nie znajduje ale zamykająca płytę radosna przyśpiewka tytułowa sugeruje, że szczęście jednak znalazł – w ramionach ukochanej Juanity.
Płyta „Happy Trails” ukazała się w 1969 roku i zawiera materiał koncertowy z występów w salach Fillmore East i Fillmore West. Jak twierdzi D.Freiberg dwa utwory „Maiden of the Cancer Moon” oraz „Calgary” zostały nieznacznie w studio poprawione. 
Niestety po wydaniu lp. zespół musiał opuścić G.Duncan z związku z zatrzymaniem go za posiadanie narkotyków i już do grupy nie powrócił. Następna płyta wydana parę miesięcy  później a zatytułowana „Shady Grove”  pomimo ,że utrzymana  nadal w duchu psychodelii, jednak muzycznie  zatraciła już ten specyficzny klimat starcia dwóch herosów gitary: J.Cippoliny i G.Duncana.