Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Country Joe & The Fish. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Country Joe & The Fish. Pokaż wszystkie posty

sobota, 23 stycznia 2021

COUNTRY JOE & THE FISH - Live! Fillmore West /1969/

 


1. Introduction/Rock And Soul Music/Love (Joe McDonald, Barry Melton) - 6:15
2. Here I Go Again (Joe McDonald) - 4:42
3. It's So Nice To Have Your Love (Joe McDonald) - 6:31
4. Flying High (Joe McDonald) - 12:36
5. Doctor Of Electricity (Barry Melton) - 9:10
6. Donovan's Reef Jam (Joe McDonald, Steve Miller) - 38:18

Country Joe & The Fish
*Country Joe McDonald - Vocals, Guitar
*Barry Melton - Vocals, Electric Guitar
*David Cohen - Guitar, Keyboards
*Gary "Chicken" Hirsch - Drums, Percussion
*Jack Casady - Bass
Guest Musicians
*David Getz - Drums
*Mickey Hart - Drums
*Jerry Garcia - Guitar, Harp
*Jorma Kaukonen - Guitar
*Steve Miller - Guitar


Country Joe & The Fish powoli zmierzał ku końcowi. Występy w Nowym Jorku w 1969 roku, w Fillmore East wraz z Procol Harum i Ten Years After były tymi, które chciano uchwycić na taśmie aby dać pożegnalny album. Jednak atmosfera występów nie sprzyjała dobremu widowisku. Zanim dwa pierwsze zespoły skończyły grać swoje sety, był środek nocy i zarówno publiczność jak i muzycy Country Joe & The Fish byli zbyt osowiali, by ich muzyka się wydarzyła. Na szczęście pojawiła się jeszcze jedna szansa. U siebie w domu w Fillmore West zespół postanowił dać swój pożegnalny koncert, zapraszając na niego swoich przyjaciół. Wprawdzie już bez basisty Bruce’a Barthola, który wyjechał do Anglii aby założyć formację Formerly Fat Harry, ale za to na jego miejscu znalazł się Jack Casady z Jefferson Airplane.

Pierwotnie zespół był duetem folkowym powstałym gdy Joe McDonald i Barry Melton przybyli do Berkeley w 1964 roku. Występując w różnych klubach powoli rozkręcali się aby na początku 1966 roku zamienić instrumenty akustyczne na elektryczne i wraz z paroma muzykami założyć zespół znany jako Country Joe & The Fish. Pod koniec 1966 roku grupa podpisała kontrakt płytowy z Vanguard Records i nagrała dwa pierwsze albumy. Bez wątpienia są to prawdziwe klasyki psychodelicznej sceny San Francisco stawiane na równi z „Surrealistic Pillow” i „Anthem Of The Sun”.

Gdy pod koniec 1968 roku Joe i Barry chcieli zmienić konfigurację zespołu postanowili zrobić ostatnią rundę dla oryginalnego składu, który powstał w kawiarni Jabberwock w Berkeley.

Jeśli masz zamiar urządzić przyjęcie, zrób to.

12 stycznia była niedziela i ostatnim numerem podstawowego oryginalnego składu Country Joe & The Fish była 38 minutowa wersja piosenki Donovana „Donovan’s Reef”, w której dołączyli do grupy ich przyjaciele Steve Miller, Jorma Kaukonen, Mickey Hart i Jerry Garcia. Jednak poprzeczka postawiona była bardzo wysoko. Gdy chłopaki sobie oblewali zakończenie pewnego etapu, siedząc z tyłu sceny, na scenie produkował się nowy zespół z Anglii z facetem, który grał kiedyś w The Yardbirds, a którego album jeszcze się nie ukazał. Led Zeppelin bo o nim mowa dał świetny bardzo wybuchowy koncert i naprawdę były wątpliwości czy publika chwyci jeszcze dźwięki Country Joe McDonalda i jego kompanów.

Ale tu zadziałała magia i wyjątkowość.

Impreza, która trwała za kulisami tak długo w końcu doszła do końca, i  zespół i ich przyjaciele wyszli, by zagrać w ogniu podniecenia i dużej ilości kontrolowanych substancji. To, że możemy usłyszeć te dźwięki zawdzięczamy inżynierowi nagraniowemu Edowi Friednerowi, który zapewnia bardzo dobry dźwięk na żywo po tym, jak miał przygodę, gdy musiał bronić ciężarówki zespołu przed jakimś ulicznym gangiem. Na szczęście skończyło się na krzyku i pomachaniem butelkami.

Friedner: „Gdy wszystko już było dobrze i upewniłem się, że wszyscy grają a dźwięk dochodzi do furgonetki, wyszedłem i spojrzałem na scenę. Oto jeden z najwspanialszych składów muzyków San Francisco, jakie kiedykolwiek widziałem – a każdy z nich pasował do swojej osobowości scenicznej. Jorma pochylał się nad swoją gitarą, Steve kołysał się w górę i w dół, Jerry studiował struny, Joe na wpół się uśmiechał a Barry kroczył po swoim kawałku sceny. To było tyle show-buissnessu, co muzyki. W tym momencie zdałem sobie sprawę, jak daleko zaszliśmy wszyscy, odkąd po raz pierwszy zobaczyłem wszystkich grających w parkach Berkeley i małych klubach zaledwie kilka lat wcześniej”.

Dwa pierwsze numery jakie grupa zagrała to typowe piosenki popowe w duchu psychodelicznego Country Joe and The Fish. „Rock & Soul Music / Love” jest bardzo energetycznym początkiem przy którym wybuchy Led Zeppelin były pierdnięciem, wprawdzie słonia ale…

Piękny klimatycznie zagrany „Here I Go Again” zawsze mnie rozczula. Idący marszowo od początku wpina się łagodząc brzmienie gdy pianino łka nad gitarową solówką Barry Meltona.

Powoli wchodzimy w kolorowe sny, pod letnie konary i parasole liści i serce, które upadło.

„It’s So Nice To Have Your Love” to efektywny ponad sześciominutowy bieg gdzie bossa nova wychyla się z głośników. Jesteśmy w kawiarence przy bulwarze nad Sekwaną i młoda mademoiselle serwuje nam kawę. Nawet nie da się oparzyć choć druga część numeru już prowokuje do tańca. Nadal w rytmie południowo amerykańskim Melton wygrywa swoje solo, dopijając kawę żegna panienkę zadziornym całusem.

No i zaczyna się!

Wychodzący w mglistych otchłani „Flying High” nie zostawia złudzeń. Najwyraźniej Casady ma chody u inżyniera. Wzmacniacz basu podkręcony niemiłosiernie wbija struny po kolei w słuchacza. W oczekiwaniu na czerwony bukiet Melton przynosi śródziemnomorską paletę barw a gdy Chicken Hirsch ciasno bębni, klawiszowe wizerunki upamiętniają sklepikową nostalgię. Ale to bas jest tu najważniejszy.

Podobno koncert ten trwał około czterech godzin. To musiało być wydarzenie! A uczestniczyć w nim na żywo byłoby dopełnieniem wędrówki.

Barry Melton napisał piosenkę „Doctor Of Electricity”, w której znajdujemy inspirującą grę między gitarą a basem, a wszystko to wsparte jest świetną grą na klawiszach. Koncerty Country Joe & The Fish często opierały się na jamach, chociaż ich forma różniła się nieco w zależności od kaprysów Joe i zespołu. Dzięki zdolności reagowania na nagłe muzyczne zwroty, dla muzyków nie było problemu włączyć w swoje szeregi paru przyjaciół.

Ten ostatni numer trwał 38 minut a może 380 minut lub 3800 minut!!!

Nadeszła chwila!

Odkryć swą wolę na zawsze i żaden odlot w dawny Byt dalszy niż gwiazdy nie znajdzie schronienia w tym ciemnym rozchwianym porcie nieznośnej muzyki. Barry zaczyna i nie masz już ucieczki w Siebie, Jorma stoi w płomieniach a Jerry wydaje w świat bilion drzwi do nowego Bytu. Oto moje ręce, moja czaszka przerażona. Niszczyciel bez twarzy!

Biały ekran wypełniony kolorowym barwami wydyma się i napręża. 

Wybuch!!

Steve ma swój czas, grając „Miller Riff” a wynik zostaje uchwycony. Muzyka sfer, która kończy się ciszą a jedwabista pajęczyna błyska o świcie pod drzewem obok którego siedzę. Mamy tutaj prawdopodobnie jedno z najbardziej najlepszych i najbardziej ekscytujących nagrań na żywo ze wszystkich epok.

To był jeden z tych momentów lat 60-tych, które już nigdy nie powrócą- słuchanie go ponownie po tylu latach przywraca ten moment i nastrój tamtych chaotycznych lat.




piątek, 22 lutego 2019

COUNTRY JOE & THE FISH - Here We Are Again /1969/


1. Here I Go Again - 3:24 
2. Donovan's Reef - 4:18 
3. It's So Nice To Have Love - 3:25 
4. Baby, You're Driving Me Crazy (Barry Melton) - 2:43 
5. Crystal Blues - 6:18 
6. For No Reason - 3:55 
7. I'll Survive - 2:28 
8. Maria - 3:30 
9. My Girl (Barry Melton) - 2:16 
10.Doctor Of Electricity (Barry Melton) - 3:58


*Country Joe McDonald - Vocals, Guitar
*Barry Melton  - Vocals, Electric Guitar

*Mark Kapner - Piano
*Mark Ryan - Bass
*Jack Casady - Bass
*Peter Albin - Bass
*David Getz - Drums



Abbie Hoffman i Jerry Rubin przywódcy Międzynarodowej Partii Młodzieży byli głównymi inicjatorami zaplanowanej na koniec sierpnia 1968 roku w Chicago masowej demonstracji protestującej, która miała odbyć się w trakcie trwania Demokratycznej Konwencji Narodowej. Hoffman i Rubin chcieli przyciągnąć tysiące demonstrantów poprzez zgromadzenie ich w Parku Granta aby wyrazili swoją frustrację i poglądy na temat dyskryminacji rasowej i wojnie w Wietnamie. Całe to wydarzenie miało być dodatkowo urozmaicone występami na żywo paru zespołów psychodelicznych z których największą gwiazdą miał być Country Joe & The Fish.
Jednak Joe McDonald zaczął obawiać się, że cała ta manifestacja może wymknąć się spod kontroli i stać się niebezpiecznym miejscem. Po dłuższym zastanowieniu zdecydował, ze zespół powinien się wycofać. Przewidywania McDonalda sprawdziły się. Burmistrz Chicago zaapelował do rządu federalnego po pomoc. Miasto wypełniła armia 25 000 policjantów i żołnierzy, którzy mieli za zadanie chronić miasto i jeśli to będzie konieczne, działać przeciwko demonstrantom.
W trakcie konwencji Demokratów, podczas gdy Aretha Franklin śpiewała amerykański hymn, 10 000 młodych ludzi zamieniło Park Granta w tykającą bombę. Niekontrolowana akcja policji doprowadziła do paru aresztowań oraz zatrucia wielu uczestników gazem łzawiącym.
Bezpośrednią konsekwencją odmówienia występu w trakcie wiecu było opuszczenie grupy przez basistę Bruce’a Barthola, który był najbardziej z muzyków grupy zaangażowany w polityczne ideały. Country Joe & The Fish właśnie była po wydaniu swojego trzeciego albumu „Together”. Siłą rzeczy w krótkim czasie posypał się cały skład zespołu. Na scenie pozostali tylko Joe McDonald i jego długoletni współpracownik Barry Melton.
Czwarta płyta zespołu zatytułowana „Here We Are Again” została wydana w lipcu 1969 roku a wspomogli przy jej nagraniu muzycy występujący w innych kapelach z San Francisco. To też pokazuje jak ówczesna scena muzyczna współgrała ze sobą i ciągle ocierała się o siebie. Przecież oprócz wielu koncertów, codziennie odbywały się jam session w różnych klubach, dzięki czemu nie było problemu „wypożyczyć” na chwile danego muzyka.
Tak więc z grupy Big Brother and the Holding Company pojawił się bębniarz David Getz oraz grający na dwóch ścieżkach basista Peter Albin, a z Jefferson Airplane inny basista Jack Casady.



Album „Here We Are Again” jest pełen kontrastów, podobnie jak wszystkie wcześniejsze dokonania grupy. Pokazuje on wiele postępowych aspektów rozwoju McDonalda, głównego twórcę materiału.

W sierpniu 1969 roku odbył się słynny festiwal Miłości i Pokoju w Woodstock, na który zespół po prostu spóźnił się z powodu zablokowanych dróg. Po występie Richie Havensa, gdzieś tam z tyłu estrady szwędał się z gitarą pod pachą Joe McDonald. Ktoś wciągnął go na scenę i nagle znalazł się on przed mikrofonem twarzą do całego tłumu. Po improwizowanych czterech piosenkach postanowił zagrać numer, który miał wykonać wraz z zespołem, „I Feel Like I’m Fixin to Die Rag”.
Kiedy zaczął prowokować publiczność „dajcie mi F… dajcie mi U… dajcie mi C… dajcie mi K… jak się to czyta? Jak się to czyta?” usłyszeliśmy głośna reakcję pół miliona głosów krzyczących „FUCK” z całej siły. To była najmocniejsza wiadomość, jaką amerykańska młodzież mogła dać amerykańskiej polityce wojennej, która odbiła się szerokim echem na całym świecie dzięki płycie i filmowi dokumentującemu festiwal.
Piąty i ostatni album grupy został wydany w maju 1970 roku po czym Country Joe McDonald rozpoczął solową karierę.

A muzyka? A płyta „Here We Are Again”?
Mam do ciebie gorąca prośbę. Posłuchaj jej i zakochaj się w niej tak jak ja, bo warto.




środa, 28 czerwca 2017

COUNTRY JOE & THE FISH - Electric Music For The Mind And Body /1967/


1. Flying High - 2:48
2. Not So Sweet Martha Lorraine - 4:27
3. Death Sound Blues - 4:27
4. Happiness Is A Porpoise Mouth - 2:52
5. Section 43 - 7:25
6. Superbird - 2:09
7. Sad And Lonely Times - 2:23
8. Love (McDonald, Melton, Cohen, Barthol, Gunning, Hirsh) - 2:27
9. Bass Strings - 5:10
10.The Masked Marauder - 3:12
11.Grace - 7:03

*Country Joe McDonald - Vocals, Guitar, Bells, Tambourine
*Barry Melton - Vocals, Guitar
*David Cohen - Guitar, Organ
*Bruce Barthol - Bass, Harmonica
*Gary Chicken Hirsh - Drums

Dla wielu ludzi rok 1967, więc rok premiery płyty kultowego zespołu Country Joe & The Fish, określa moment kiedy postawy i filozofie lat sześćdziesiątych na stałe dopasowały się do zjawiska kontrkultury. Cały ruch, który wtedy odważnie wkroczył na arenę społeczną szukał w sztuce pokrewnych dusz. 
Muzycy Country Joe & The Fish byli najbliżej tego, co działo się na każdej ulicy, w każdym mieście w Stanach Zjednoczonych. Hipisi, Flower Power, muzyka psychodeliczna i LSD są synonimami tamtego lata. Wielu ludzi chciało i próbowało podróży w głąb siebie lub w bezkresne przestrzenie kosmosu. Tą podróż ułatwiał im narkotyk zwany popularnie kwasem. Oczywiście wśród tych ludzi były tez postacie ze świata sztuki i kultury. Stworzyć muzykę będąc pod wpływem środków halucynogennych jest bardzo trudno. Odbiorca takiej muzyki też musiałby być osobą znajdującą się w fazie trwania seansu narkotycznego. Ale można wykorzystywać swoje doświadczenia do napisania utworów, które mogą słuchacza przenieść w inny wymiar rzeczywistości. I to już jest osiągalne. Grupy z Zachodniego Wybrzeża Stanów nagrywając płyty czy grając na żywo zabierały słuchaczy ze sobą, w podróż do krańca nocy. Country Joe & The Fish grając w Fillmore czy w Avalon Ballroom wraz z Grateful Dead próbował uchwycić te doświadczenia i przenieść je na scenę oraz do studia.
„Electric Music For The Mind and Body” jest właśnie taką płytą, która zabiera nas w podróż. To jest ponad czterdzieści minut muzyki wypełniającej Twoją przestrzeń wewnętrzną, dzięki niej odczuwasz radość i  magię docierającą do każdego skrawka Twojego ciała. Zespół Country Joe & The Fish od początku swego istnienia zakotwiczony był w psychodelicznej aurze, proponującym antywojenny, ironiczny i anarchistyczny komentarz polityczny. Debiut grupy sprzedał się wyśmienicie już w 1970 roku wytwórnia Vanguard wytłoczyła go ponownie i do tego dwa razy.
Jest to płyta należąca do kanonu muzyki tamtych lat, całkowicie zanurzona w kwasowych odmętach i kosmicznych bezkresach. Rock, folk, country i blues – to połączenie daje niepowtarzalne efekty („Flying High”). Podobnie jak stały wzrost tempa i sekwencjonowanie akordów doprowadza w połączeniu z gitarowymi solami do rozmytych barw kreślonych przez Meltona w każdym z numerów. Psychodeliczne ballady („Death Sound Blues”, „Grace”) czynią z tej muzyki nostalgiczną atmosferę, która powoli wchłania się w nasze komórki i wypełnia je substancją tęczowego odlotu. „Bass strings” miota nami niczym ziarnkiem piasku, które opada łagodnie na falująca pustynię w zachodzącym słońcu. A „Section 43” wypala nam mózg poprzez ostrą gitarę Meltona połączoną z świdrującymi dźwiękami klawiszy Cohena. Nieprzeciętne, poetyckie objawienia, stworzone przez McDonalda, są tu jednym z najważniejszych elementów łącząc kwasową mistykę z radykalnym przesłaniem politycznym. Dzięki tej płycie grupa została szybko utożsamiana z gniewną kontrkulturą młodzieżową, dla której stała się jedną z najważniejszych symboli i duchowych posłańców, co zresztą Joe McDonald potwierdził występując później na Woodstock.
„Electric Music For The Mind And Body” pozostaje do dziś wysłannikiem ery Wodnika na przyszłe lata, które w bezkresnym oceanie czasu uciekają nam niewiadomo kiedy.





niedziela, 1 listopada 2015

COUNTRY JOE & THE FISH I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die /1967/




  1. "The Fish Cheer / I-Feel-Like-I'm-Fixin'-To-Die Rag "- 3:44
  2. "Who Am I" – 4:05
  3. "Pat's Song" – 5:26
  4. "Rock Coast Blues" – 3:57
  5. "Magoo" – 4:44
  6. "Janis" – 2:36
  7. "Thought Dream" – 6:39
  8. "Thursday" (Cohen, Hirsh) – 3:20
  9. "Eastern Jam" (Bartol, Cohen, Hirsh, Melton) – 4:27
  10. "Colors For Susan" – 5:58

*Country Joe McDonald - Vocals, Guitar, Bells, Tambourine
*Barry Melton - Vocals, Guitar
*David Cohen - Guitar, Organ
*Bruce Barthol - Bass, Harmonica
*Gary "Chicken" Hirsh - Drums


     Gdy w 1969r na słynnym festiwalu  w Woodstock Country Joe McDonald w trakcie wykonywania piosenki zagaił do ludzi :
„Słuchajcie ludzie nie wiem jak chcecie zakończyć tę wojnę
jeśli nie umiecie lepiej tego zaśpiewać.
Jest tu Was 300tysięcy sukinsynów i chcę żebyście zaśpiewali to razem…

…and one, two, three what’re  we fightinig for ?
I don’t ask me  I don’t give a damn
Next stop is Viet Nam
And it’s five, six, seven open up the Pearly gates
Well ain’t no time to Wander
Why Whoopy we’re all gonna die!

to z pewnością ciarki chodziły po plecach uczestników festiwalu a oddźwięk tego tekstu uczynił o wiele więcej niż różne przemowy polityków.
Wielka rewolucja intelektualna pociągnęła za sobą artystów o różnym światopoglądzie a młodzież chętna była do poznawania nowych struktur społecznych pomimo, że były one bardzo wyidealizowane.
W grudniu 1965 roku powstał zespół Country Joe & The Fish i pomimo ,że istniał krótkie cztery lata to zapisał się w historii muzyki jako jeden z gigantów rocka psychodelicznego oraz jako polityczny głos młodego pokolenia.
Twórca grupy Joe McDonald urodził się w 1942 roku , jego rodzice byli komunistycznymi robotnikami a imię przyszłego muzyka dali na cześć rosyjskiego dyktatora Józefa Stalina.  Młody Joe uczył się grać na gitarze i dołączył do paru lokalnych grup folkowych by następnie uciec z domu i zaciągnąć się do marynarki wojennej na trzy lata. Potem trafił do Berkeley gdzie grał na gitarze i harmonijce w The Berkeley String Quartet and Instant Action Jug Band.
Po krótkim czasie wraz z P.Armstrongiem, J.Gunningiem, B.Meltonem, D.Cohenem i B.Bartholem założył Country Joe and The Fish.
Druga płyta grupy wydana została siedem miesięcy po debiucie i nosi tytuł „I Feel-Like-I‘m-Fixin-to-Die”.
Zawiera dziesięć piosenek w większości napisanych przez Country Joe McDonalda. Piosenek bardzo mocno zaangażowanych politycznie zawierających również odniesienia do narkotyków i stanowiących idealne małżeństwo między radykałami z Berkeley a hippisami z San Francisco.
Tytułowy numer to klasyczna antywojenna satyra, która stała się jednym z najsłynniejszych protest songów, jest to również najbardziej znany utwór grupy.
Melancholijne, ociekające narkotycznymi wizjami utwory /”Who Am I” czy „Thursday”/ można zaliczyć do jednych z najlepszych psychodelicznych ballad.
Podczas nagrywania płyty J.McDonald rozstał się z swoją przyjaciółką Janis Joplin i jeden z utworów został poświęcony tej postaci. „Janis” zastał zagrany w klimacie jakby walca z ładną akustyczną gitarą i harmonijką i powtarzającymi się słowami „You and I”. Jedyny instrumentalny kawałek „Eastern Jam” zaciekawia kwasowatymi dźwiękami gitary snującymi się na tle perkusji i basu. 
Och ,ale jazda!   
No cóż, grupa Country Joe & The Fish dzięki debiutowi oraz płycie "I Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die" stała się ikoną psychodelicznego rocka i jednym z najważniejszych politycznie zaangażowanych bandów w tamtych czasach.