piątek, 13 marca 2020

TRIPSICHORD MUSIC BOX - Tripsichord Music Box /1971/


01.On the Last Ride 4:43
02.We Have Passed Away 2:45
03.Black Door 2:56
04.The New Word 4:40
05.Son of the Morning 5:35
06.Short Order Steward 5:05
07.The Narrow Gate 3:36
08.Fly Baby 6:26
09.Everlasting Joy 4:19

Randy Guzman - drums
Frank Straight - guitar
Dave Zandonatti - bass
Oliver Mckinney - keyboards and organ
Bill Carr - vocals
Ron McNeely - vocals

W połowie lat sześćdziesiątych prawdziwą kolebką rodzącej się nowej muzyki było San Francisco. Miasto to było miejscem pielgrzymek tysięcy młodych ludzi, których pociągała wolna miłość, narkotyki i muzyka. Dzielnica San Francisco, Haight-Ashbury stała się prawdziwym centrum artystycznych wydarzeń. To tam osiedlali się i tworzyli ludzie mający wiele do powiedzenia w tej nowej rzeczywistości. Kwitnące pomysły i propozycje podważały tradycyjne wartości społeczeństwa. Pojawiały się nowe dźwięki, wypełniające ulice i całe przestrzenie wokół. Powstawało mnóstwo nowych zespołów eksperymentujących z dźwiękami zupełnie wcześniej nie znanymi a będącymi wynikiem działania środków halucynogennych. Muzyczne wpływy tych podróży to folk i blues ale również brytyjska inwazja. Cała ta mieszanka psychodelii, narkotyków i rocka doprowadziła do wyraźnie identyfikowalnego dźwięku, psychodelicznego rocka San Francisco i acid rocka. Największymi wykładnikami tego dźwięku były takie zespoły jak Big Brother and The Holding Company, Country Joe and The Fish, Grateful Dead, Jefferson Airplane i Quicksilver Messenger Service. Ale byli tez inni artyści, którzy byli częścią tego trendu i wykonali dobrze swoją pracę, ale mimo to zostali zapomniani przez ogół społeczeństwa. To byli artyści którym się nie udało. Jednym z nich była kalifornijska formacja Tripsichord Music Box.

Grupa powstała w 1965 roku w Santa Barbara i po paru miesiącach garażowego grania w tamtejszych klubach zdecydowała się na przeprowadzkę do San Francisco. Po dotarciu na miejsce skontaktowali się z kierownikiem i producentem Matthew Katzem, odkrywcą i promotorem takich zespołów, jak Jefferson Airplane, It’s A Beautiful Day i Moby Grape, i podpisali kontrakt płytowy.
Tripsichord Music Box w rzeczywistości był świetnym zespołem, prawdziwą grupą, która wydała bardzo dobry album w 1970 roku i nijak nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, dlaczego im się nie udało?
Utwory zawarte na płycie to solidny San Francisco acid rock-punkt środkowy ciężkiej gitarowej psychodelii połączony zwięzłym pomostem z krótszymi piosenkami inspirowanymi folk rockiem i country rockiem z dużą ilością melodyjnej pracy na gitarze. Muzyka kipi krępującym bogactwem, zarówno muzycznych jak i mrocznych lirycznych obrazów. Uwagę zwraca brzmienie dwóch gitar, które czasami się uzupełniają a czasami atakują, walczą i elegancko podają sobie rękę.
Tu nie ma słabych punktów.
O proszę, „On the Last Ride”, powoli płynie wraz z dobrze wkomponowanym wokalem a spod igły wychodzi zróżnicowana gitara sięgająca po drżące dźwięki by pod koniec przejść w zrelaksowaną nutę, co brzmi świetnie. Albo „The New World” typowa gitarowa psychodelia z dużą ilością basu i perkusji i ciekawym marzycielskim efektem wokalnym. David Zandinotti jest głównym wokalistą w tym kawałku, jego chrapliwy głos dominuje ale nagle mamy połączenie z kobiecym wokalem i to w trakcie bardzo melodyjnego fragmentu. A jednak to nie jest wokal damski, to emanujący z gardła głos perkusisty Randy Gordona… niesamowite. Przeznaczenie utworu zmienia się również z hard rockowego tunelu w szybki i wirtuozowski jam wraz z długim improwizowanym solem gitary.


Różnorodność nagrań dodaje uroku płycie. Unosząca się w powietrzu lekka piosenka „Son Of The Morning” zachwyca zgrabną gitarą, fortepianem i ładnymi przemyślanymi bębnami by następnie w całkowicie przyjemny sposób zmienić się w jazzowy pojazd z okrutnymi i pełnymi temperamentu gitarowymi solówkami w długich improwizowanych interludiach. Country rockowy numer „We Have Passed Away” swobodnie opada w dźwiękach akustycznych gitar, brzmiących krystalicznie czysto.
Przyjemnie płynąca melodia wypełnia utwór „Black Door”, a zachwycić się można nieskrępowanymi dźwiękami gitary, które idealnie tu pasują.
Drugą stronę płyty rozpoczyna „Short Order Steward” mający bardzo dobre wykonanie wokalne, odmienne i pełne soulu. Kołysząca gitara dodaje animuszu żeńskiemu chórkowi. Mająca lekko hiszpański styl „The Narrow Gate” podchodzi swobodnym dźwiękiem i miękką perkusją, natomiast „Fly Baby” ma nieco mroczniejszą i marzycielską atmosferę. Muzycy udanie łączą senność z czymś lekkim i lirycznym a punktem kulminacyjnym jest długie improwizowane zaproszenie, które lśni ponad świetną perkusję i linię basu. Płytę kończy wesoła i piękna piosenka „Everlasting Joy” broniąca się fantastyczną płynną melodią i pierzastą gitarą. I to tyle. To naprawdę wspaniały album poruszający się swobodnie między rockiem, folkiem, bluesem oraz country i hard rockiem, między konserwatywnymi i lirycznymi dźwiękami a mrocznymi i ciemnymi tonami. Świetne melodie będące zróżnicowane z krystalicznie czystym dźwiękiem.
Szkoda, że im się nie udało.


niedziela, 1 marca 2020

BOB DYLAN - Down in the Groove /1988/


1) Let's Stick Together; 
2) When Did You Leave Heaven; 
3) Sally Sue Brown; 
4) Death Is Not The End; 
5) Had A Dream About You, Baby; 
6) Ugliest Girl In The World; 
7) Silvio; 
8) Ninety Miles An Hour (Down A Dead End Street); 
9) Shenandoah; 
10) Rank Strangers To Me




Tak sobie myślałem jak opisać kolejną płytę Boba Dylana w dyskografii „Down in the Groove”. Hmm, trzydzieści dwie minuty, z których nic nie pamiętam? Hallo, czy tam są jakieś nagrania?
Pamiętam, że gdy kupiłem tę płytę w okresie jej wydania, to jakoś przeszła obok mnie i nawet potem sprzedałem ją. Nie tak dawno bo parę lat temu znowu ją kupiłem i sobie leżała na półce. No ale teraz pisząc o niej trzeba najpierw parę razy wysłuchać jej, aby coś napisać.
I wiecie co, tutaj Dylan nagrał bardzo fajną muzykę. Trzeba być głuchym albo negatywnie nastawionym do twórczości Mistrza aby oceniać ją, jak za miesięcznikiem „Rolling Stone”: „najgorszą płytą w dyskografii Dylana”.
Otóż pierwsza sprawa. „Down in the Groove” zawiera utwory bardzo przejrzyste, brak tutaj tego zagęszczonego brzmienia poprzednich płyt. Klarowność dodaje łagodnego uroku i nawet czasami pewne wpadki wokalne Dylana są do przyjęcia. Drugą rzeczą są miłe dla ucha utwory, melodyjne, takie bardzo sympatyczne. Wydawałoby się, że to będzie bardzo niespójna płyta. Nagrania pochodzą z sześciu sesji nagraniowych i na płycie nie ma żadnej piosenki z tej samej sesji. No i co? No i mamy spójność, mamy utwory zagrane na jednym poziomie brzmieniowym, które normalnie pasują do siebie.
„Let’s Stick Together” - to pierwszy z numerów zamieszczonych na płycie, których nie napisał Dylan. Klasyczna piosenka bluesowa autorstwa Wilberta Harrisona, lekko snuje się tutaj i zaprasza do optymistycznego tańca. Więc jeśli masz chandrę załóż okulary przeciwsłoneczne i odpręż się a na pewno po drugiej stronie już czeka na ciebie fajna dziewczyna z którą pogalopujesz przed siebie na sam koniec horyzontu.
„When Did You Leave Heaven?” - kocham tę piosenkę! Czyżbym stracił rozum? Tradycyjna pieśń znana z wykonania Big Bill Broonzy’ego, tutaj jest pełna melancholii i smutku. I ten syntezator. Jak ładnie się wpasował, No to nie może być zarzut. Wokalnie wracamy do najlepszych wykonań Dylana. Puch, który osiadł na okładce przemieścił się, podążając za głosem utopił się w smutku melodii i znikł a te dwie minuty uciekły za szybko. To jeszcze raz!
„Sally Sue Brown” - wykonana z pasją utrzymana w klimacie boogie to kolejna piosenka której nie napisał Dylan. Może lekko odstaje od całości. Dlaczego Dylan wybrał akurat ją? No ale znając Dylana nie spodziewajmy się łatwych wyjaśnień. Po prostu przyjmij, że tak ma być, i już.
„Death Is Not the End” - i proszę kolejna pieśń przy której łatwo odchodzę. Sprawia, że jestem kwiatem, kielichem wypełnionym nektarem. Migoczą gitary, wpadają i gasną pod osłoną nocy a cichy i monotonny wokal prowadzi do nieuniknionego. Jeszcze chwila i kwiat zwiędnie. O tu już czuje się tą moc. To piękna pieśń i lekko niepokojąca.
„Had a Dream About You, Baby” - typowy rockers, zagrany z animuszem. Ten facet porusza się jak młodzik. Zaskakuje świetna forma wokalna, która trzyma ten utwór, a i w głębi dzieje się dużo dobrego.
Trzeba tutaj wspomnieć jeszcze o całej rzeszy muzyków towarzyszących Dylanowi w nagraniu „Down in the Groove”. Eric Clapton, Alan Clark, Sly Dunbar, Jerry Garcia, Steve Jones, Danny Kortchmar, Larry Klein, Mark Knopfler, Ron Wood, Henry Spinetti, Bob Weir i wielu innych. Nic tez dziwnego, że Dylan nawiązał również współprace z nadwornych tekściarzem Grateful Dead, Robertem Hunterem. Jej efektem są dwie piosenki:
„Ugliest Girl in the World” - ukłon w stronę początków rock and rolla, echo nagrań Chucka Berry’ego wychodzi tylnym drzwiami. Chórek wokalny w środkowej części utworu pięknie podnosi klimat grającej szafy w pustym barze gdzieś na południu Stanów.
„Silvio” - teksty Huntera składają się z wielu chwytliwych fraz, akustyczny groove ładnie odtwarza zachęcające chórki, a refren jest chwytliwy jak cholera. To orzeźwiający chłodny powiew utworu. To właśnie Dylan, który nagrał „najgorszą płytę”. Całe szczęście, ze ja lubię takie „najgorsze płyty”.
„Ninety Miles an Hour (Down a Dead End Street) – a tu już klimat pieśni gospelowych wychodzi na światło, nastrojowa melodia wyciąga korzenie w bardziej błękitne pejzaże. Niebezpieczna namiętność powoli wsuwa się przez otwarte drzwi. Nie rezygnuj chłopcze, tylko zwróć twarz ku słońcu a na pewno nie zostaniesz sam.
„Shenandoah” - podobny klimat do poprzedniej pieśni. To kolejny utwór, który prowadzi cię za rękę ku spokojnej atmosferze, a harmonijka przypomina czasy początku. Nawet myślałem czy to nie jakieś zaginione nagranie Dylana z początków działalności. No ale to jest tradycyjna pieśń przez niego opracowana.
„Rank Strangers to Me” - piosenka spopularyzowana przez Stanley Brothers, tutaj ma uproszczoną aranżację ale emocje wypływają na powierzchnię i to poczucie izolacji, jakie daje nam to nagranie, jest namacalne, co czyni go niezapomnianym wyborem do zamknięcia albumu.

No cóż, owszem mamy tutaj trzydzieści dwie minuty, ale są to minuty których na pewno nie żałuję. 




niedziela, 23 lutego 2020

SIMON DUPREE AND THE BIG SOUND - Without Reservations /1967/


01. Medley: 60 Minutes of Your Love, A Lot of Love
02. Love
03. Get Off My Bach
04. There's a Little Picture Playhouse
05. Day Time, Night Time
06. I See the Light
07. What Is Soul
08. Teacher, Teacher
09. Amen
10. Who Cares
11. Reservations



Fortepianowy riff przechodzi w orientalny klimat, wiatrowa maszyna zamiata muzyczny pejzaż a melotron i ksylofon swobodnie wędrują po ścieżce. Derek Shulman zaczyna wokal jak w transie, trzymając odpowiedni klucz:
„Będę latał na twoim niebie, żółte papierowe słońce/Gdy wiatr jest silny, gdy wiatr jest silny/Unoszę jedwabisty srebrny księżyc w pobliżu twojego okna/Jeśli twoja noc jest ciemna, jeśli twoja noc jest ciemna”.
Piosenka rzuca skuteczne zaklęcie i dochodzi do świetności dzięki towarzyszącemu gongowi wejściu Jacqui Chan, przyjaciółki aktorki zespołu. Chan recytuje krótki fragment marzycielskich, pełnych namiętności szeptów miłosnych po chińsku a jej seksowny głos wyprzedził o dwa lata francuską gorączkę pary Jane Birkin i Serge Gainsbourg w „Je T’aime Moi Non Plus”.
W rzeczywistości aktorka pochodziła z Trynidadu i nie mówiła językiem pochodzenia swojej rodziny. Właściciel miejscowego baru został zatrudniony do napisania paru chińskich słów o miłości, a babcia Chan nauczyła ją recytować fonetycznie.
Wyszło fantastycznie. I choć muzycy nie byli zadowoleni, woleli aby pamiętano ich z bardziej ostrzejszych numerów to „Kites” doszło do dziewiątego miejsca listy przebojów i stało się niezapomnianym dodatkiem do muzycznego krajobrazu 1967 roku. Również współcześnie jak weźmiesz każdą kompilację brytyjskiej muzyki psychodelicznej, to prawdopodobnie znajdziesz tę piosenkę, która wciąż unosi się mimo upływu już pół wieku.
Simon Dupree and The Big Sound powstał na początku lat sześćdziesiątych jako the Roadrunners, a założyli go bracia Derek i Ray Shulman wraz z kumplem ze szkoły, Ericem Hine’em. Po jakimś czasie okazało się, że nazwa The Roadrunners jest modnie brzmiąca i praktycznie w każdym mieście Wielkiej Brytanii istniał zespół o takiej nazwie. W ten sposób postanowiono zmienić nazwę grupy i odtąd znamy ich jako Simon Dupree and The Big Sound.
Zespół stał się popularny na południowym wybrzeżu Wyspy, co doprowadziło do przesłuchań w studio EMI. Nagrania były udane i zaoferowano im kontrakt płytowy.




Na jedynej płycie grupy, nagranej w 1967 roku i zatytułowanej „”Without Reservations” nie ma singlowego przeboju „Kites”, który po trosze nie pasował do wizerunku zespołu.
Rhythm and blues, garaż, soul, dęciaki i psychodelia to w skrócie zawartość krążka, który doszedł do 39 miejsca na listach.
Brzmienie grupy jest bardzo świeże i już od pierwszych taktów słyszymy dźwięki, które układają się w przepasne melodie, prowadzące ku tańcu i zabawie. Właśnie, melodie. Pomimo czasami garażowego brzmienia i ostrzejszych rytmów całość pulsuje dynamicznymi, tanecznymi rytmami co od razu przenosi cię na parkiet jakiejś tańcbudy. Pulsujący w rytmie kręcących się bioder bas w otwierającym płytę „Medley: 60 Minutes Of Your Love/A Lot Of Love” wkracza na obszar rhythm and bluesowych dźwięków wtapiając się w garażowy klimat nagrania. Ewidentne przeboje (dlaczego takimi się nie stały?) choćby „Love” czy „Day Time, Night Time”, ukazują barwne melodie, zachęcające wokalnie teksty i niczym nieskrępowane ruchy melodyjnej harmonii. Ostrzejsze dźwięki znajdziemy w pełnych emocji utworach „I See the Light” i „Reservations” gdzie napędzające się wzajemnie dęciaki i organy, wibrują wokół aksamitnych postaci w mnogości kalejdoskopowych dźwięków. A będący w bliskości z gospelowo-dyskotekowym torem „Amen” oferuje trafną zabawę w grupie jakże radosnych uczestników. Różnorodność nagrań dodaje wielkiego animuszu muzyce, to jakby z szafy grającej płynęły nieustanne dźwięki wiwatujące na cześć pełnych ruchu uliczek swingującego Londynu. Bo to jest muzyka otoczona bliskością Carnaby Street, piętrowych czerwonych autobusów i Piccadilly Circus. Radość i beztroska tamtych lat wcisnęła się nieodwracalnie w duszę „Without Reservations” co czyni tę płytę jaskrawym klejnotem. Muszę tu jeszcze wspomnieć, że na szczęście wszystkie nagrania zespołu i te singlowe i nagrane z myślą o drugiej niewydanej płycie udostępnione zostały na płycie „Part of my Past” wydanej w 2004 roku. Niestety muzycy sfrustrowani faktem, że wytwórnia płytowa domaga się od nich przeboju za przebojem, nie licząc się, że chcieliby pójść swoją ścieżką soulową, w 1969 roku rozpadli się. Bracia Shulman wkrótce założyli progresywną kapelę Gentle Giant.


czwartek, 13 lutego 2020

SPIRIT - The Family That Plays Together /1968/


1. I Got A Line On You (2:37)
2. It Shall Be (3:25)
3. Poor Richard (2:29)
4. Silky Sam (4:06)
5. Drunkard (2:38)
6. Darlin' If (3:38)
7. It's All The Same (4:40)
8. Jewish (2:48)
9. Dream Within A Dream (3:01)
10. She Smiles (2:30)
11. Aren't You Glad (5:31)


- Jay Ferguson / lead vocals, percussion
- Randy California / acoustic & electric guitars, backing vocals
- John Locke / keyboards
- Mark Andes / bass, backing vocals
- Ed Cassidy / drums, percussion

With:
- Marty Paich / string & horns arranger
- Marshall Blonstein / spoken voice



Cztery pierwsze albumy amerykańskiej grupy Spirit są kanonem muzycznym, są kwintesencją dobrego grania i warto poświęcić trochę czasu aby z nimi się zapoznać albo je sobie przypomnieć. Ja jestem wielkim fanem tych płyt i goszczą one u mnie w domu dość często. Wcześniej opisywałem debiut, teraz przyszedł czas na drugi lp zatytułowany „The Family That Plays Together”. Po nagraniu jedynki muzycy postanowili zakupić posiadłość w Lauren Canyon i wspólnie w niej zamieszkać wraz z rodzinami. Tytuł drugiej płyty właśnie stąd się wziął: „Rodzina zawsze trzyma się razem”. I tu mając wolną głowę od przeróżnych spraw, komponując bez większych stresów powstały nagrania, które ujrzały światło dzienne w grudniu 1968 roku.
No cóż, trzeba przyznać, że płyta ta ukazała bardziej dojrzałe brzmienie grupy, które splotło psychodeliczny rock, współczesny folk, klasykę i jazz fusion w fastrygowany mocnym, stałym rytmem tygiel ukryty w ciasnej muzycznej tkaninie.
Ta wysublimowana psychodelia utrzymana jest w klimacie tajemniczej grozy. I trzeba spokojnie się z nią obchodzić aby dotarły do nas wszystkie nuty tej muzyki.
Kierujący rytm w utworze otwierającym „I Got a Line on You” łączy się z chwytliwymi gitarowymi riffami i żywym fortepianem i okazuje się najbardziej rozpoznawalnym utworem grupy Spirit. Stał się on natychmiast klasykiem grupy, a wytwórnia płytowa zaczęła wywierać na muzykach silną presję, aby produkować następne hity. To się oczywiście chłopakom nie spodobało.
I robili swoje.
Fantastycznie odlotowy, wzbogacony partiami fortepianu i fletu „It Shall Be” pokazuje do czego są zdolni. To typowe hippisowskie dźwięki i typowe dla muzyki Spirit urozmaicenie. Wprowadzenie elementów orkiestry znane nam już z pierwszego albumu tu również zaznacza swoją obecność. A z zadania tego wspaniale wywiązał się Marty Paich. Jego wizjonerskie otchłanie spełniają swoją rolę, to właśnie m.in. one stanowią ten element wspomnianej wcześniej grozy.
Wyraźne wpływy jazzu zawinięte w psychodelicznej aurze mają swój niepowtarzalny urok ujawniający się w takich utworach jak „Poor Richard”, „The Drunkard” i „Silky Sam”. Nietuzinkowy gitarzysta jakim jest Randy California w numerze „Poor Richard” pokazuje swoją uwodzicielską grę, trwałą i zawodzącą pracę na gitarze, bardzo psychodeliczną, a do tego to przedłużenie. Posłuchaj… niemożliwie długi dźwięk wydobywany z czeluści wzmocniony przez theremin, czyli elektroniczny instrument muzyczny. Ten efekt wykorzystywał potem Jimmy Page, co możesz zobaczyć na filmie „The Song Remains The Same” (utwór „Whole Lotta Love”).
Tutaj w „Poor Richard” brzmi to bardzo tajemniczo i robi kolosalne wrażenie.
„Silky Sam” to łagodna ballada a „The Drunkard” zachwyca aranżacjami smyczkowymi Marty Paicha, które w połączeniu z łagodnymi dźwiękami fletu tworzą klimat barokowego nastroju.
Najbardziej niesamowitym przejawem kompozytorskim Californii jest piosenka „Jewish”. To niezwykłe dzieło, w którym zespół połączył hebrajskie teksty i rytmiczne rytmy z charakterystyczną gitarą oraz poruszającym się w swobodnym terenie fortepianem i perkusją.
To naprawdę zaskakuje.
Trochę bluesowym nutek usłyszysz w „All the Same” kolejnym naprawdę ciekawym numerze z doskonałym wykorzystanie elektrycznego pianina na którym gra John Locke. A do tego dochodzi perkusyjne solo Eda Cassidy’ego, które jest właściwie trudne do sklasyfikowania, ukryte między bluesowymi riffami jednocześnie skłania się ku jazzowi.
Fajnie brzmi „Dream Within a Dream” będący hołdem psychodelii spod znaku Lata Miłości. To czyste rytmy Zachodniego Wybrzeża uzupełnione o wokalne pejzaże.
A płyta kończy się zadziwiającym numerem „Aren’t You Glad” częściowo akustycznym, od pierwszych sekund wprowadzającym wibrującą gitarę i spokojny wokal. A potem kolejny raz California udostępnia nam swoje dźwięki intensywnym solem, które ustępuje miejsca kosmicznemu jamowy prowadzącym ku mlecznej drodze rozbitej na miliardy cząstek.
Cholera nie wiem co jeszcze napisać. To po prostu mnie przerasta.

Sam posłuchaj.




środa, 5 lutego 2020

BOB DYLAN - Knocked Out Loaded /1986/



  1. You Wanna Ramble
  2. They Killed Him
  3. Driftin' Too Far From Shore
  4. Precious Memories
  5. Maybe Someday
  6. Brownsville Girl
  7. Got My Mind Made Up
  8. Under Your Spill
Kolejną płytą nagraną przez Dylana po „Empire Burlesque” jest wydany 14 lipca 1986 roku album „Knocked Out Loaded”. I od razu wspomnę, że płyta ta została przyjęta bardzo negatywnie tak przez słuchaczy jak i środowisko dziennikarskie. Niepochlebne recenzje zdominowały jej wydanie a i Columbia Records nie popisała się w jej promocji. Nigdy nie zostało zrobione żadne video do promocji tej płyty a przecież w tamtych latach cały przemysł muzyczny oparty był na bardzo silnych związkach z teledyskami promującymi dane wydawnictwo. Te i podobne sprawy doprowadziły do tego, że „Knocked Out Loaded” oceniany jest to dziś bardzo miernie z czym ja się zupełnie nie zgadzam. Zadajmy sobie pytanie: dlaczego ta płyta ma tak niewielu obrońców? Dlaczego niektórzy fani twierdzą, że album jest gorszy niż „Self Portrait”? Znalazłem wiele złych recenzji, ale nie znalazłem cennych wyjaśnień, dlaczego? Wydaje mi się, że były bardzo duże oczekiwania w stosunku do Dylana. Jego występ na Farm Aid transmitowany na żywo przez ogólnoamerykańską telewizję w porze największej oglądalności był objawieniem. Towarzysząca mu kapela Toma Petty’ego, The Heartbreakers zagrała z ogniem a widok artysty, któremu występ sprawia wielką radość był widoczny w całych Stanach. Przypomniano sobie, że Dylan to m.in. „Blonde On Blonde” czy „Desire” i oczekiwano czegoś podobnego.
Ale czasy się zmieniają.

No cóż, jestem tylko zwykłym fanem Dylana, który słucha i cieszy się „Knocked Out Loaded” od wielu lat i będę bronił tych nagrań.
A jest co. Cztery utwory to prawdziwe majstersztyki a i reszta niewiele ustępuje.
„You Wanna Ramble” jest otwarciem płyty i to jest fajne otwarcie. Zespół bardzo entuzjastyczne podchodzi do tego bluesowego numeru nadając mu surowe brzmienie z akcentami rockabilly.
Dylan opowiada o tym, że życie jest pełne sprzeczności, smutków, radości i różnych ideałów.
„Pijany politycy nadskakują/Na ulicy, gdzie matki płaczą/I przysypiający zbawiciele/Oni czekają na Ciebie/A ja czekam na nich, by przerwać/Piję z pękniętej filiżanki/Pytają mnie, czy nie otworzę Ci bramy”.
Utwór Krisa Kristoffersona w tej formie jaką zaproponował Dylan jest pełen leśnych ścieżek ciekawie zaaranżowanych i umieszczenie go w takiej wersji dodaje uroku płycie a wzbogacenie dodatkowo jednego z wersów chórem dziecięcym czyni go jeszcze ciekawszym. Poza tym jak się wsłuchasz to dotknie Cię jedno. „They Killed Him” pokazuje ile duszy posiada Dylan. Wokalnie bardzo dobrze sobie radzi a i zespół dotrzymuje mu równego kroku.
Gospelowy „Precious Memories” równie dobrze mógłby znaleźć się na którymś z chrześcijańskich albumów Artysty. Zaśpiewana pełnią żaru, w którym wyczuwa się nagromadzenie emocji ta tradycyjna pieśń spełnia swoje zadanie. Uduchowiony klimat wciąga i sprawia, że przestajesz być obojętny. Co ciekawe Dylan zaaranżował ten numer w stylu reggae, co przywodzi skojarzenia z „Jokerman” z płyty „Infidels”. 
I genialna (tak nie boję się użyć tego słowa) kompozycja napisana wraz ze znanym dramaturgiem Samem Shepardem, „Brownsville Girl”. To ponad jedenastominutowy song będący kontynuacją pamiętnego numeru z 1965 roku „Desolation Row”. Fantastyczny monolog Dylana odbija pozytywne wibracje żeńskich chórków snujących się w tle niczym dym nad mostem. No i to wejście dęciaków, akcentujące przerwę i nabranie siły.
Już tylko za te cztery utwory warto pochylić się nad tą płytą.
Napisałem cztery utwory?
No a „Under Your Spell”, albo „Driftin’ Too Far From Shore”. To przecież kolejne bardzo dobre numery. Sprężysty, chwytliwy i natychmiastowy „Driftin’ Too Far From Shore” przyciąga słuchacza. Miks i produkcja piosenki jest mocno osadzona w latach osiemdziesiątych, więc jest na czasie. To właśnie zarzucano tej kompozycji. Że jest na czasie?! Dziwny zarzut.
„Under Your Spell” to bardzo urocza i nastrojowa piosenka o utraconej miłości. Co ciekawe ten utwór to jedyny wydany rezultat sesji odbywających się w londyńskim studio Dave’a Stewarta (Eurythmics) w listopadzie 1985 roku.
No i zostaje jeszcze „Maybe Someday”, sentymentalny klasyk Dylana.
Jedynym utworem, do którego nie mogę się przekonać jest „Got My Mind Made Up” może dlatego, że pojawia się po rewelacyjnej „Brownsville Girl” i bardzo szybko przemija.
Oczywiście moja opinia o tej płycie będzie się prawdopodobnie różnić od wielu zamieszczonych na łamach internetu, ale jeśli choć trochę cię zainteresowałem abyś spojrzał inaczej na „Knocked Out Loaded” to ja jestem zadowolony.
„...Cóż, pustynia jest gorąca/ góra jest przeklęta/ Módlcie się , abym nie umarł z pragnienia/ Kochanie jestem dwie stopy od studni”.



niedziela, 26 stycznia 2020

FAIRFIELD PARLOUR - From Home to Home /1970/



1. "Aries"
2. "In My Box"
3. "By Your Bedside"
4. "Soldier of the Flesh"
5. "I Will Always Feel the Same"
6. "Free"
7. "Emily"
8. "Chalk on the Wall"
9. "The Glorious House of Arthur"
10. "Monkey"
11. "Sunny Side Circus"
12. "Drummer Boy of Shiloh"


*Peter Daltrey - Vocals, Piano, Mellotron, Harpsichord, Organ, Tambourine
*Eddy Pumer - Vocals, Classical, Acoustic Twelve String And Electric Guitars, Mellotron, Organ, Harpsichord
*Steve Clark - Bass Guitar, Flutes
*Dan Bridgeman - Vocals, Drums, Pedal Tympany, Tubular Bells, Tambourine, Bongos





Peter Daltrey: „Zrobiliśmy kupę sesji radiowych, nagraliśmy dwie płyty długogrające i jako Kaleidoscope nadal byliśmy w tym samym miejscu. Dave Symonds był naszym mentorem. Dobrze się dogadywaliśmy. Był miłym facetem. Było jasne, że nasza dotychczasowa wytwórnia płytowa, Fontana straciła do nas cierpliwość, pomimo że nie była to nasza wina. Pewnego dnia Dave powiedział: „Czy myślałeś o ucieczce z Fontany?, Trzeba iść dalej. Twoja muzyka rozwija się. Dlaczego się nie ruszysz? Zgodziliśmy się. Opracowaliśmy plan. Ed i ja zaczęliśmy pisać o wiele bardziej dojrzałe piosenki i teksty, poszerzyliśmy instrumentację i zmieniliśmy nazwę grupy. Na Fairfield Parlour”.
W całej historii muzyki chyba na ogół to nie jest normalne, aby zespół zmienił nazwę, pozostając tym samym zespołem. Zdarza się to, gdy grupa rozpada się lub lider odchodzi wraz ze swoją nazwą lub gdy dopiero stawiane są pierwsze kroki w tym biznesie.
W tamtym czasie płyty grupy Kaleidoscope niestety nie osiągnęły spodziewanego sukcesu, dopiero po latach otrzymały należne im uznanie.
19 listopada 1969 roku muzycy weszli do studia i odbyli pierwsza sesję nagraniową jako Fairfield Parlour. Dziesięć dni później sesja została zakończona a dwanaście piosenek zostało zmiksowanych, dopracowanych i odkurzonych by w 1970 roku ujrzeć światło dzienne jako „From Home to Home”. Płytę wydała wytwórnia Vertigo.
Od razy muszę zaznaczyć, że Kaleidoscope należy do moich ulubionych kapel brytyjskiej psychodelii a płyta „Faintly Blowing” jest jednym z najlepszych albumów z tamtych lat.

Nic dziwnego, że „From Home to Home” przemawia do mnie w podobny sposób, a że jest to fantazyjna hybryda czerpiąca pełną garścią z kolorowych kwaśnych fabuł tylko dodaje pełnego smaku. Struktury piosenek zebrane zostały w pop, folk, blues i rock przez siły duetu autorskiego Daltry/Pamer i podobnie jak na wcześniejszych płytach zaszczepione zostały psychodelicznymi jajnikami, szukającymi rozkosznych fantazji. W tym albumie panuje również smutny, żałobny nastrój, doskonale oddany przez wyraźnie prześladujący wokal Petera Daltreya.
Kompozycje zawarte na „From Home to Home” skradają się i pełzają, splatają piękne melodie dając im długie życie. Melodyczne doświadczenia w dużej mierze oparte zostały na Beatlesowskich sentymentach ale orkiestracja poszczególnych numerów dodała im nutki baśni i przejścia na drugą stronę lustra. Otwierający płytę numer „Aries” jest słodko-gorzkim wspomnieniem i poczuciem żalu w formacie elektroakustycznym podobnie jak kolejny „In My Box” ale „By Your Bedside” jest już folkową podróżą wzmocnioną partią fletu i doprowadzającą do obnażonych wierzchołków śnieżnych krain. I tak łatwo słucha się tych melodii i pogrąża się w tym nierealnym świecie, który osiąga zenit w majestatycznej „Emily”, wywołującej smutek podkreślony orkiestracją. Jest jedno żywe wspomnienie o tym utworze. Daltrey: „Podczas ostatniej sesji miksowania w Olympic Studios w Barnes, Dave przedstawił nam mix „Emily”. Był tak dobry, że ludzie będący w studio przez dłuższy czas pozostawali ze łzami w oczach. Zebrane harmonie wokalne sprawiły, że wszystkie anioły były dumne. Odtwarzanie odbyło się na poziomie wywołującym trzęsienie ziemi. Potem pojechaliśmy do domu Dave’a przekonani, że stworzyliśmy najlepszy utwór muzyczny, jaki kiedykolwiek postanowiono nagrać na taśmie. Chociaż ostateczna wersja jest dobra, Dave stracił coś z tego majestatu w kolejnych miksach. No cóż lubił się bawić”.
Ale i tak jest to numer krzyżujący wspaniałe oblicze psychodelicznej działki.
Figlarne podejście do muzycznych inspiracji doprowadziło do urozmaicenia utworów, choćby w „The Glorious House of Arthur” satyrycznym kolażu o średniowiecznym temacie lub kolejnym kapryśnym numerze „Monkey”. Zaskakuje krótki szkic „Chalk on the Wall” będący posiekanym instrumentalnie folkiem. A „Sunny Side Circus” jest eksperymentalną psychodeliczną śpiewką lekko bujającą w kołowrotku wydarzeń ustawiającą ten album w pierwszym szeregu brytyjskiej psychodelii.
To bardzo dobrze, że taka muzyka powstawała, to bardzo dobrze, że można do niej dotrzeć i jej wysłuchać, to bardzo dobrze….


środa, 15 stycznia 2020

TRAFFIC - Mr. Fantasy /1967/


1. Heaven Is in Your Mind (4:16)
2. Berkshire Poppies (2:55)
3. House for Everyone (2:05)
4. No Face, No Name, No Number (3:35)
5. Dear Mr. Fantasy (5:44)
6. Dealer (3:34)
7. Utterly Simple (3:16)
8. Coloured Rain (2:43)
9. Hope I Never Find Me There (2:12)
10. Giving to You (4:20)



„Mr. Fantasy” została stworzona przez multiinstrumentalnych mistrzów, którzy wplatali niezliczone formy w trwałą, beztroską podróż nowej grupy, która powstała w 1967 roku. Traffic bo o nim mowa był zespołem bardzo nowoczesnym na tamte czasy a ich produkcje olśniewały stylistyką krótkich popowych jamów. „Mr. Fanrasy” jest tego doskonałym przykładem. Steve Winwood pojawia się tutaj z pełną mocą na wokalu, gitarze, organach, fortepianie, gitarze basowej i perkusji podczas gdy Jim Cappaldi rozbija werbel za prostym małym zawsze pokręconym zestawem perkusyjnym. Tymczasem Chris Wood mrugając okiem i uśmiechając się jak satyr, dźwięki unosi w każdą przestrzeń, która jest odpowiednia dla saksofonów i fletu, gdy Dave Mason uzupełnia całość swoją gitarą i szeroką gamą egzotycznych instrumentów.
Skład grupy był całkowicie zsynchronizowany przez czas spędzony na pisaniu, graniu żywej muzyki dzięki czemu uzyskali całkowicie nową swobodę od poprzednich doświadczeń w prostych rhythm and bluesach, jazzie i popie. I ze względu na ich odpowiednie uziemienie byli w stanie dowolnie mieszać i ładnie dopasowywać poszczególne elementy układanki. 
Muzycy grupy Traffic na swoim debiutanckim albumie wymyślili wiecznie czarujący i niezwykle nadprzyrodzony dźwiękowy kolaż, który był wieloaspektowy do granic możliwości - tym bardziej, że istnieją dosłownie cztery oddzielne wersje jako wydania brytyjskie i amerykańskie w wersjach mono i stereo. A wersje mono znacznie się różnią od swoich odpowiedników stereo nie tylko pod względem miksu ale również listy utworów. Produkcja Jimmy’ego Millera uchwyciła całą spontaniczność grania na żywo zespołu a inżynier Eddie Kramer wręcz telepatycznie wyczuwa nastrojowe miksowanie.




Żeby nie mieszać opisze monofoniczną wersję brytyjską płyty, którą pierwszy raz usłyszałem na początku lat 80-tych ubiegłego stulecia. Zespół Traffic od tamtej pory towarzyszy mi w mojej podróży muzycznej i tylko, jak zwykle w takim przypadku pozostaje żal i pytanie, czemu tak mało płyt nagrali? Dlaczego taki zespół nie poradził sobie z muzycznym businessem? Niestety za mało, za krótko to wszystko trwało.
Psychodeliczne wpływy połączone w bluesową instrumentacją tworzące zrelaksowany dźwięk z zachodniego wybrzeża otwierają pierwsze takty numeru „Heaven is in your mind”. To przykład dobrej piosenki i zarazem ścieżka po której dźwięki rozchodzić się będą przez ledwo 34 minuty.
Ta płyta to muzyczny obraz swingującego Londynu, z jego frywolną a zarazem elegancką modą, z jego różnego rodzaju artystami, kuglarzami i dziwakami. Całość przesiąknięta jest zapachami z Carnaby Street i wesołą maniakalną atmosferą. Tutaj utwory ukazują nam liryczne obrazy, mieniące się feerią barw, wciągają nas w filozoficzne mantry napędzane wschodnią muzyką. „Berkshire Poppies”, „Utterly Simple’, „House For Every” są tego doskonałym przykładem.


A jest też genialna ballada „No Face, No Name, And No Number” utrzymana w nieziemskim klimacie, pełna marzycielskiej atmosfery i wciągającą słuchacza w mglisty poranek pełen cudów i zwątpień. Wspaniały utwór.
Zresztą tu nie ma innych numerów. Wysokiej jakości psychodeliczny hit „Colourful Rain” napędzany saksofonowymi wstawkami przesyła pozytywne fluidy prosto w otwarte szeroko oczy a w „Dealer” świetnie się spisuje gitara akustyczna i flet.
Niewątpliwie najbardziej znana pieśnią grupy Traffic z tego albumu jest „Dear Mr. Fantasy”, dla mnie jeden z najbardziej emocjonalnych utworów w historii muzyki rockowej. Duszny głos Steve’a, organy, harmonijka ustna i surowa gitara łączą się, tworząc po prostu magię. Obraz piosenki jest skąpany w świecącym czerwonym świetle, które lekko odurza.
Całość albumu ma charakter sporadycznego psychodelicznego karnawału i tylko cieszmy się, że Steve, Jim, Chris i Dave otworzyli bramy i wciągnęli nas w tą zabawę.