niedziela, 17 maja 2020

NEIL YOUNG - After The Gold Rush /1970/


01. Tell Me Why - 2:57
02. After The Gold Rush - 3:46
03. Only Love Can Break Your Heart - 3:07
04. Southern Man - 5:31
05. Till The Morning Comes - 1:15
06. Oh, Lonesome Me (Don Gibson) - 3:48
07. Don't Let It Bring You Down - 2:56
08. Birds - 2:33
09. When You Dance I Can Really Love - 3:44
10. I Believe In You - 3:25
11. Cripple Creek Ferry - 1:33


- Neil Young - lead vocals, guitar, harmonica, vibes, piano, producer
- Danny Whitten - guitar, vocals (Crazy Horse)
- Greg Reeves - bass (Crazy Horse)
- Ralph Molina - drums, vocals (Crazy Horse)
- Nils Lofgren - vocals, piano
- Jack Nitzsche - piano
- Billy Talbot - bass
- Stephen Stills - vocals



Wolność artystyczna to koncepcja, która przemawia do wszystkich wykonawców, muzyków i twórców sztuk pięknych. Czy to jesteś malarzem, czy pisarzem fajnie jest prowadzić podróż według własnego projektu bez żadnych nacisków z góry. Kiedy twoja praca uosabia twoją wizje, wtedy rozumiesz, że to wyłącznie twój projekt i robi się magicznie. Niestety nie wszyscy doświadczają tego duchowego uwolnienia. Nie wszyscy narażają swoje marzenia na szansę na sukces. Tworzą z piętnem i myślą o innych. No i ciągle pamiętają aby zadać sobie pytanie: czy to się sprzeda?
Jednak są tacy artyści, którzy tworzą własne prace bez względu na koszty. Nie patrzą czy na tym zarobią, czy to będzie sukces. Neil Young należy do tych odważnych Artystów. Jego kariera obfituje w wiele artystycznych wpadek, ale są to przemyślane wpadki i podejrzewam, że gdyby Young miał możliwość zrobienia czegoś jeszcze raz, to i tak zrobiłby to tak samo.
Po wydaniu trzeciej swojej solowej płyty „After The Gold Rush”, recenzja w magazynie „Rolling Stone” była negatywna. Oto płyta zawierająca straszne nudy.
Na szczęście redaktorzy magazynu mylili się.
Neil Young stworzył płytę dla mnie i myślę, że i dla ciebie.
Ta muzyka ukazuje sielankowe, proste życie, pokazuje jazdę przed siebie bez celu. Prosta autostrada ciągnie się między karłowatymi krzewami, czasami drogę przebiegnie jakiś piesek preriowy. Albo taki obraz: siedzisz na werandzie, huśtasz się na bujanym fotelu, nogi oparte o balustradę, obok ukochany pies. Powoli zachodzi słońce a niebo czyściutkie bez żadnej zmarszczki dzieli się swoim pięknem. Podróżując spotykasz różnych ludzi, czasami podobnych do ciebie, czasami innych. Ale nastawieni są oni pozytywnie, nie odczuwasz wrogości. Wchodzisz do baru, zamawiasz whisky, potem następną i wychodząc rzucasz dolara na ladę. Nawet mało kto cię zauważy. Byłeś tam? Widział cię ktoś?
Obrazy są różne, jak świat. Życie jest różne, ale to po prostu życie.
Dawno odkryłem tą płytę. Od pierwszych chwil zauroczyła mnie, jestem wdzięczny za takich Artystów i bardzo się cieszę, ze mogę ich słuchać.
„After The Gold Rush” jest godnym wejściem w następną dekadę po pełnych luzu i wesołości latach sześćdziesiątych.
Muzyk porusza tutaj sprawy ważne i wali prosto z mostu nie przejmując się reakcją.
I dobrze. Najważniejszy numer płyty„Southern Man” brzmi jak monumentalna pieśń polityczna napędzana kwaśnym językiem przeciwko rasistom i segregacjonistom z Południa. Naprawdę wyładowuje naboje w hipokryzję i niesprawiedliwość. A ostre atakujące sola gitarowe i pływający fortepian pod koniec utworu wprowadza chaos i wybuch złości, co mogę zrobić?
„Człowiek z południa, lepiej nie trać głowy/nie zapominaj, com ówi twoja dobra księga/południowa zmiana w końcu nadejdzie/teraz twoje krzyże płoną szybko/człowiek z południa”. Niby temat oklepany ale tak naprawdę Young pokazuje, że ten świat nie jest idealny, że to dalej trwa, że ideały hippisowskie nie wszystkich dotknęły. „Lily Belle, twoje włosy są złocisto brązowe/widziałem, jak twój czarny się tu kręci/przysięgam na Boga, że zaraz go zetnę/słyszałem krzyki i świsty batogów/jak długo? Jak długo?”.
Większość utworów na płycie to nagrania akustyczne ale jak to u Younga ich siła jest niedopowiedziana. Jego wokal sprawia, ze album ten jest prawdziwy, ze nie ma tu żadnych bzdur. Zagrywki gitarowe są tym, co zawsze chcielibyście usłyszeć na płycie z akustycznym rockiem, ale tak naprawdę na żadnej innej płycie nie zostały one tak uchwycone jak na tym lp. Jest tu i więcej instrumentacji, choćby w „When You Dance I Can Really Love” gdzie bezpośredni fortepian łączy się niczym pył z kurzem za sprawą gitarowej ścieżki. Szczególnym miejscem w moim sercu zostaje piosenka „Only Love Can Break Your Heart”. To tutaj spotykam na swojej drodze tą dziewczynę. Popatrz jak ona wygląda w tym połyskujący słońcu nad falą wzburzoną. Jej włosy powiewają w morskiej bryzie a ryby prowadzą ją ku sobie. Jeszcze odwraca się, jeszcze kiwa palcem, jakby mówiła chodź ze mną. Słońce wisi nad horyzontem, patrzę za moją dziewczyną ale tylko puste fale biją o brzeg morza.
Spokojną przestrzeń płyty wypełniają dwie miniatury. „Till the Morning Comes” i „Cripple Creek Ferry”. Kończący pierwsza stronę „Till the Morning Comes” rozbraja uroczymi dźwiękami trąbki a „Cripple Creek Ferry” to rozpromieniona melodia z ukochanym harmonicznym wokalem.
Tymczasem tytułowy numer oparty na delikatnej melodii i marzycielskich poduszkach fortepianu jest bardziej jak obietnica miłości niż piosenka o końcu cywilizacji. Jak zgaśnie słońce to kto nam powie co będzie?
Noc? Czy na pewno?
„I Believe In You” to szczera i otwarta ballada fortepianowa w towarzystwie charakterystycznego głosu Younga o wyższym tonie nosowym. Jego głos przenika jednak utwór w zaskakująco wygodny sposób i wtapia się w muzykę, podobnie jak w „Only Love”. Smutną i przygnębiającą piosenką jest „Don’t Let It Bring You Down”. I cóż z tego, że spotkasz na swojej drodze starego człowieka gdy już mu nie możesz pomóc. Takie jest życie. „Starzec siedzący na skraju drogi/wzdłuż mknące ciężarówki/księżyc w pełni tonący pod ciężarem ładunku/i budynek dotykający nieba/Zimny wiatr rozdzierający świtem dolinę/podrywający poranne gazety/trup leżący na skraju drogi/z błyskiem dziennego świata w oczach”.
W 1970 roku Neil Young był już postacią znaną w świecie muzycznym. W moim domu zamieszkał dziesięć lat później i takimi płytami jak „After The Gold Rush” sprawił, że drzwi na zawsze pozostawię dla niego otwarte.



poniedziałek, 11 maja 2020

BOB DYLAN - Under The Red Sky /1990/



  1. Wiggle Wiggle
  2. Under the Red Sky
  3. Unbeliavable
  4. Born in Time
  5. T.V. Talkin' Song
  6. 10, 000 Men
  7. 2 X 2
  8. God Knows
  9. Handy Dandy
  10. Cat's in the Well
„Under The Red Sky” ukazał się 11 września 1990 roku.
I muszę Wam powiedzieć, ze jest to jedyna płyta Dylana, której nie mam na półce. Myślę, że nic się nie wydarzy jak też tej płyty nie będziecie mieli.

niedziela, 3 maja 2020

CANNED HEAT - Livin' The Blues /1968/


Disc-1
1. Pony Blues (Charley Patton) – 3:48
2. My Mistake (Alan Wilson) – 3:22
3. Sandy's Blues (Bob Hite) – 6:46
4. Going Up the Country (Wilson) – 2:50
5. Walking by Myself (Jimmy Rogers) – 2:29
6. Boogie Music (L.T. Tatman III) – 3:19
7. One Kind Favor (Tatman) – 4:43
8. Parthenogenesis (Medley) (Canned Heat) – 19:57
a) Nebulosity
b) Rollin' and Tumblin
c) Five Owls
e) Bear Wires
f) Snooky Flowers
g) Sunflower Power
h) Raga Kafi
i) Icebag
j) Childhood's End

Disc-2
1. Refried Boogie (Parts 1, 2) (Canned Heat) – 40:51

Canned Heat
*Bob Hite – vocals
*Alan Wilson – Slide Guitar, vocals, Harmonica
*Henry Vestine– Lead guitar
*Larry Taylor – Electric Bass
*Fito de la Parra – drums
Guest Musicians
*Dr. John Creaux - Horn Arrangements, Piano (Boogie Music)
*Miles Grayson - Horn Arrangements (Sandy's Blues)
*Joe Sample - Piano (Sandy's Blues)



Wszyscy powinni znać „Going Up the Country”, prawda? Wszyscy, którzy kiedyś widzieli film „Woodstock” i pamiętają ten sielankowy widok Dzieci Natury gromadzących się na spokojnych, nieszkodliwych rytuałach na tyłach lasu. Dźwięki, które towarzyszą tej beztroskiej sielance pochodzą właśnie z numeru zespołu Canned Heat, a słodki zapach fletu dokłada kolejny obrazek w tym raju znalezionym w ciele. Jest to utwór Henry’ego Thomasa z 1928 roku ale wersja Canned Heat ma dodatkową zaletę. Jest nią ścisła praca sekcji rytmicznej oraz wspaniały Alan Wilson ze swoim dziecięcym głosem, tak idealnie pasującym do dźwięków fletu. To kwintesencja Lata Miłości, która na zawsze kojarzyć mi się będzie w tym festiwalem.
Płyta „Livin' the Blues” została zrealizowana w listopadzie 1968 roku i jest trzecim albumem Canned Heat, do tego podwójnym. Trwający ponad 88 minut, „Livin' the Blues” był, jak przystało na koniec lat sześćdziesiątych, niezwykle ambitny. Znalazło się na nim tylko dziesięć utworów (lub dziewięć, jak za chwile zobaczycie) i kilka znanych postaci sceny muzycznej – w tym Dr. John, John Mayall, John Fahey i Jim Horn.
Pierwsza strona albumu zawiera sześć piosenek – w tym „Going Up the Country”, który wydany został również na singlu. Numer ten osiągnął 19 miejsce w Wielkiej Brytanii i 11 w Stanach.
Trzeba przyznać, że wszystkie sześć utworów jest świetnych i bardzo beztroskich podobnie jak czasy w których zostały nagrane. „Pony Blues”, Charliego Pattona tu nierozpoznawalny, zawiera kilka leniwych zagrywek gitary Vestine’a a „My Mistake” wlecze się jak walec po niedokończonej drodze, powoli, powoli bez przystanku. Bez wątpienia utwór Boba Hite’a „Sandy’s Blues” należy do standardów blues rockowej tematyki. Pozornie prosty blues, ma świetną aranżację dęciaków Milesa Graysona, a dramaturgii smutku dodaje wokal i wypływająca z rękawa solówka gitarowa. Kolejne nagrania utrzymane są w konwencji bluesa lub boogie i doskonale sprawdzają się w następnych minutach odtwarzania.
Druga strona rozpoczyna się od świetnej wersji „One Kind Favor” Blind Lemon Jeffersona. Słuchając tego nagrania ma się wrażenie, że Hite czuje się jak u siebie w domu. Nie dziwmy się. Kolekcjonując, podobnie jak Al Wilson od lat płyty z muzyką bluesową przestudiował bluesa „od A do Z” zanim zaczęł go grać.
I teraz zaczyna się rozdział zatytułowany psychodeliczno-bluesowa jazda. Dwudziestominutowy „Parthenogenesis” otwiera bramy idyllicznej świątyni wprowadzając atmosferę przepełnioną tajemniczą mantrą, szukającą niewidzącego oka w każdym z nas. W rzeczywistości utwór ten podzielony został na dziewięć sekcji i całość wisi w obrazie bluesa z dodatkowymi elementami. Lśniące pasaże głównego gitarzysty Henry „Sunflower” Vestina stanowią mocną stronę tych numerów, podobnie jak rozgrywająca mistrzowski mecz sekcja rytmiczna, którą stanowią basista Larry Taylor i perkusista Adolfo De La Parra. Po paru minutach bluesowych przywilejów wchodzimy w bardziej zakręcone dźwięki a to za sprawą sfuzzowanej gitary Wilsona i solówek Vestina. Mantra zawiodła nas do ciemnych obszarów, trzyma mocno. Pogłębia się nastrój niepokoju a gitary nie zamierzają przestać. Do czasu. Wreszcie powoli wstaje świt. To czuć. Ten brzask wypływa z zielonej dżungli, wisi pozornie ponad nią. Klimat stworzony przez Wilsona na harmonijce ustnej wnika w mgliste rejony. Rozprzestrzenia się i otacza całe ciało. Wypływasz z czystego jeziorka w sam środek zabawy. Powtórnie ster przejmuje Vestine i jego gitara. Tu już prowadzi improwizacje na całej szerokości. Posłuchajcie tej końcówki nagrania. Przecież to mogłoby nadal trwać, ale nie. Wracasz do domu. Zadowolony. Tajemnicza mantra znowu powoli przesłania twój umysł, otula cię i wprowadza w stan uniesienia.
Klasyczny skład Canned Heat pokazał na tym albumie różne ścieżki bluesowej psychodelii pozostawiając po sobie świetny drogowskaz powykręcanych torowisk. Niestety Al Wilson, Bob Hite, jak i Henry Vestine grają już dla innej publiczności a nam pozostaje jeszcze czwarta strona albumu „Livin' the Blues”.
Nagrany na żywo w klubie The Kaleidoscope w Hollywood, ponad czterdziestominutowy „Refried Boogie” jest podzielony na dwie części, tak jak to było na winylu. Stąd moja uwaga na początku o 9 lub 10 numerach na płycie. Epicki jam „Refried Boogie” ukazuje mocne akordy linii basu, gitary i perkusji. Czuć ogień wywołany transem muzyków, to zapamiętanie w graniu jest idealnie widoczne. Posłuchaj tego! Podążaj za tymi nutami. Gdy Larry Taylor dokonuje swojego odjazdu a jego bas przemieszcza się z jednego stanu do drugiego dodatkowe konie dokłada De La Parra. Ten duet ucieka swobodnie po bezkresnej drodze przemierzając Amerykę ze wchodu na zachód. Po drodze mijamy obskurne moteliki, zapuszczone stacje benzynowe i miasteczka w których czas nie gra roli. Chłopcy czują się świetnie i to słychać. Ale jak już dojdziemy do Vestina i jego samotnej podróży, to nie usiedzę na miejscu. Te dźwięki wychodzą z ciała, to nie grają struny naciskane palcami, to dusza muzyka walczy z emocjami, zabiera cię ze sobą, by po chwili porzucić cię. Teraz stery przejmuje De La Parra. Obraz tańca nad ognistą prerią wyprowadza radosne chwile. Czujesz, że za chwilę się to skończy ale jeszcze tańcz, baw się i nie zapomnij o boogie!


środa, 22 kwietnia 2020

EVIE SANDS - Any Way That You Want Me /1970



1. Crazy Annie (Al Gorgoni, Chip Taylor) - 3:42
2. But You Know I Love You (Mike Settle) - 2:57
3. I'll Never Be Alone Again (Al Gorgoni, Chip Taylor) - 3:05
4. Any Way That You Want Me (Chip Taylor) - 3:39
5. Close Your Eyes, Cross Your Fingers (Chip Taylor, Ted Daryll) - 4:02
6. It's This I Am (Evie Sands) - 4:10
7. Shadow Of The Evening (Chip Taylor) - 4:16
8. Take Me For A Little While (Trade Martin) - 2:43
9. Until It's Time For You To Go (Buffy Sainte-Marie) - 2:58
10.I'll Hold Out My Hand (Al Gorgoni, Chip Taylor) - 3:27
11.Carolina In My Mind (James Taylor) - 0:40
12.One Fine Summer Morning (Al Gorgoni) - 3:23


*Evie Sands - Vocals, Guitar
*Chip Taylor - Guitar
*Al Gorgoni - Guitar
*James Burton - Dobro
*George Devens - Percussion
*Sal Ditroia - Guitar
*Jeannie Thomas Foxx - Vocals
*Paul Griffin - Piano
*Ernie Hayes - Piano
*Eddie Hinton - Guitar
*Paul Humphreys - Drums
*Barney Kessel - Guitar
*Larry Knechtel - Piano
*Herb Lovelle - Drums
*Joe Mack - Bass
*Lou Morro - Bass
*Trade Martin - Guitar
*Hugh Mccracken - Guitar
*Vicki Mikey - Vocals
*Frank Owens - Harpsichord
*Lyle Ritz - Bass
*Al Rogers - Drums
*Toni Wine - Vocals



Wyobraź sobie maj 1971 roku, studia A&M Recording w Hollywood, podczas gdy Carol King kończy swoją „Tapestry” w Studio B a The Carpenters jednocześnie dopracowują swój tytułowy album w większym Studio A. Teraz wyobraź sobie, że King and The Carpenters mówią: dobrze, a co, jeśli połączymy nasze zasoby i stworzymy supergrupę. Wymieńmy piosenki i wartości produkcyjne i zobaczmy, co nam wyjdzie. Wyobraź sobie Boba Dylana pojawiającego się ze swoją gitarą akustyczną. Wyobraź sobie aranżacje, wyobraź sobie wokale, które zaczynają się od psychodelicznych dźwięków i ciągną w stronę dusznych wysokości. Piosenki posiadają intymny, salonowy styl. Jest to pop, który dokładnie przekazuje wibracje Zachodniego Wybrzeża, tak jakby melodie miały na celu poprowadzenie muzyki boso po kanionie Laurel wśród kadzideł i brzęczących intymnych głosów. Chociaż dwaj sąsiedzi ze studia nigdy się nie spotkali, dźwięki, które sobie wyobraziłeś, nie są pozorne. Pod wieloma względami jest to dźwięk znacznie mniej znanego, ale w żaden sposób mniejszego lp, nagranego rok wcześniej w studiach A&M.
To, że „Any Way That You Want Me” Evie Sands nie stał się albumem określającym epokę, jest być może jednym z bardziej okrutnych żartów w historii muzyki popularnej.
A to płyta mówiąc najprościej, jedna z najbardziej wysublimowanych i uderzająco wspaniałych z tego okresu. Tytułowy numer został nagrany przez Sands jeszcze w 1965 roku, gdy jej muzycznym opiekunem był Chip Taylor. Później została ona spopularyzowana przez grupę The Troggs i choćby z tego wykonania zawojowała listy przebojów. Sands na swoim debiutanckim albumie znowu ją zamieszcza i czyni z niej piękną pieśń porywającą duszę upiększając jej barwy wyciszoną orkiestracją i uduchowionym gospel-folkiem.
To z tego zakurzonego planu, opalonego kalifornijskim słońcem powstał niezwykle bogaty dźwięk, który łączy lud, duszę, kraj i ewangelię.
Cała płyta przedstawia ciekawą falę smyczków, kameralny wokal oraz niesamowicie zapętloną orkiestrę, co daje obraz pożądania. Efektem tego jest powrót do całej teatralności Girl Group a zarazem nowoczesny skok w stronę kwasowej nuty. Już początek płyty zaczynający się w ciemności z upiornym głosem małej dziewczynki delikatnie przemienia się w niebiańskie światło a gitara akustyczna oferuje mini-operowe akordy. Głos piasków unosi się w świetle reflektorów miękkim szeptem a następnie ustępuje miejsca refrenowi, który jest pełen wzruszenia.
Reszta płyty jest podobnie wykonana: mieszanka nastrojowej ballady i wielkich chórów alleluja, serca Girl Group i tradycyjnego soulu. Kluczowe są aranżacje piosenek. „But You Know I Love You” ma trochę wiejskiego puchu ale akustyczny kręgosłup piosenki wychodzi z piwnicy w Big Pink. „Close Your Eyes, Cross Your Fingers” to brzmienie w stylu Memphis, a jakby tego było za mało, dodana sekcja smyczkowa nasila do granic niemożliwości ten zakurzony korytarz.
Z drugiej strony „This I Am I Find” to cicha, poruszająca ballada, napisana przez samą Sands, która unosi się na lśniących gitarach i fletach.”I’ll Hold Out My Hand” pokazuje, że lata sześćdziesiąte jeszcze pachną. Mocna gitara zanurzona w kwasowych pączkach wprowadza w pięknie zaaranżowaną pieśń, łatwo manewrującą w środkowej części drogi, wspomaganą smyczkami i sfuzzowanymi akordami. A wokal doprowadza do olśnienia. To idealny duch wokalnej przestrzeni, tak bardzo zamurowany w moim sercu. To ideał.
„Shadow of the Evening”, pięknie zaaranżowana, porywająca ballada, gdzie delikatny głos Sands chwyta mnie za rękę i prowadzi do pełnej błękitnej przestrzeni. Orkiestra? Jest. Wiedzie mnie ku prostemu życiu, które jest takie normalne. Pstryk. To się kiedyś skończy. Smutny koniec, który czeka każdego z nas. Jak pięknie opowiada Sands. Jak piękna jest to płyta. Posłuchaj „I’m Never Be Alone Again”. Przesłodzone? Nic z tych rzeczy! To kolejny dźwięk zbliżający się ku twojej duszy, by błysnąć bolącymi strunami i chórem kościelnym. Nie wiem gdzie jestem? To takie proste.
Kończące płytę „One Fine Summer Morning” jest przewiewną, zgrabną piosenką umieszczoną w wiejskim miasteczku. Lekki podmuch wiatru dociera do werandy różowego domku i muska brwi kochanej dziewczyny będącej wyobraźnią moich myśli.
Zamiatające orkiestracje w „Picture Me Gone” i „Take Me For a Little While” mocno wciągają nas w swingujące rytmy Londynu. Tego nie było w „Top on the pops”? Przecież to otwarta furtka do brytyjskich sal balowych.
Ale cóż. „Anyway You That Want Me” nie został zauważony. Ten album przepadł. Znalazłem go i musiałem się nim podzielić z Wami. Ta muzyka płonie w moim sercu i cieszę się, że jest blisko, tak blisko mojego domu.






niedziela, 12 kwietnia 2020

BOB DYLAN - Oh Mercy /1989/


1. Political World
2. Where T
eardrops Fall
3. Everything is Broken
4. Ring Them Bells
5. Man in the Long Black Coat
6. Most of the Time
7. What Good Am I?
8. Disease of Conceit
9. What Was It You Wanted
10. Shooting Star



Bob Dylan: „W Większości utwory na „Oh Mercy” to pieśni strumienia świadomości, które mogą nawiedzać cię w środku nocy, kiedy marzysz tylko o ponownym zaśnięciu”.
„Oh Mercy” powstała w 1989 roku i wygląda na to, że Bob wyciągnął królika z kapelusza. Oprócz ogromnego napływu nowych inspiracji, które wypełniały utwory na płycie, najnowszym wpływem i największym dodatkiem do albumu okazał się producent Daniel Lanois, odpowiadający za najnowsze nagrania U2 a także solowe albumy Petera Gabriela i Robbie Robertsona. Dylan po raz pierwszy spotkał Lanoisa w Nowym Orleanie, kiedy przysłuchiwał się sesjom do nowego albumu The Neville Brothers. Lanois był ich producentem a zespół postanowił włączyć do repertuaru dwie piosenki Dylana: „Hollis Brown” i „With God on Our Side”. Dylan był zachwycony produkcją tych utworów. Lanois: „ Siedział tu sobie, myśląc, że „With God on Our Side” to jedno z najlepszych nagrań, jakie kiedykolwiek słyszał. W kółko powtarzał: „Wspaniałe nagranie”. To olbrzymi komplement ze strony Boba”.
Dylan pracował nad tymi numerami na długo przed tym, jak Lanois je opanował, ale akurat na tej płycie produkcja robi różnicę. Album stworzony został „do słuchania w nocy, ponieważ został zaprojektowany w nocy”. Pomimo sześciu tygodni nagrań i wstępnego zgrywania materiału, Dylan zamierzał nagrać utwory dokładnie tak, jak to zawsze robił – najtańszym kosztem. Ale tu wtrącił swoje trzy grosze Lanois. Większość czasu strawiono na opracowywaniu i zgrywaniu alternatywnych wersji poszczególnych numerów. Szczególną uwagą obdarzono ścieżki wokalne, co jest od pierwszych taktów płyty zauważalne. Choć przez długie tygodnie pracy w studio Dylan wykazywał ogromną dyscyplinę, z biegiem czasu na Lanoisa spał obowiązek pilnowania, aby w Dylanie nie wygasły chęci i zainteresowanie albumem, który powinien być wielkim wydarzeniem a nie połową wielkiego wydarzenia. Lanois musiał rozwinąć w sobie umiejętności dyplomaty i nadzorcy. 
Lanois: „Przy nagrywaniu każdej płyty nadchodzi czas, kiedy ludzie rozleniwiają się trochę, bo praca staje się męcząca i trudna. W owym momencie ważne jest wziąć ster we własne dłonie. Dylan w pewnym momencie zaczął oddawać się swoim starym przyzwyczajeniom - „Niech kto inny na tym zagra” mówił wtedy, gdy sam powinien zagrać. Wyjaśniłem mu, ze ani nikogo nie będziemy ściągać, ani nie będziemy prosić muzyków sesyjnych. Te partie zagrają ludzie znajdujący się w tym pokoju – on sam, ja, inżynier dźwięku Malcolm Burn, miejscowi faceci, których wybraliśmy do płyty”. I tak się stało. To czego zabrakło na poprzednich albumach Dylana w latach osiemdziesiątych, tej samodyscypliny, tutaj dzięki Lanoisowi uaktywniła się ona.

„Żyjemy w politycznym świecie/dla miłości nie ma miejsca/Żyjemy w czasach, kiedy ludzie popełniają przestępstwa/A zbrodnia nie ma twarzy/Żyjemy w politycznym świecie/Sople wiszą w dół/Dzwony weselne biją i anioły śpiewają/Chmury okrywają ziemię”, tak rozpoczyna się dwudziesty szósty album Boba Dylana. „Political World” podobnie jak „Everything is Broken” to kołyszące się bardzo przekonująco rytmiczne numery utrzymane, zresztą podobnie jak cała płyta w późnych latach siedemdziesiątych. 
Ale większość materiału to powolne i ciche piosenki z dramatycznymi pauzami wypełnionymi klawiszami, stalową gitarą lub po prostu bardzo głośną ciszą. „Man in the Long Black Coat” szczególnie ukazuje dobrą pracę Dylana jako wokalisty. Znowu pojawia się facet w ciemnym kapeluszu stojący za zaułkiem a jedyną jego obecnością jest wypełzający powoli dym papierosowy. Nagrania zbliżają się do wielkich nut zapisanych przez Artystę w latach sześćdziesiątych ale jednak jeszcze daleko im do nich. Chociaż naprawdę fajnie jest się zanurzyć w ciepłych wodach „Where Teardrops Fall” lub zobaczyć w krótkim błysku „Shooting Star” to musimy dostrzec pewną sztuczność tych nagrań. Może ta dyscyplina jednak ukradła spontaniczność i tą swobodę bezkompromisowego spaceru Dylana po swojej ścieżce. Wyzbyte z syntezatorowych piszczałek klimaty czynią te nagrania wielkimi ale zatracona atmosfera znanych wcześniejszych prac Dylana uciekła gdzieś znad mikserskiego stołu.

Ale pomimo wszystko „Oh Mercy” jest płytą bliską mojemu sercu. Głos Dylana jest wzruszający i wystarczy posłuchać mojego faworyta jakim jest pieśń „Most of the Time” by zapomnieć o gorszej stronie. 
Alleluja, co za melodia! 
Nastrojowa, ponura i piękna sprawia, że autor z tęsknotą spogląda na poprzedni związek z ukochaną kobietą: „Przez większość czasu nie ma jej w mych snach/Nie wiem nawet, czy na pewno ją widziałem/Jest tak daleko/I przez większość czasu jestem też pewien/Że była ze mną/Ja z nią”. Ale dopiero na końcu dostrzegamy jego prawdziwe uczucia: „Nie oszukuję samego siebie, nie uciekam, nie ukrywam się przed uczuciami płonącymi wewnątrz/Nie idę na kompromis i niczego nie żałuję/I nawet mnie to nie obchodzi, czy jeszcze ja kiedyś zobaczę/Nie dbam o to/Przez większość czasu”. Przewrotności tekstu niczym nie zdradza wokal Dylana, będący pełnej pasji. 
 Ukazanie się albumu „Oh Mercy” zamknęło rok, w którym kilku artystów ocalałych z poprzedniego dziesięciolecia powróciło na rynek z najbardziej udanymi propozycjami lat osiemdziesiątych. Poza Dylanem byli to: Neil Young z „Freedom”, Lou Reed z „New York” czy The Rolling Stones z „Steel Wheels”. Ale płyta ta świadczyła o tym, że Dylan – weteran lat sześćdziesiątych, ma w sobie więcej życia niż trio odszczepieńców, współtowarzyszy z tej samej dekady, The Rolling Stones, The Who i Paul McCartney. Cała trójka odbyła trasy po Ameryce, grając na stadionach dla olbrzymich rzesz fanów. W miesiąc po ukazaniu się „Oh Mercy” Dylan grał w Nowym Jorku w sali na dwa tysiące osób, zaś tego samego wieczoru The Rolling Stones dali koncert dla siedemdziesięciu tysięcy zaślepionych fanów. Różnica między tymi koncertami była taka, że Dylan okazał się Artystą, gotowym stawić czoło swej świetlanej przeszłości, a nie tylko zwymiotować ją, jak zrobili to Stonesi.


niedziela, 5 kwietnia 2020

THE OUTSIDERS - C.Q /1968/


1. Misfit (F. Beek, Buzz) - 3:04
2. Zsarrahh (Buzz, W. Tax) - 3:25 
3. CQ (Buzz, W. Tax) - 3:26 
4. Daddy Died On Saturday (R. Splinter, W. Tax) - 3:01 
5. It Seems Like Nothing's Gonna Come My Way Today (F. Beek, R. Splinter) - 1:50 
6. Doctor (F. Beek, Buzz) - 4:42 
7. The Man On The Dune (F. Beek, R. Splinter) - 2:07 
8. The Bear (Buzz, R. Splinter) - 1:03 
9. Happyville (F. Beek, W. Tax) - 2:25 
10.You're Everything On Earth (R. Splinter, W. Tax) - 3:05 
11.Wish You Were Here With Me Today (R. Splinter, W. Tax) - 1:54 
12.I Love You No.2 (F. Beek, W. Tax) - 3:13 
13.Prison Song (Buzz, W. Tax) - 5:42 


*Frank Beek - Bass, Composer, Cymbals, Guitar, Organ, Piano, Vibraphone, Voices
*Ronald Splinter - Bass, Guitar, 12 String Guitar, Vocals
*Wally Tax - Balalaika, Cymbals, Flute, Guitar, Harmonica, Organ, Tambourine, Vibraphone, Vocals
*Buzz - Drums, Congas, Tambourine, Maracas, Mouthharp, Vocals





Richie Unterberger w swojej książce „Unknown Legends of Rock n ‘Roll” holenderską grupę The Outsiders określił jako „nie tylko najlepsza holenderska grupa lat 60., ale także najlepsza grupa z kraju nieanglojęzycznego”. Trudno nie zgodzić się z tą trafną opinią. The Outsiders tworzyli: wokalista Wally Tax, gitarzysta Ronny Splinter, basista Frank Beek i perkusista Lennart „Buzz” Busch. Zespół czerpiąc wpływy z epoki Pretty Things, The Yardbirds stworzył jeden z bardziej przyjemnych albumów swojej ery. No cóż, może trochę brakuje mu do „Odyssey and Oracle” czy „The Kinks Are the Village Green Preservation Society” ale mimo to jest to klasyk.

Jest to płyta absolutnie niezbędna dla każdego, kto interesuje się rockiem lat sześćdziesiątych.
Muzyka zawarta na tym krążku wyczarowuje psychodeliczne dźwięki muzyki beatowej i kwasowego garażu, który wypełnia się twardą, mroczną atmosferą podróżującej paranoi.
Posłuchaj „Prison Song” piosenki, która pokazuje umiejętności wokalne Taxa, zaczynającej się od poprawnej nuty flower power by powoli wypełniać grozą krew pulsująca w żyłach. Muzyczne napięcie zaczyna rosnąć a wokalista wypowiada cicho słowa: „Kiedy idziemy, uczucie w moim żołądku wspina się na moją klatkę piersiową/ i nie wiem, co to jest, ale na pewno czuję się dziwnie”. I następujące teraz minuty muzycznego szaleństwa ogarniają nas tak jakbyśmy siłą zostali wrzuceni na wzburzone morze. Narasta hałas i chaos, a Tax wypowiada niepokojące teksty, które sprawiają, że źle się zaczynasz czuć. Piosenka kończy się potężną dawką chaosowego szaleństwa, ...proszę skończcie już..., nagle ten garażowy schizofrenik zostaje zamknięty w pokoju z którego nie ma wyjścia a ten ponad pięciominutowy utwór uosabia wszystko, co jest geniuszem The Outsiders.
No dobrze, tak kończy się płyta, a jak się zaczyna?
„Misfit” to czysty garażowy rock z lat sześćdziesiątych, w najlepszym wydaniu, z dudniącymi i zgrzytliwymi gitarami, ryczącymi wypełnieniami basu i niepokojącymi rytmami perkusji. Gdy dostosowujesz się do tej twardej natury utworu, krzyczące solo na gitarze uderzy cię jeszcze mocniej a zjeżdżający bas pociągnie cię ze sobą.
Choć jest tu cudownie to intensywne brzmienie garażowego rocka nie zdominowało całego albumu. W rzeczywistości styl muzyczny płyty jest absolutnie nieprzewidywalny i nie można go przypisać do konkretnego gatunku. Przecież „Zsarrah” jest odjechanym psychodelicznym monstrum błądzącym we wschodnich klimatach i utrzymujących tą atmosferę pomimo atakujących gitar.
Trwający trochę ponad minutę „The Bear” stanowi kolaż dźwiękowy, który przypomina rytmikę The Velvet Underground a tytułowy „C.Q” jest mroczną psychodelią, wciskającą się na siłę w wątłe obszary mózgu i robiącą tam spustoszenie, ...nieodwracalne.
Ale piosenka „You’re Everything Earth” jest słodka i zawiera ciepły gitarowy riff i ładną melodię wprowadzającą ukojenie w to muzyczne szaleństwo.
„It Seems Like Nothing’s Gonna Come My Way Today” to zwiewny blues błąkający się po kosmicznych otchłaniach a „I Love No. 2” jest folk rockowym klejnotem z miękkim, ekspresyjnym wokalem. Jednak psychodeliczny robak drąży temat chaosu i szaleństwa a napędzane linie basu i pogłosy wypełniają takie piosenki jak „Wish You Were Here With Me Today” czy „Happyville”. To połączenie agresji, siły i piękna oszałamia, postrzępione gitarowe puzzle wprowadzają zamieszanie w tą garażową rebelię. Niepokojące rytmy w „The Man On The Dune” bardzo zbliżają się do muzyki, która w połowie lat siedemdziesiątych wypełni Wyspy Brytyjskie. Myślę, że paru chłopców z czubami na głowach mogło znać nagrania The Outsiders, bo inaczej nie byłoby punk rocka. Ale tutaj należy zatrzymać się na numerze „Doctor”, który dodatkowo ukazuje jeszcze innowacyjność i niesamowite zaangażowanie gitarzysty Ronniego Splintera. To utwór mający już od pierwszych taktów pokręcony garażowy rytm, ale przecież jeszcze łagodny choć bas już szaleje w oddali. Gitarowa solówka na tle chropowatych dźwięków oblewa całość gorącą cieczą by za chwilę przejść w najbardziej feakoutowe odjazdy wzmocnione perkusyjnymi dziwami. Psychodeliczne poziomki rozgniatają się na ścieżce pełnej krwistych odcieni, a Splintera przechodzi samego siebie w tym nieubłaganym chaosie. Nic więcej nie napiszę, po prostu musisz tego wysłuchać sam.
The Outsiders mieli krótką karierę, nagrali dwie płyty a „C.Q” był ich ostatnią. Można prawie zrozumieć, dlaczego był to ostatni album zespołu. Znajduje się na nim maksimum mocy i uczuć, których powtórzenie byłoby prawie niemożliwe a nagrywanie własnej kopii mijało się z sensem.
No cóż, jeśli lubisz psychodelię, byłbym bardzo zaskoczony, gdyby nie podobał ci się ten album.
Wprawdzie to nie jest filiżanka herbaty dla wszystkich ale zamieszkujący w tej muzyce osobliwy świat geniuszu wart jest poznania.




środa, 25 marca 2020

COUNT FIVE - Psychotic Reaction /1966/



1. Double-Decker Bus - 2:01 
2. Pretty Big Mouth (Atkinson, Byrne, Michalski, Ellner, Chaney) - 2:09 
3. The World - 2:12 
4. My Generation (Townshend) - 3:06 
5. She's Fine - 2:12 
6. Psychotic Reaction (Atkinson, Byrne, Michalski, Ellner, Chaney) - 3:06 
7. Peace Of Mind (Byrne, Michalski, Chaney) - 2:19 
8. They're Gonna Get You - 2:29 
9. The Morning After - 1:58 
10.Can't Get Your Loving - 1:45 
11.Out In The Streets (Townshend) - 2:26 


*Sean Byrne - Vocals, Rhythm Guitar
*Roy Chaney - Bass
*Craig "Butch" Atkinson - Drums
*John "Mouse" Michalski - Lead Guitar
*Kenn Ellner - Vocals, Tambourine, Harmonica





Jednym z pionierów amerykańskiego garażowego rocka jest założony w 1964 roku w San Jose zespół Count Five, znany większości fanów takiej muzyki z singla zatytułowanego „Psychotic Reaction”. Te trzy minuty i osiem sekund zawiera całą destylację tego wszystkiego co jest świetne w tym gatunku, od natychmiast rozpoznawalnego zfuzzowanego riffu po zgrzytliwą, szaleńczą solówkę i typową wokalną melodyjną drapieżność. Włączenie „Psychotic Reaction” do oryginalnych składanek typu „Nuggets” ugruntowało jego pozycję w galerii sław. Ale już w 1966 roku doceniono „Psychotic Reaction”, które wylądowało na piątym miejscu na liście przebojów Bilboardu. Garnitury z nowo powstałej wytwórnii płytowej Double Shot z Los Angeles postanowili zaryzykować i umożliwić dokonanie nagrań przez grupę Count Five na płytę długogrającą. Album został wydany w pośpiechu w październiku ale na szczęście nie zawiódł i słucha się go po latach z dużą przyjemnością.
Wprawdzie żaden z utworów nie przesłania wielkości, jaką jest „Psychotic Reaction” to możemy znaleźć parę numerów będących bardzo blisko jedynego przeboju grupy.
Choćby „Peace of Mind”. Bezbożny huk ostrych, przypominających syrenę gitar, dudnienia fal i ciężkie dawki kontrolowanego sprzężenia zwrotnego, które ledwo trzymają się razem z natarczywym basem granym na trzech nutach. Wokalnie jestem zakochany w tej interpretacji. Po podwójnym wokalu „When you lose the one you love/What are you supposed to do”, wejście Seana Byrne’a i jego „Go for a walk and you will/Find one to talk to/You will help in your peace of mind” siedzi mi w głowie przez całą resztę dnia. Świetny numer!
Natomiast w „Pretty Big Mouth” mamy napędzany okrągło riff i genialną zmianę klawiszy w refrenie, utwór absolutnie uderza w garażowe bramy i otwiera je jednym pchnięciem. Muzycy grupy narzekali w późniejszych wywiadach, że ze względu na pośpieszny charakter sesji nagraniowych nigdy nie mieli okazji kształtować piosenek w taki sposób, w jaki by chcieli, aby brzmiały. Ale moim zdaniem jeśli są tam jakieś wady to ich nie słychać, pewnie wtapiają się w doskonałość albumu. Kolejne utwory zawierają nowe efekty, takie jak pedał wah-wah, ich brzmienie jest nadal surowe i proste ale ta energia wykorzystana w uderzeniach strun czy perkusji mocno trzyma młodego ducha wczesnych lat sześćdziesiątych. Weź otwieracz płyty „Double Decker Bus”, ten trzymający chaos wypływa w przebojowe rytmy a środkowa część wręcz porywa nuty w ogniste zakamarki. Inne numery jak „They Gonna Get You” z nagłymi zmianami tempa i mający potworny, zdezorientowany klimat „The Morning After” ukazują kierunek z jakiego nadeszły pomysły muzyków.
Rhythm and blues oraz Brytyjska Inwazja w połowie lat sześćdziesiątych powoli pukała do drzwi Ameryki. Jeszcze jej czas nie nadszedł ale już gdzieniegdzie wychylały się pojedyncze nagrania. „My Generation” i „Out in the Street” pojawiło się na płycie Count Five gdy o grupie Pete’a Townshenda, The Who prawie nikt w USA nie wiedział. Hymn buntowniczej brytyjskiej młodzieży wprawdzie niewiele odstaje od oryginału ale nadal urzeka pełnią atrakcji i mocy.

Trzeba przyznać, że Sean Byrne, Roy Chaney, John Michalski, Kenn Ellner i Craig Atkinson nagrali bardzo fajny album i wcale się nie ma co dziwić, że zaliczany on jest do klasyki garażowej psychodelii w Stanach Zjednoczonych.