A Not Very August Afternoon (Rhodes/Tartachny/Weisberg/Wright)
Now I Taste The Tears (Clifford)
King Of The Jungle (Tartachny/Ulaky/Weisberg/Wright)
May I Light Your Cigarette (Ulaky/Wright)
Baby Please Don't Go (Rhodes/Tartachny/Ulaky/Weisberg/Wright)
John Lincoln Wright - vocals
Robert Rhodes - keyboards, bass
Richard Weissberg - drums
Paul Tartachny - guitar
Wayne Ulaky - bass
W drugiej połowie lat sześćdziesiątych powstało kilkanaście
płyt mających jedną wspólną cechę. Znajdowały się na nich wypełniające
w wielu przypadkach całą jedną stronę lp długie rozimprowizowane utwory. Utwory
te były z reguły chęcią pokazania umiejętności muzyków oraz wyobraźni jaką
posiadają twórcy tych czasami niesamowitych podróży.
Love i „Revelation” czy Fever Tree ze swoją przeróbką „Hey
Joe” to rzeczy godne polecenia i uwagi. Oczywiście nie sposób pominąć
„In-A-Gaddy-Da-Vida” grupy Iron Butterfly, niestety czasami mam wrażenie, że
jest to wybryk czasoprzestrzennego załamania. No bo jak można nagrać coś tak
intrygującego i świetnego w odbiorze a poza tym…. nic. No ale wspomniany tytuł
wart jest zauważenia.
Krótka pochodząca z delty Mississippi przejmująca pieśń
„Baby, Please Don’t Go” najbardziej znana mi jest z wykonania walijskiej grupy
hard rockowej Budgie.
Jakież było moje zdziwienie gdy przeglądając ostatnio
płyty stojące na półce wpadł mi egzemplarz z tą właśnie piosenką ale w wersji
ponad szesnastominutowej.
Utwór zaczyna się tradycyjnym wstępem a orgia
dźwięków zaczyna się po refrenie. Motoryczna sekcja rytmiczna wyzwala
niesamowitą energię, która zostaje lekko rozładowana przez dźwięki organ. Zwraca
uwagę twarde brzmienie basu wypełniające w całości kompozycję a tuż za nim
wrażenie robi niemal jazzująca perkusja na tle której swoje apokaliptyczne
wizje rozsiewa gitarzysta.
Nagranie powstało w 1968 roku i zostało zarejestrowane przez
grupę Beacon Street Union. Zespół założony został na początku lat 60-tych przez
grupkę kolegów, których los zetknął ze sobą na campusie Boston College. Najwięcej
do powiedzenia w zespole mieli John Lincoln Wright oraz Wayne Ulaky twórcy
większości repertuaru grupy. W 1967 roku dzięki Wesowi Farrellowi, znanemu
producentowi grup pop rockowych i garażowych muzycy podpisali kontrakt płytowy
z wytwórnią MGM. Ponieważ swoją scenę muzyczną miało Zachodnie Wybrzeże, wiele
działo się w Teksasie a na wschodzie prężnymi muzycznymi ośrodkami były Nowy
Jork oraz Boston. Dział marketingu MGM szybko wymyślił nazwę na lokalną scenę.
The Bosstown Sound zaistniało w drugiej połowie lat 60-tych a obok Beacon
Street Union do przedstawicieli tego brzmienia należeli The Ultimate Spinach,
Eden’s Children czy Orpheus.
Po nagraniu debiutu „The Eyes Of Beacon Street
Union” jeszcze w tym samym 1968 roku tylko jesienią zespół nagrał drugi album
zatytułowany „The Clown Died In Marvin Gardens”. Tak wspomina ten czas perkusista grupy
Richard Weisburg: „Te wszystkie zmiany społeczno-gospodarcze oraz polityczne w
połowie lat sześćdziesiątych wyzwoliły w nas potrzebę eksperymentowania z
muzyką w taki sposób aby była to reakcja na to wszystko. W twórczy sposób
staraliśmy się wyrazić siebie.”
„The Clown Died In Marvin Gardens” jest bardziej dojrzalsza
od debiutu. Intryguje pomysłami i nawet typowy wypełniacz jakim jest „Blue
Suede Shoes” aż tak nie razi. Tytułowy utwór rozpoczynający całą płytę już
zaskakuje swoim brzmieniem. Wibrafon, flet, klawesyn w połączeniu z kwasową
gitarą zaskakuje słuchacza czyniąc fantastyczny wstęp do wysłuchania całej
płyty. A tu niespodzianka. Drugi numer jest kompozycją w stylu klasycznym w
wykonaniu małej orkiestry. Dla grupy grającej na debiucie lekko garażowo jest
to zmiana imponująca. Lekkie, skąpane w oparach psychodelicznego opium utwory
nadają tajemniczości płycie a „May I Light Your Cigarette” wręcz owija nas aurą
musicalowej psychodelii. Na podkładzie cicho brzmiącej gitary John Wright
recytuje straconym głosem złamanego człowieka historię życia. Surrealistyczne
wizje nadziewane zostają dźwiękami sfuzzowanej trąbki co jeszcze bardziej
przenosi nas na ekran kinowego spektaklu.
I to wszystko?
No, nie.
Na zakończenie płyty swoista wersja "Baby, Please Don't Go" w ponad szesnastominutowej wersji zachęca do wysłuchania po raz kolejny tej zapomnianej już płyty.
Ku uciesze fanów zespołu kolejne nagrania grupy jakie dane
nam jest usłyszeć to nagrania koncertowe.
A że zespół czuje się w nich
najlepiej, co do tego nie mamy żadnych wątpliwości.
W roku 1981 spotkała nas
wielka radość. Otóż Grateful Dead wydał dwa albumy z muzyką zagraną we wrześniu
i październiku 1980 roku. Obie płyty pochodzą z tych samych koncertów.
Grupa
wróciła do formuły koncertowej, którą praktykowała już w 1970 roku. Pierwszy
set wypełniały utwory zagrane akustycznie, drugi elektrycznie. Tak też zostały
wydane te płyty.
„Reckoning” jest całkowicie akustyczny. Każdy utwór jest
odłączony od prądu i słuchając tych nagrań ma się wrażenie, że zespół zabrał
nas do źródeł swojej twórczości. To są muzyczne poszukiwania swoich korzeni.
Mroczne country & western, folk oraz akustyczne psychodeliczne odjazdy
wypełniają tą część koncertu i płyty. Z tego powodu „Reckoning” jest szczególną
pozycją w dyskografii grupy i nie sposób jej pominąć.
Choć korzenie Grateful Dead leżą w muzyce akustycznej to
jako rockowy band częściej na koncertach używali instrumentów elektrycznych. W
studio zespół pozwalał sobie na wykorzystywanie akustyki. Choćby na płycie
„American Beauty” czy „Workingman’s Dead” mamy liczne numery wykonane
akustycznie. Ale na koncertach wykonywane były elektrycznie jak „Friend Of The
Devil”.
To wielka uczta dla fanów wysłuchać Grateful Dead grających swoje
utwory w innym formacie dźwiękowym.
Słuchając „Reckoning” nie mamy powodów do narzekań.
Umiejętności Garcii potwierdzają tylko wysoki kunszt gry tego artysty. Aby
bardziej utwory brzmiały akustycznie dopasowano specjalne zestawy bębnów dla
obu perkusistów. Zostały one pomniejszone tak, że wyszły z tego małe akustyczne
perkusje zawierające ponadto dużą ilość bongosów i bębnów ręcznych. Ponadto
słychać pełną harmonię między perkusją a basem i gitarą Boba Weira.
„Reckoning” zawiera różne tradycyjne numery, każdy z nich
jest ciekawą perełką, którą słucha się z zapartym tchem. Muzyka zagrana na tym
koncercie jest bardzo klarowna i na pełnym luzie, pełna harmonii i wysokich
lotów. Również wokalnie nie można nic zarzucić muzykom. Głos Jerry’ego brzmi
czysto i perfekcyjnie podobnie jak Boba. Oj jest tu trochę smaczków obok
których nie potrafię przejść obojętnie. Kryształowo czysta posiadająca jakąś
nostalgię „China Doll”, piękne ballady „To Lay Me Down” czy „It Must Have Been
the Roses” powodują, że płyty tej słucha się wyśmienicie. Ale mamy tu tez i
pełne energii wykonane „The Race Is On” czy utwór z solowej płyty Weira
„Cassidy”. Na uwagę zasługuje również numer „Bird Song” poświęcony pamięci
Janis Joplin. To tutaj ujawnia się w pełni polot i fantazja gry na gitarze
Garcii. Jego solo w tym utworze należy do jednych z najlepszych w karierze.
Akustyczna psychodelia – to jest właśnie to. Koncert kończy się porywającą
pełną radości wersją „Ripple”.
Co jeszcze jest tak bardzo odczuwalnego oprócz
muzyki na płycie Grateful Dead.
ATMOSFERA jaka panuje na występach grupy. Wręcz
czuć ten oddech publiczności, tę zabawę, tę iskrę która powoduje, wyśmienitość
nastroju.
Hmm, nie pozostaje nam nic innego jak wejść w tę atmosferę
koncertu i poczuć to tchnienie radości jakie dają nam Wdzięczni Nieboszczycy.
01 - Party Line 02 - Rosy Won't You Please Come Home 03 - Dandy 04 - Too Much On My Mind 05 - Session Man 06 - Rainy Day In June 07 - House In The Country 08 - Holiday In Waikiki 09 - Most Exclusive Residence For Sale 10 - Fancy 11 - Little Miss Queen Of Darkness 12 - You're Lookin' Fine 13 - Sunny Afternoon 14 - I'll Remember
Pete Quaife - bass Dave Davies - guitar, vocal Ray Davies - guitar, vocal Mick Avory - drums Nicky Hopkins - piano
The Animals, Small Faces, The Yardbirds, Manfred Mann zajmują na mojej
półce muzycznej doczesne miejsce. Są to zespoły od których wszystko się zaczęło
i dzięki którym pokochałem muzykę. Jest jeszcze jeden zespół, którego
dyskografia wypełnia miejsce w szafce - to The Kinks.
Ekipa braci Davies nagrała dużo płyt i wszystkie mają jedną wspólną cechę –
są na wskroś brytyjskie.
Głównego kompozytora i lidera zespołu Raya Daviesa nie interesowała
psychodelia w formie choćby podróży kosmicznych czy też testów kwasowych.
Bardziej skupiał się na codzienności życia, podsumowywał aspiracje angielskiej
klasy robotniczej lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, był wielkim
obserwatorem londyńskiej ulicy. Czwarta płyta zespołu The Kinks zatytułowana
„Face to Face” ukazała się w przełomowym 1966 roku.
The Beatles wydali „Revolver”, The Byrds nagrali „Fifth Dimension”, światło
dzienne ujrzał debiut Cream.
Również płyta „Face to Face” jest przełomowa. Nie ma na niej już prostych
rock’n’rolowych numerów czy też rhythm & bluesowych standardów mamy za to
bardzo widoczną zmianę nastawienia muzycznego. To dzieje się w całym przemyśle
muzycznym. Nadchodzi nowe!!!
Ray Davies potrzebował fizycznego i nerwowego załamania, aby zastanowić się
nad życiem i muzyką, aby naprawdę wejść
w siebie i ustanowić nowy kierunek, a „Face to Face” wyznacza moment, w którym
The Kinks przesunęli swój punkt ciężkości z opartej na singlach sceny rockowej
na dążenie do artystycznej wizji, takiej, która zajmuje się napięciami we
współczesnym społeczeństwie i ich wpływem na zwykłych ludzi.
Muzykalność, śpiew, produkcja albumu, jakość piosenek to sprawia, że nie
przejdziesz obok „Face to Face” obojętnie. Ta płyta to przede wszystkim seria
szkiców, życiowych scen, małych dramatów i nadziei, które możesz znaleźć
spacerując po małym miasteczku gdzieś w West Midlands.
To tutaj objawiła się wokalna maniera Daviesa, śpiewającego lakonicznie a
czasami zrezygnowanie. Muzycznie również pojawia nam się nowatorstwo.
W „Rosie Won’t You Please Come Home” grupa wykorzystuje klawesyn w połączeniu
z groźnie brzmiącą gitarą. W „Dead End Street” młodszy z braci Daviesów, Dave
pokazuje kunszt swojej gry na gitarze tworząc już inne brzmienia, a efekty
dźwiękowe choćby w numerze „Rainy Day in June” czynią ten utwór wstępem do
bardziej psychodelicznych kawałków zespołu. Najbardziej znaną piosenką z tej
płyty jest numer jeden na liście przebojów „Sunny Afternoon”, który faktycznie
ma w sobie to coś, że nieznacznie wyróżnia się na tle innych nagrań grupy. To
piosenka, która zestarzała się wyjątkowo dobrze ze względu na swoją zasadniczą
ponadczasowość i genialną aranżację. Tempo i rytm są idealnie zsynchronizowane z
fabułą, odzwierciedlając zarówno uczucie leniwego dnia jak i nudę tykającego
zegara. Moją ulubioną ścieżką jest kompozycja „Dandy”, opowiadająca o życiu,
które kręci się wyłącznie wokół pięknych dziewcząt, którym nie można się oprzeć
i tylko trzeba czekać „aby mężulek poszedł gdzieś”. Akustyczny strumieniowy
zachwyt, daje Rayowi więcej miejsca na teatralną ekspresję wokalną, cechę,
którą w pełni wykorzystywał przez całą swoją karierę. Na „Face to Face” objawił
nam się również w pełni unikalny talent pisania utworów przez Raya Daviesa i
postawił go w jednym rzędzie obok takich twórców jak Lennon i McCartney.
Podsumowując. Na fali wielu wielkich płyt powstałych w 1966 roku „Face to
Face” jest wyjątkowe i przełomowe i przy każdym kolejnym przesłuchaniu ujawnia
nam swoje dary i świeżość a wpływ tej muzyki odczuwalny jest aż do czasów nam
współczesnych.
Trudno jest znaleźć muzyczny odpowiednik tego co robił
zespół Grateful Dead, chociażby w jakiejś większej części. Podobny klimat na
początku lat 70-tych reprezentował słynny kwartet Crosby Stills Nash &
Young ale poszukując można odnaleźć zespół stylistycznie podobny do tego co
Grateful Dead zaprezentował nam na „Workingman’s Dead”. Pochodzący z Chicago
Mountain Bus obrał sobie za kierunek psychodeliczno country bluesowe granie i
zaprezentował nam je na swojej /niestety/ jedynej płycie „Sundance”.
Historia grupy sięga początku lat 60-tych gdy Ed Mooney wraz
z Tomem Junkersem utworzyli grający bluesa zespół Rhythms Children, który
przetrwał na scenie do
1967 roku. Wtedy to z grupy odszedł Joe Wilderson i drogi pozostałych muzyków rozeszły się.
Chicagowska scena muzyczna ma to do siebie , ze wielu utalentowanych muzyków
pomagało sobie grając w różnych konfiguracjach.
Z jednej z takich wspólnot
muzycznych powstała grupa Mountain Bus.
Bill
Kees, Ed Mooney, Tom Jurkens, Steve Krater, Lee Sims oraz Craig Takehara
stworzyli tą grupę i w 1970 roku nagrali jedyną płytę zatytułowaną „Sundance”.
Znalazły się na niej cudownie atmosferyczne utwory, które
łączyły w sobie bluesa, rocka, country, bluegrass oraz folk. Utwory zagrane z
wielkim smakiem i w luzackim stylu.
Jak wspomina B.Kees: „ Dużo materiału wymyślaliśmy na
podstawie improwizacji, rozwijaliśmy pomysły wspólnie i dlatego jako
kompozytorzy nagrań są nazwiska wszystkich muzyków grupy. Wszystkie solówki
gitarowe były improwizowane, za każdym podejściem wychodziło inne solo,
problemem było wybrać to właściwe.”
I tak już od pierwszych minut uczestniczymy w uczcie
muzycznej za sprawą świetnego otwieracza „Sing A New Song”. To dumna muzyka
niosąca górski wiatr poprzez prerie , mieszając z rytmem natury mężny pomruk
leśnych wierzchołków.
I tak jest przez cały album.
Fantastyczna „Rosalie”
utrzymana jest w lekkim bujającym bluesie i z kolejną frapującą solówką
gitarową zagraną na wielkim luzie. Tutaj mocno pachnie inną wielka kapelą
tamtych lat The Allman Brothers Band. A tytułowy numer zaczynający się bardzo
nostalgicznie rozwija się powoli i tak w tych mglistych otchłaniach trwa aż nagle
wyłaniają się dźwięki gitary B.Keesa z mroków nocy i
Och, płacząca rakieto nie oprę się twoim dzikim pragnieniom
Nadeszła chwila
Zamknąć wrota festiwalu!
Świat się budzi.
Wreszcie dochodzimy do najlepszej części płyty. „I Know You
Rider” cover, który miał w swoim
repertuarze Grateful Dead tutaj zagrany w podobnej konwencji prowadzi tą jedyną
drogą do tych dni najspokojniejszych, najszczęśliwszych, zamyślonych, błogich
dni niezmąconego szczęścia!
Tutaj znowu wspaniale przemawia muzyka. Cholera
szkoda, że mamy tu tylko siedem nagrań. Psychodeliczne dźwięki w „Apache
Canyon” portretują wielkie zachodzące na czerwono słońce, tą kulę, która powoli
znika za górami. Końcowym akordem płyty jest numer „Hexahedron” spinający
klamrą ten album. Swobodne, jammujące granie trwające ponad osiem minut mogłoby
trwać jeszcze przez kolejne ale niestety ostatnie dźwięki przemijają i
następuje cisza.
U mnie obok wielkich Grateful Dead, Quicksilver Messenger
Service i The Allman Brothers Band stoi na półce jedyny lp zapomnianego już
zespołu Mountain Bus.
01. Du Taler Og Sir’ (7.51) 02. Hej Du (15.11) 03. Perlesøen (21.51)
Giese / guitar & vocals Kurt Ziegler ‘Pastor’ / organ, piano Claus From / drums Leif Roden / vocals, bass
Jeśli debiut Alrune Rod jest bardzo mroczny i ciężki w
odbiorze to „Hej Du” mający tylko trzy utwory należy do najwybitniejszych
osiągnięć duńskiej sceny rockowej. Muzyka zawarta na tym albumie pozostawia duże
wrażenie i z każdym kolejnym przesłuchaniem wprowadza mnie w zachwyt. Płyta
została zrealizowana w 1970 roku ale brzmi jeszcze jakby nagrana została pod
koniec lat 60-tych.
Alrune Rod to czteroosobowy band powstały w 1968 roku,
który założył basista i wokalista Leif Roden. Grupa uważana jest za prekursorów
duńskiego psychodelicznego rocka i wyróżnia się wśród takich nazw jak:
Culpepper’s Orchard, Burnin’ Red Ivanhoe
czy Ache.
Zadebiutowali singlem nagranym w 1968 roku „Tael Aldrig I Morgen Med”
oraz płytą długogrającą „Alrune Rod” z 1969 roku. W 1970 roku zespół nagrał
przyjętą bardzo entuzjastycznie drugą płytę „Hej Du” a rok później wydany w
wersji językowej duńskiej i angielskiej tytuł „Alrune Rock”. W sumie potem
wyszły jeszcze dwa albumy z muzyką prostszą w odbiorze i bardziej zwartą.
Styl muzyczny, który najpełniej obrazuje drugi album to
połączenie improwizowanego rocka z elementami psychodelii i space rocka. Może
dzięki długim zawierającym improwizowane momenty utworom grupa porównywana jest
do Grateful Dead chociaż klimat nagrań Pink Floyd też jest obecny na albumach.
„Du Taler Og Sir’” jest utworem otwierającym drugi album
zespołu. Ciężkie gitarowe wariacje Fleming Giese Rasmussena wraz z
zniekształcającym dźwiękiem budują stopniowe napięcie, które wypływa z
nieskończonych spotworniałych ciemności sprzed początku świata. Nastrój powraca
w tytułowym trwającym piętnaście minut utworze. Słuchając tego numeru moja
świadomość zostaje opróżniona gdy psychodeliczne organy Zieglera atakują moje
uszy. Chcę uciec ale przecież nie na zawsze. Gitara Rasmussena doprowadza wizje
niebiańskich oczu poza bólem złudzeń. Utwór podzielony jest na trzy części. Po
zniewalających, ostrych riffach gitarowych przechodzimy w części środkowej do
bardziej spokojniejszej psychodelicznej części po czym wracamy do bardziej wyluzowanej
formy, która prowadzi ku końcowi. Całą drugą stronę płyty zajmuje ponad 21
minutowa kompozycja „Perlesoen” składająca się z ośmiu części. To ciekawy
oparty na organach i kwasowej gitarze numer w którym psychodeliczne klimaty
wiążą się z progresywnym brzmieniem a wszystko to utopione jest w kosmicznych
dźwiękach nadających całemu utworowi łagodność i przejrzystość. To tutaj
właśnie najbardziej ujawnia się klimat nagrań Pink Floyd z okresu „Ummagummy”.
„Hej Du” w swoim
gatunku zasługuje na miano najbardziej ostatecznych albumów spośród płyt
nagranych na dalekiej północy i powinien zaistnieć również w świadomości
słuchaczy z pozostałej części Europy.
Antwerp's Placebo (The Plumber) (Kreutzmann / Hart)
Easy To Love You (Mydland/Barlow)
Don't Ease Me In (Traditional arr. Grateful Dead)
Jerry Garcia - guitar, vocals
Brent Mydland - keyboards, vocals
Billy Kreutzmann - drums
Bob Weir - guitar, vocals
Phil Lesh - bass
Mickey Hart - drums
Ta płyta zawiera pierwsze piosenki napisane przez Brenta
Mydlanda dla Grateful Dead.
„Far From Me” i „Easy to Love You” znalazły się na kolejnej
studyjnej płycie grupy zatytułowanej „Go to Heaven”. Jest to też pierwszy album
nagrany przez zespół z nowym klawiszowcem właśnie Brentem Mydlandem.
Dotychczasowy muzyk grający na tej pozycji Keith Godchaux odszedł od zespołu w
lutym 1979 roku z powodu kłopotów z alkoholem i narkotykami, również jego żona
Donna pożegnała się z grupą niszcząc sobie struny głosowe podczas forsownych
tournee.
Płyta „Go To Heaven” została wydana w kwietniu 1980 roku i
zawiera muzykę przyjemną w odbiorze. Jest to dalsza konsekwencja rozwinięcia
stylu grupy z poprzednich płyt i słychać już tutaj wielkie doświadczenie w
pracy studio ale też poniekąd można zauważyć, że najważniejsze dla zespołu
stają się występy na żywo. A że mają one niezaprzeczalny urok to nie ma co do
tego żadnej wątpliwości. Oczywiście jest duża różnica między pierwszymi
pozycjami grupy a płytami
z lat 80-tych. Jednak na koncertach został zachowany
duch psychodelicznej podróży choćby za sprawą niezliczonych improwizacji a
także sekwencji zatytułowanych „space”.
Brent Mydland swój pierwszy występ jako pełnoprawny muzyk
zespołu Grateful Dead odbył 22 kwietnia 1979 roku. Płyta „Go To Heaven” jak
wcześniej wspomniałem zawiera dwa numery Mydlanda. Obie kompozycje utrzymane są
w klimacie balladowo rockowym i są to bardzo fajne numery świetnie pasujące do
klimatu nagrań grupy. Płytę otwiera prawdziwie rockowa „Alabama Getaway”, która
podobnie jak „Feel Like A Stranger” brzmi bardzo świeżo. Wspaniałym utworem
jest na krążku powoli sunąca się niczym jazda po pustynnych bezdrożach w
zachodzącym słońcu „Althea”. Śpiewana przez Jerry’ego z delikatną solówką
gitarową zabiera nas w podróż, bez pytań, czy chcesz jechać? Nie ma wyboru,
piękny utwór. Bob Weir wraz ze swoim nadwornym pisarzem Johnem Barlowem również
napisał bardzo dobre utwory. Połączone w jedną całość „Lost Sailor” oraz „Saint
Of Circumstance” wyprowadzają nasze zmysły słuchowe w przestrzeń kosmiczną a
zarazem sielankowy odpoczynek nad brzegiem nieskończenie błękitnej wody. I
pomyśl jak dziwnie! Ktoś wstaje i kroczy po wodzie.
„Easy to Love You” to miłosna piosenka pełna liryzmu
ukołysanych zielonych paproci. A płytę kończy znany z lat 60-tych standard
„Don’t Ease Me In”. Ta pełna dynamizmu i wesołości piosenka bardzo
optymistycznie wprowadza grupę w lata 80-te.
O dziwo płyta „Go To Heaven” została przyjęta dość
krytycznie przez część fanów grupy. Naprawdę można się temu dziwić. Według mnie
to jest bardzo dobra płyta zawierająca ekspresyjną i bardzo żywą muzykę.
Melodie wpadają w ucho a wszystkie numery z tego albumu były grane na
koncertach. Zespół poradził sobie wyśmienicie z pewną stagnacją jaka panowała
na rynku muzycznym z początku lat 80-tych w Ameryce i nagrał znowu płytę, którą
ja mogę słuchać bez końca.
01. Thing In E (03:06) 02. Every Little Song (01:50) 03. Talking To You (02:45) 04. Tahitian Melody (03:44) 05. Jammin' (08:06) 06. Fox Is Sick (02:42) 07. Someone's Changing (02:34) 08. Remlap's Cave Part II (02:54) 09. Appeal To The Happy (04:20) 10. Expectations (04:59)
Bill Harper - lead vocals, percussion
Randy Hammon - lead guitar, vocals
John Palmer - lead guitar, vocals
Steve Lage - bass, vocals
Jeff Myer - drums
Ok., ilu z was wie, że ci faceci byli z San Francisco?
W tej
słonecznej Kalifornii gdzie gitarowe granie wprowadza w nastrój odlotów,
ciężkie i surowe brzmienie nijak pasuje do obrazu takiej Kalifornii.
Już bliżej
jest się wschodniemu wybrzeżu i Nowojorskim rytmom.
Piątka młodych muzyków mieszkająca we wspólnocie na Bay Area
wcześniej grała w lokalnych zespołach takich jak: The Boys czy Willow. Pod nazwą
Savage Resurrection chłopcy zebrali się w 1966 roku i jako zespół rozpoczęli
granie w różnych lokalnych tancbudach. Po paru miesiącach zespołem zaopiekował
się Abe „VOCO” Kesh, który był producentem pierwszej płyty kapeli Blue Cheer.
Z
tym zespołem łączy się jeszcze jedna sprawa, otóż Randy Hammon jest kuzynem
perkusisty Blue Cheer . Dzięki Keshowi zespół Savage Resurrection podpisał
kontrakt płytowy z wytwórnią Mercury Records. Nagrany i wydany w 1968 roku
debiut zespołu został zarejestrowany podobno w okresie 72 godzinnym.
Jedyny album „Savage Resurrection” wydobywa dźwięki
ciężkiego psychodelicznego rocka ale nie tak surowego jak np.MC5. Ciężkie ale
mające pewną lekkość bytu gitary fantastycznie uzupełniają się w poszczególnych
utworach. Już od pierwszych taktów utworu „Thing In E” słyszymy
niezobowiązującą fascynację grą Jimiego Hendrixa. Nie jest to żaden zarzut ani
żadne naśladownictwo. Słuchając płyty i gry obu gitarzystów rozpoznajemy ich
grę dzięki podziałowi na kanały. W lewym gra Hammon natomiast w prawym kanale
brzmi gitara Palmera. Ich wściekłe popisy i pojedynki są ozdobą każdego numeru
na płycie. Rozszerzone „Jammin’” jest atrakcyjnym blues rockowym killerem,
który powinien być klasykiem gatunku, natomiast „Fox Is Stick” utrzymany jest w
klimacie hippy-funk zespołu Country Joe & The Fish. Nietypowo senna i
rozwlekła „Tahitian Melody” zawierająca bliskowschodnie motywy upaja nas swoimi
dźwiękami. Przebłyski surowej mocy atakującej nas z utworów kwasowo
psychodelicznie działają na nasz odbiór tej muzyki. Kolejna kultowa płyta
dobrze nagrana i zrealizowana i kolejna niestety jednorazowa pozycja w dyskografii
zapomnianej grupy. Po wydaniu albumu wokalista Bill Harper i basista Steve Lage
opuszczają zespół, który kontynuuje działalność do końca roku po czym ulega
rozwiązaniu. Perkusista Jeff Myer w latach 70-tych występuje z Vanem
Morrisonem, Janis Ian czy Terry & The Pirates, wokalista Bill Harper
nagrywa jedną płytę a jeden z założycieli grupy Steve Lage niestety w 2010 roku
umiera.